شب نامه هاي صوفي

+ اینجا ایران است

چند سالی است که بنا به مسایل شخصی و شغلی ساکن مرکز یکی از استانهای محروم غرب ایران یعنی سنندج هستم، چند شب پیش یعنی دقیقاً 21/01/1390 جایی دعوت بودم، دست صاحب خانه درد نکند یک دلمه برگ مو مشتی بار گذاشته بود و من هم نامردی نکردم تا جا داشتم خوردم، ساعت 11 شب بود که برگشتم خونه خودم، تا ساعت 1 نصفه شب به تماشای تلویزیون سپری شد و پس از مسواک و نوشیدن یک لیوان آب تگری به خواب خوش شب مهمان شدم، وقتی از شدت درد شکم بیدار شدم ساعت دو بود، خیس عرق بودم ، کمی آب خوردم و مسکنی هم قورت دادم، احساس کردم سر دلم سنگین است انگشت اشاره را حواله گلو و حلق نموده و با تحریک زبان کوچک و بزرگ استفراق کرده و کمی آرام شدیم، پس از 10 دقیقه مجدداً درد لا مروت شروع شد، قدم زدم، آب خوردم، دراز کشیدم و پاها را جمع کردم افاقه نکرد که نکرد.

لباس پوشیدم و استارت زدم به سمت بیمارستان تامین اجتماعی شهر، دکتر مرا ویزیت کرد و نظرش این بود که معده ام تحریک شده، سه قلم دارو نوشت گفت: اگر تا دو روز خوب نشدی دوباره مراجعه کن برایت آزمایش بنویسم .

تشکر کردم و گفتم:  پس بیزحمت بفرمایید این مسکنی را که نوشته ای به ما تزریق کنند کمی آرام شویم، با جدیت فرمودند: ما شبها داروخانه نداریم برو کلنیک خصوصی آرا!!

خواستم بگم ... دیدم منتظر جواب من نیست اتاق معاینه را ترک کرده و تشریف بردن پشت میز پرستاری سالن و رو صندلی چرخداری نیمه خواب نیم بیدار گردن مبارک را رو پشتی صندلی گذاشته اند.

فرمان را چرخوندیم به سمت مرکز شهر و با همان دردی که شدت پیدا کرده و عرق سردی که سرتا پایم را خیس کرده بود به درب دارو خانه کلنیک خصوصی آرا ی سنندج رسیدم، با سویچ ماشین چند ضربه به درب شیشه ای داروخانه که به طور ماهرانه ای با قرارگرفتن دسته جارویی در دستگیره های فلزیش از پشت محکم شده بود زدم و منتظر ماندم، پس از حدود سه دقیقه آقایی با چشمانی قرمز و پف کرده در را باز کرد و بابت معطلی عذر خواهی نمود، تعارف کردم و گفتم شما ببخشید بیدارتان کردم، در حالی که از برخورد بد مشتریان می نالید که نصف شب با لگد به در می زنند برای داروهای غیر اورژانسی که اگر پسین فردا هم به دستشان برسد مشکلی ایجاد نمی کند مدعی شد که تو خواب پایش را به قفسه داروها زده و یک شیشه شربت افتاده روش و گرنه با این ضربه های پاستوریزه من به درب شیشه ای بیدار نمیشد، نسخه را گرفت و داروها را داد، با بیان اینکه شبها قسمت تزریقات کلنیک تعطیل است و پرستارها در طبقه سوم خوابند مرا راهنمایی کرد که به اورژانس بیمارستان بعثت بروم.

فرمان را چرخوندیم به سمت بیمارستان بعثت و با همان دردی که شدت پیدا کرده و عرق سردی که سرتا پایم را خیس کرده بود خودم را به اورژانس آنجا رسانیدم، اورژانس در دست تعمیر بود، در منتهی الیه سمت راست سالن، سالن دیگری بود که تابلوی اورژانس برادران بر آن نقش بسته بود.

آقایی قد کوتاه، تپل و سبیلو با سر و صورت بور مایل به قرمز که در زیر نور بسیار کم (کمتر از 5 لوکس) پشت پیش خوان روی صندلی به خواب خوشی رفته بود، خیلی محترمانه ایشون را بیدار کردیم، چشمان خمارش را گشود و پس از شنیدن موضوع مرا راهنمایی کرد تا به درب کوچک جنب ورودی ساختمان مراجعه کنم، رفتم درب تزریقات بسته بود، مجدداَ برگشتم و از همون آقای قد کوتاه، تپل و سبیلو با سر و صورت بور مایل به قرمز که در زیر نور بسیار کم (کمتر از 5 لوکس) پشت پیش خوان روی صندلی به خواب خوشی رفته بود خواهش کردم که اقا درب تزریقات بسته است ترا خدا درد داره منو از پا در میاره، زیر لب غر ولندی کرد و احتمالاَ چند تا هم بد و بیراه بهم گفت، تا دم در اومد و با دست محل را به من نشان داد، دوباره رفتم و در زدم کسی در را باز نکرد، طبیعی بود چون از شیشه در نگاه کردم کسی داخل نبود، برای بار سوم برگشتمو از همون آقای قد کوتاه، تپل و سبیلو با سر و صورت بور مایل به قرمز که در زیر نور بسیار کم (کمتر از 5 لوکس) پشت پیش خوان روی صندلی می خواست به خواب برود خواهش کردم که آقا دردم بسیار شدید است، خیس عرق شده ام به خدا دیگر نمی توانم سر پا بایستم با حالتی طلب کار از من خواست مزاحم نشوم اینجا اورژانس است و فقط بیماران اورژانسی را می پذیرند،  گفتم به پیر به پیغمبر من هم اورژانسی هستم نگاهی عاقل اندر سفیه به من انداخت و گفت مریض اورژانسی را با آمبولانس و همراه آژیر کشان میارند تو خودت تنهایی اومدی،  رانندگی کردی و قبل از اینجا به یک بیمارستان و یک کلینیک خصوصی مراجعه کرده ای پس تو اورژانسی نیستی،  از دلایل منطقی حضرت ایشان و درد شکم نالیدم و فریاد برآوردم که صد رحمت به کافر جماعت بی هیچ ادعایی به آدم کمک میکنند،  پزشک کشیک داد وفریادم را شنید و با پذیرش من به عنوان بیمار اورژانسی خودش مرا در یکی از اتاقهای اورژانس بستری کرده و از همان آقای ... خواست سرمی به من وصل کند،  دست راستم هنوز درد میکند و مثل سنگ سفت و کبود شده اخه اون برادر سرسوزن را بدون رگ گیری در قسمت جلو آرنج دست راستم فرو کرد و بعد اونو در آورد و در ورید دست چپم فرو کرد، ....ادامه دارد

+ " هه‌تاوۆ چاره‌ نووس"

له‌ دوای کۆچی شه‌هێنی من خه‌مینه‌ شاخۆ کێوۆ ده‌شت

به ‌به‌هار هاتۆوه‌ پاییز، بروانه‌ شاخۆ کێوۆ ده‌شت

په‌پوله‌ و شه‌معو گۆل ئه‌مرو به‌ حالی زاری من ئه‌گرین

ئاشق وه‌ ک من وه‌ بیرم دێ هه‌مو هه‌ر به‌لاوی ئه‌مرین

که‌ تارای سووری کرده‌ سه‌ر، دڵم به‌رگی ره‌ شی پۆشی

مالاوایی کرد ژینم له‌ هه‌ر چێ بو به‌شی خۆشی

له‌ ره‌ نگی زه ‌ردم بروانه‌، به‌جارێ مالم وێرانه‌

ئاگرێ وا منی سووتان، نه‌ خه‌رمه‌ن دی! نه‌ په‌روانه‌

شه‌هێن دابوی به‌لێنی پێم هه‌تا هه‌ین پێکه‌وه‌ بژین

که‌چی ئه‌و له‌ قه‌لای خۆشی ۆ من له‌ کۆخی خه‌ما ده‌ژین

غه‌ریب من مامه‌وه‌ لێره‌، به‌لام خۆ کۆچ تۆ کردت

سه‌راسه‌ر خۆشی من دڵ بو، که‌ چی خۆ ئه‌و تۆ بردت

به‌ تیری ئێشق کۆژراوم، شه‌هیدم، گۆرم ناوێ

هه‌تاوم، چاره‌نووس خۆش بێ، سێبه‌رو خۆرم ناوێ

رێگای بیرجه‌ند – 31 بانه‌مه‌ر ی 1372 هه‌تاوی

"هه تاو (خورشید) و سرنوشت"

در پی هجرت شهین من کوه و دشت غمگینند.

خزان در فصل بهار روی داده نگاه کن به کوه و دشت.

 پروانه و شمع و گل امروز به حال زار من زاری می کنند.

 زندگی من با هرچی نامش خوشی است خدا حافظی کرد.

از رنگ زرد رخسارم بخوان که خانه خراب شدم.

آتشی که در جان من افتاده را نه خرمن دیده و نه پروانه.

شهین وعده داده بود تا هستیم با هم باشیم.

ولی او در کاخ خوشیها ست و من در کوخ غم.

سفر تو کردی و من اینجا غریب شدم

همه خوشی من تو این دنیا دلم بود و اونم که با خودت بردی.

کشته تیر عشقم، شهیدم گور و کفن نمی خواهم.

هه تاو م(خورشیدم) سرنوشت خوش باشد به دنبال سایه و آفتاب نیستم.

تا جایی که من یادم میادعاشقان در جوانی می میرند.

+ بچه مال کیه؟

دوستان سلام

ببخشید که مدتی است دل و دماغ نوشتن ندارم.

دیروز یکی از دوستان ایمیلی برایم فرستاد که خوشم آمد امیدوارم که شما هم خوشتان بیاید و خواندنش لبخندی هر چند کمرنگ بر لبانتان بنشاند.

یک فرد مست با لباس ژنده و پاره برای گرفتن شغل درخواست می دهد

مدیر کارخانه فکر می کند چطور اورا رد کند.

اورا تست می کنند.

به او یک گیلاش شراب می دهند و می خواهند که آنرا تست کند آزمایش می کند و می گوید

شراب قرمز، مسکات، سه ساله، و در بخش شمالی تپه رشد کرده و در ظرف فلزی عمل آمده است

مدیر شرابسازی می گوید درست است

گیلاس دیگری به او می دهند

این یکی شراب قرمز کابرنه هشت ساله و در بخش جنوبی تپه  رشد کرده و در چلیک چوبی عمل آمده است

درست است.

مدیر موسسه که متعجب شده است با چشمکی به منشی پیشنهادی میکند. او یک گیلاس ادرار می آورد. فرد الکلی آنرا آزمایش می کند. و می گوید

بلوند، 26 ساله، سه ماهه  حامله است و اگر کار را به من ندهید نام پدرش را هم خواهم گفت.

+ مقدمه

تولد مقدمه ایست برای زیستن.

و زیستن برای آدمی یعنی حرکت.

به کجا؟

تا چند؟

شاید کمال در چند قدمی تو باشد.

در کدامین طرف؟

به سمت کجا؟

خوشبختی ایستگاه بعدی توست

نه ایستگاه آخر!!!!

شاید هم رد کرده باشی!!!

بی رحم تر از زمان ندیده ام

دوست دوران دانشگاهم را دیدم، پیرمردی شده بود.

و من در نظر او چون بودم؟

از آینه متنفرم!

و این مقدمه ای بود و بس.

+ حریم غم هجران

تقدیر جوخه سرد آفرینش است که زندانیان حیات رابه رگبار می بندد، تقدیر آتش است که درخرمن پاییزی دهقان می افتد، تقدیر موجی است که بالا میآید و سپس بسان پتکی بر قایق ساحل نشین فرود میآید، تقدیر دریایی است که سرنشینان قایق را به کام خود میکشد، تقدیر ابر تیره ایست که آسمان حیات هزاران انسان را تاریک میگرداند، تقدیر گرد بادی است که شاخ و برگ درخت امید مادری را در هم میشکند، تقدیر سرمایی است که گلستان آرزوی جوانی را می خشکاند، تقدیر گیوتینی است که بیرحمانه بر سر رویاهای دخترکی تنها و غمگین فرود میآید، تقدیر ارابه ای است از خشم که بر روی جاده ای به پیچ وخم خواست خویش پیش می رود و از روی جسد هزاران زندانی زندان زندگی میگذرد، تقدیر سمفونی خویش را باشیون مادران و فغان پدران جانسوخته بر پای میدارد و تقدیر همان است که بین من و او هزاران فرسنگ فاصله انداخت، با تیشه ی جفا برپیکر درخت دوستی ما زد، اسب خواست خویش را بر دشت آمال ما جولان داد و غباری ساخت بردیدگان ما به بلندای کوههای کردستان و به پهنای کویر جنوب خراسان، درحالی که آرام و سر خوش بدور از خواستهای این جهان بر ذورقی کوچک به نام عشق نشسته و با پاروی مهربانی دل دریای زندگی را میشکافتیم و به سوی جزیره ی تنهای خوشبختی میرفتیم شاید در آن گوشه گیتی دست در دست هم باغچه ی زندگی رافرش ازشقایق و بنفشه و نیلوفر و نسترن بیندازیم و در باغ حیات درختان نخل برویانیم و خشنود و خوشبخت بر آن تکیه زنیم با هزاران آرزو در دل و صدها رویا در سر، به ناگه طوفانی سهمگین وزیدن گرفت، به اطراف که نگریستم دگر نه از آن دریای آرام، نه ذورق زیبا، نه رویاها و نه آرزوهایم و نه از همدم و مونس دوست داشتنیم خبری بود.

آری دست بی رحم تقدیر ما را از هم جدا کرد، اینک من در این گوشه ی غمگین عالم و او در آنسوی گیتی، روزی زمان از آن مابود، من و او با هم و در کنار هم بودیم، من او را دوست داشتم و او مرا دوست می داشت، هر روز دم دمای غروب به کنار سیمینه رود می رفتیم، نزدیکیهای پل بالایی می نشستیم من برای او شعرهای عاشقانه میخواندم و او ترانه محبت در گوشم زمزمه میکرد، گیسوان طلایی خویش را بدست باد می سپرد و من از دیدن بازی باد با آنها لذت میبردم، اوایل حسودیم میشد ولی وقتی که چهره اش را در زیر نور کمرنگ و طلایی خورشید غروب میدیدم با آن موهای پریشان، به خودم میگفتم باد هم در آراستن عزیز من برای من سهیم است، آنروزها من خوشبخت بودم زیرا او در کنارمن بود، او همدم تنهاییهای من بود و محرم رازهای من، قلب او مخزن مهر من بود و چشمهایش امید بخش من بودند، درکنار او باتمامی غمها و رنجها غریبه بودم، مگر میشد او برویم لبخند بزند و من در دلم غم داشته باشم؟ مگر میشود انیس مالک تمامی شادیها، مهر و محبت و پاکیها بود و ماتم زده باشم؟ نه دیگر آن دوران باز نخواهد گشت، آیا دوباره من و او با هم خواهیم بود؟ آیا باز روزی خواهد آمد که من عقده ی رنج چندین ساله را نزد وی گشوده و شرح غم فراق رابرای وی بازگو کنم؟ شرحی بر درد دوران دوری دهم و او با نگاهش، با کلامش و با برق نگاهش مرهمی بر دل ریشم نهد و دوباره آرامم کند.

او همدم تنهاییهای من بود، او همراز افکار پریشان من بود، او غمخوار بی ریای من بود، او بانی شادیهای من بود، او مایه امید به حیات من و تمامی حیات من بود.

زیباترین واژه ها را از زبان او شنیدم، بی ریاترین مهر و محبت و وفا را از جانب او بر روح افسرده خویش دیدم، جانبخش ترین نوازشها را تن من زمانی چشید که او با من بود، او دمی عیسایی بود و در کالبد بی روح من جانی نو دمید، او ید بیضایی بودکه برهان جاودانه عشق و محبت گشت، او ستاره ای بود که در شب تاریک حیات راهنمای کاروان زندگی من طوفانزده ی کشتی شکسته شد، او خنک نسیمی صبحگاهی بود که در بهار زندگی از گلستان عشق عطر وفا را برایم به ارمغان آورد، او قافله سالار عشق و زندگی من بود ...

نه هرگز زبان من، قلم من و افکار ناتوان من نخواهد توانست وصف خوبیهای او کند، پس در تمامی لحظات به یاد او خواهم زیست باشد که زندگیم رنگ با او بودن به خود بگیرد و تا دم مرگ قلب خویش را فقط لانه عشق او باقی خواهم گذاشت زیرا کس نخواهد توانست جای وی را پرکند، تمامی اوقات تنهایی خویش را غمگین به یاد دوران خوش با او بودن خواهم زیست، بجزغم هیچ همنشینی نخواهم گزید که غم با رفتن او در دلم آشیان گزید، آری شاید بتوانم شبح خوفناک تنهایی را با یاد او تنها گذارم، شاید جای زخم غم را با غم او مرهم نهم امّا هرگز نخواهم توانست دوران کوتاه با او بودن را فراموش کنم، هنگامی که گرداب غم مرا فرا می گرفت و بار زندگی برشانه هایم سنگینی میکرد و دلم از دنیا و آدمهاش میگرفت، هر گاه به صحرای سوزان زندگی، تقدیر مرا بدنبال لاله ها و آلاله های پرپر شده ی رقصان در آغوش باد میبرد به نزد او می رفتم و او با نگاهش، با لبخند  و گفتار شیرینش و با گرمای دستانش تمامی غمها را ز دلم می زدود و خاطر پریشانم را آرام میکرد، آری او بهار من بود که به من پژمرده زندگی دوباره می بخشید، او تنها گلی  بود که شوق دیدارش من افسرده را به وجد میاورد و از بند ماتم رهایم میکرد، چگونه میتو ان باور کرد که تمامی این شادیها، آن مهر و محبت و وفا و زیباییها آن همه آرزو و آن گلستان زیبایی که با او برای خویش ساخته بودیم با همه سوسنها یاسها و یاسمنها و ارکیده های عطر آگینش به یکباره به نیستی گراید، ناگهان گرد بادی مهیب به هوا خاست، دریای زندگی به تلاطم درآمد و موجهای گران را روانه ساحل عشق من نمود، ابری تیره آسمان شادیهایم را فرا گرفته و دستی نامهربان به نام تقدیر او را از من و مرا از او جدا کرد، تمامی رویاها و آرزوهایم بسان خرمن دهقان بد اقبالی در آتش جدایی سوخت و به یکباره به خاکستر نشست، چراغ روشنی بخش حیاتم خاموش شد، سفره رنگین محبت برچیده شد، بوستان مهربانیهایم به زیر رگبار سرد زمستان خشکید، گل همیشه بهارم در مقابل فصل خزان جدایی دوام نیاورد و پرپر گشت، تمامی آلبوم شادمانیهایم همچو پرنده ای پر زد و رفت و بسان شمعی به خاموشی گرایید و به ناگه مرد، مانند قطره ای اشک که از چشمان نگران کودکی سرازیر شده و گونه های به استخوان نشسته اش را در نوردیده و برروی زمین افتاده و محو می گردد نیست شد.

از آن روزهای شاد زندگی به زیر شلاق اقبال و ز بیرحمی صیاد تقدیر جز خاطره ای و فریادی و قطره ای اشک که امید میدهند به من در روزهای سرد حیات برایم چیزی نمانده پس به پاس تمامی خوبیها و مهربانیهای او تا سردم مرگ خاطرات با او بودن را در دلم نگاه خواهم داشت، بغض گلو را پاره کرده و فریاد سینه سوخته ام را چنان در گوش فلک خواهم خواند که سقف نامهربانش فروریزد و توده ای از وفا به رنگ زیبای نیلیش بر روی تمامی نامهربانیهای عالم کشد، اشک دیده و خون دل درهم خواهم آمیخت و با آن غزل جدایی در دیوان حیات خواهم نوشت و در آخر فانوس کم سوی افکارم را بر شاخه ‍ژکیده درخت بید روییده بر لب جویباری در کنار بیراهه خیال خواهم آویخت و در عزای کوچ آرزوها، رویاها،  شادمانیها،  زیباییها و جوانیم امشب در گوش زمین لالایی فراق ناله میکنم، شاید هم این لالایی نیست وحدیث تنهایی پسرک عاشقی است که به حکم تقدیر محکوم به جداییش کردند و به دورش حصار تنهایی انفرادی کشیدند، این دیوان غم است، این قصّه ناتمام عشقی است که چشم زمان را یارای دیدن آن نبود، این غم نامه ای است که در حضور زمین و آسمان تقدیم زمان میگردد، این ناله نیمه شب ساربانی است که راهزنان بر کاروانش تاخته اند، این نعش خاطرات یک انسان است، این پیکر زخمی به تیر جفای تنهایی غریب است که در این گوشه گیتی زانوی غم در بغل گرفته و در انتظار دیدن مرگ آخرین شعله های برخاسته از خاکستر زندگانی خویش است و شاید هم حرمت حریم غم هجران است.

8/10/71

+ هه‌ڵاڵه

                         هه‌ڵاڵه

شــــــه‌ ۆ که‌ بێ تــۆ سه ڕ ده ‌نێـــمه‌ سه‌ڕ ســــــــه‌ڕین

بیـــری تۆیه‌ مه‌رهــــــــه مه‌ بــــۆ ســــــه‌ڕ بڕیــــــــن

دیلــی داوی بســــــکی تۆمو شێتو شه‌یدای چینی ئه‌ۆ

تا له‌ داوێن زۆلفـــی تۆ بین که‌ی به‌ ئاوات عه‌نبه‌ڕین؟

تۆ بده‌ پێـشـــــــانی دیلـــــت گۆشــه‌یه‌ له‌ خه‌تــی چاوو

تا له‌ دیاڕت جه‌معـی دیلان ده‌س بکــه‌ین به‌ هه‌لپه‌ڕین

‌‌ئاسکــی ده‌شتـــی دڵبــه‌رانی، شای شــــاری کامه‌ڕانی

دڵ له‌سه‌ر ده‌س خـۆ ده‌نۆنێ، هه‌ربه‌ ئاوات دڵ به‌ڕیــن

به حـــڕی پانی میهــره‌ بانیی، ‌‌‌‌ئاوی، بۆ من زینده‌گانی

کۆوا ئه‌تانیــن ئاوو ۆ ماســی، چۆن له‌ یه‌کتڕهه‌لبرین؟

تا تۆ بی ســـــــــه‌ربازی عیشــقــــــــم، دڵنیـا به‌ دڵنیـا

نامه‌ۆێ من فیـــل و فــه‌رزین، بێ ئه‌وان ئێمه‌ سه‌ڕین

لاولاوی سوری باخـــی سه‌وزی کۆردۆستــانی بووم

ســوره‌ ته‌رمـم، باخ ســوتا، لاو لاوان هه‌ل وه‌ریــــن

من مه‌لێک بوم بۆ دانی خال هانام بۆداوی زۆلفت بڕد

گیری کایه‌ی رۆژگاری بێ به‌قام، بۆیه‌  ئاوا دڵ پرین

تۆ که‌ دانــی بــۆ مه‌لی دڵ، ئه‌ۆ ئه‌سیری حه‌بسی سینه‌

دان ۆ داوو به‌نــــد و به‌‌حــرم، هه‌ڵفـره‌ با هه‌ڵفـــــرین

شینــی شمشـــــالی شـــووانـۆ ناڕه‌ ناڕی ده‌نــگی دێ

گه‌ر نـه‌ده‌ین به‌و ده‌ســت و دڵمـان، وابه‌گشتی کافرین

گیان که‌ ده‌رچۆ وا له‌ سۆی تۆ بومــه‌ میوانی نه‌مــانی

چاوه‌کــانم، رووته‌ قه‌بڕم هه‌ر به‌ هیـوای شه‌سپـــه‌رین

چاوه‌ روانــی چاره‌ نوســو بانگی ســوری تۆم هه‌ڵاڵه‌

بانگــی تۆ شینـــم ده‌گێـــرێ، واری که‌ با راپــــه‌رین

که‌ی هه‌تاو میهری ده‌فه‌وتێ؟ گه‌رچی یارم بێ وه‌فایه

ئه‌و ده‌ســوتێ، خۆره‌ تاوه‌، ئێمـــه‌ به‌ دوای سێبـه‌رین

بیرجه‌ند، شه‌وکاتاوا، هه‌تاوی نه‌خۆشو شه‌که‌ت 30/ خه‌زه‌لوه‌ری  72 ی هه‌تاوی

شبها که بی تو سر بر بالش میگذارم

یاد تو مرهم زخمهای من است

اسیر دام زلف تو و مجنون و شیدای چین او هستم

تا در دامن زلف تو ام آروزی مشک ندارم

تو به یار خویش گوشه ای از نگاهت را نشان بده

تا در آستانت جمع اسیرانت رقص و سماع کنند

آهوی دشت دلبران هستی، شاه شهر کامرانی هستی

دل بر کف دست در انظار دلبریم

دریای بزرگ مهربانی هستی، آب مایه حیات و زندگانی هستی

آب و ماهی کی می تونیم؟ چگونه از هم جدا شویم

مادامی که تو سرباز عشق من باشی

فیل و فرزین نمی خواهم بدون آنها نیز من برنده ام

عشقه سبز باغ سرخ سرزمینم بودم

پیکرم خونین شد و باغ سوخت و سروها افتادند

من پرنده ای بودم برای دان خال به دام گیس تو پناه بردم

از این دلم گرفته که اسیر بازی روزگار بی باورم

تو که دان پرنده دلی و دل اسیر حبس سینه

دان و دام و بند و بحر من پرواز کن تا پرواز کنیم

ناله ی نی چوپان و زمزمه ی صدایش می آید

گر به ندای او دست ودل ندهیم همگی کافریم

جان من جان که در فراق تو رفت و اینک مهمان نیستیم

قبر من خالی است به انتظار سبزه سر خاکم

در انتظار سرنوشت و فریاد تو ام هه لاله

بانگ تو مجلس گردان شیون من است، ندا کن تا به پا خیزیم

کی مهر " هه تاو" کم میشه گر چه یارش بی وفاست

او میسوزد، آفتاب سر زده ما به دنبال سایه هستیم

+ خرسی که ادعا میکرد خرگوش است!!!

نقل است برای سنجش توانایی سازمان های امنیتی قبایل مختلف آمریکای جنوبی خرگوشی را مارک کردند و آن را در جنگل های آمازون رها کردند.

ماموران قبیله ی اودایناس با استفاده از ردیابهای ماهواره ای و راداراهای آواکس ٣۶ ساعت بعد خرگوش را در حالی که با ماده بی هوشی در خواب عمیقی فرو رفته بود به گروه داوری تحویل دادند.

سازمان امنیتی قبیله ی میتاناس از آنجایی که کارهای مهمتری داشتند و بر این باور بودند که این کار هیچ سودی برای ملت و مملکتشان ندارد از مسابقه کنار کشیدند.

ماموران قبیله ی الدیناسو با تعیین ١جایزه  میلیونی (واحدش را گاو اصیل بگذارید) برای کسی که خرگوش را پیدا کند پس از ٢۴ ساعت به نتیجه رسیدند.

جین جیگناس ها با تمامی نفرات قبیله به جستجوی داوطلبانه پرداختند و هنوز ساعت به ١٨ نرسیده بود که خرگوش را یافتند.

وقتی که مجدداً خرگوش را رها کردند هنوز چند ساعتی از جستجوی سازمان ماموت ها نگذشته بود که حیوان بینوا در تله ی شکارچیان گوریانسها که در مسابقه حاضر نبودند اسیر و کباب شد.

هیات داوران که از سرانجام تلخ خرگوش بی خبر بودند ١٢ ساعت پس از جستجوی ماموتها دیدند که که ماموران خرسی را با خود آوردند از دور پیدا بود که از بس کتک خورده چهار دست و پایش می لنگد نیمی از پوستش کنده شده بود و حرکات عجیبی با سر و گردن انجام میداد.

هیات داوری از مامورین قبیله ی ماموتها خرگوش را خواستند، مامورین با دست به خرس اشاره کردند و خرس قهوه ای که به اندازه یک سگ کوچک شده بود با سر و دست و زبان فریاد میزد که من همان خرگوشم، قسم میخورم، و .....

+ پیپ استالین

دوستان در مورد پیپ مشهور و مخصوص رفیق استالین احتمالاً شنیده اید!

نقل است روزی یک هیات سیاسی گرجی که همگی از سران حزب بودند با استالین ملاقاتی داشته اند.

پس از پایان جلسه و رفتن هیات استالین پیپش را پیدا نمی کند، مامور امنیتی حزب را صدا زده و در مورد فقدان پیپ با وی سخن می گوید،از او می خواهد در مورد پیپش از هیات گرجی سوال شود.

نیم ساعت از این درخواست گذشته بود که رفیق استالین داخل کشوی میزش پیپش را می یابد، مامور را خواسته و به او می گوید:"پیپ پیدا شده دیگر لازم نیست از هیات گرجی سوال شود".

مامور در جواب می گوید:" قربان دیگر دیر شده چون نصف نفرات در زیر شکنجه مردند و نیم دیگر اعتراف کردند که پیپ را برداشته اند و اعدام شدند".

+ کاش گاوها هم شناسنامه عکسدار داشتند!

پاییز سال ٨۴ در یکی از حوزه های انتظامی شمال غرب کشور به عنوان نفر پاسگاه مرکزی به خدمت سربازی مشغول بودم.

به همراه چند سرباز به کمین شبانه رفته بودیم وقتی که فلاشر تویوتا هایلوکس خاتمه کمین را اعلام کرد تعجب کردم چون تازه اول شب بود.

با مراجعه به حوزه دریافتم که ماموریتی دیگر در انتظارمان است به سرعت آماده شدیم به همراه استوار٢ کادری که راننده بود و ستوان ٣ کادر معاون پاسگاه مرکزی و سه نفر سرباز به سمت یکی از پاسگاه های مرزی که با قاچاقچیان گاو (گاو قاچاق می کردند) درگیری داشتند راه افتادیم.

مسیر سخت و صعب العبور بود ماشین را تو یکی از روستاهای سر راه گذاشتیم و پیاده مسیر را ادامه دادیم ساعت حدوداً ٢.٣٠ نصف شب به پاسگاه مرزی رسیدیم

۴٢ راس گاو نر و یک اسب و یک گوسفند را در حیاط پاسگاه که با سیم خاردار دورادورش احاطه شده بود جا داده بودند. آن شب شام نخوردم چون  با اینکه خیلی گرسنه بودیم متاسفانه چیزی برای خوردن نداشتیم. نصف نون لواش که همونجا بچه ها پخته بودند و به شدت بوی نفت میداد و یک کاسه عدسی که کلّهم (کل یوم به قول اون ژنرال)  ٧ تا ٨ عدد عدس و ٢ سه تا خلال پیاز بود. الان که فکر میکنم می بینم واقعاً سخت بود بچه های مظلومی که ماه به ماه حموم نمی رفتند و فصل به فصل رنگ گوشت تازه و سبزی و میوه را نمی دیدند و همه اش آرزو میکنم پسر یا نوه رییس دولت و وزیر کشور وقت یک روز در همان شرایطی که آن سربازان بودند قرار بگیرند (٢٠ لیتری آب را از یک کیلو متری با چه مشقتی تو اون سرما و برفی که تا کمر در آن فرو می رفتند به پاسگاه میاوردند ، آشپزی و پخت نان روی موتورهای نفتی بود که معمولاً آسفالت کاران با اون بشکه های قیر را ذوب میکنند و در هر قابلمه ی غذایی حد اقل یک مشت دوده مشتی پدر و مادر دار  قاطی میشد، برق و آب و تلفن و جاده دسترسی و به تبع برق هیچ وسیله برقی نداشتند، پنج ساعت پیاده روی در برف و بوران تا به نزدیکترین روستا می رسیدیم  و هزار و یک مشکل دیگر که بعدها به آن خواهم پرداخت)  ولی نه خوب که فکر میکنم امیدوارم که هیچ دشمنی هم در شرایط آن روزگار من وسربازان بینوا گرفتار نشه.

به هر حال فردای آن شب سخت به سمت حوزه حرکت کردیم از ترس پاتک محلی ها همگی مسلح بودیم نزدیکیهای عصر به روستایی رسیدیم که خودرو (هایلوکس تک کابین) را آنجا گذاشته بودیم فرمانده حوزه هم به استقبال آمده بود و همانجا گوسفند را سر بریدند ما که گاوها را به سمت حوزه بردیم و چیزی نصیبمان نشد ولی احتمالاً کبابش هم کردند، شب هنگام به حوزه رسیدیم تا اینجای کار ملالی نیست و مشکل عدم شناسنامه گاوها از این جا آغاز می شود. در صورت جلسه کشف قاچاق قید شده بود ۴٢ راس گاو ، گاوهایی که از جاده تا حوزه به زور در ۴ کامیون جا گرفتند به هنگام تحویلشان به گمرک در سه وانت سایپا راحت جا شدند و وقتی که منی که مهندسی خونده بودم و هنوز هم هیچ چیز را بدون دلیل قبول نمی کنم کم مانده بود که شاخ در بیاورم بررسی کردم متوجه شدم که در این سه روزی که گاوها مهمان حوزه بودند، دو نفر سرباز هر روز  جهت خوردن آب و علوفه آنها را به روستا می بردند و در این بین توسط چند عامل خودسر گاوهای بزرگ و چاق و چله در ازای دریافت ۵٠ هزار تومان برای هر کدام با گوساله های ریزه میزه مردنی روستاییان عوض شده بودند و چون در صورت جلسه ی کشف قید شده بود ۴٢ گاو نر و این گاوهای لعنتی هم نه شناسنامه ی عکسدار داشتند ونه حداقل شماره شاسی و بدنه، ۴٢ گاو نر مینی مایز شده را با همان صورت جلسه ی کذایی به گمرک تحویل داده و به عنوان تشویقی ۵ روز را به مرخصی رفتم. 

+ بیل بیل یا دوشان -(داستان واقعی)

اوایل زمستان سال ١٣٧۴ به عنوان درجه دار وظیفه در یکی از پاسگاه های مرزی شمال غرب کشور دوران سربازی را میگذراندم.

به همراه چند تن از سربازان وظیفه و یکی از درجه داران کادر به کمین شبانه نشسته بودیم. ساعت حدودهای ٢٠.٣٠ از دور سیاهی بزرگی هویدا شد و پچ پچ آرام چند رهگذر که قصد ورود به خاک ترکیه به صورت غیر مجاز را داشتند.

با نزدیک شدن سیاهی مشخص شد مادیانی سیاه رنگ است که با بارش و پتوی سیاهی که بر پشتش انداخته بودند بسی بزگتر از یک اسب می نمود و سه نفر از محلی ها که در طرفین و جلو اسب مثلثی انسانی تشکیل داده بودند آرام در برف سنگین آن فصل آن زمان آن دیار به پیش می آمدند.

فرمان ایست دادم .

نفرات در حالی که دست پاچه شده بودند و انتظار حضور ما را نداشتند به قصد فرار مادیان سیاه را رها کردند و به سرعت به سمت عقب برگشتند.

حجم برف بیشتر از آن بود که کسی توان دویدن داشته باشد.

با شلیک چند تیر هوایی کنترل خود را از دست داده و در برف سنگین آن زمان آن دیار آن مکان افتادند.

آنان را دستگیر کردیم و با بارشان راهی پاسگاه شدیم.

در حیاط پاسگاه دو برجکی که دورادورش را اتاقهای مختلف (انبار - خبازخانه - اتاق بیسیم و فرماندهی - آسایشگاه پرسنل و اسلحه خانه و ....) احاطه کرده بودند نگهبانان با چراغ فانوس به استقبالمان آمدند. پتور را که کنار زدم سه قفس بزرگ پر از پرنده دیدم با سه متهم دستگیر  شده و قفسها به اتاق فرماندهی که در آن ساکن بودم و کارهای اداری و روزمره و بی سیم و خواب و خوراکم در همان اتاق کوچک سر میشد رفتم.

بازجویی مختصر و نوشتن صورت جلسه و شمارش مرغ عشقهایی که قرار بود به ترکیه برده شوند و گویا برای کریسمس تدارک دیده شده بودند پایان کار آن روز و شب من بود.

فردا صبح متوجه شدم که ١۴ عدد از مرغ عشقها مرده اند.

متهمان (بی چاره مردمانی که بخاطر چندرقاز پول خطرات سفر شبانه در آن فصل سرد و زمهریر و برف و بوران و در آن زمان که ارتش ترکیه و پ-ک-ک و نیروهای ایرانی در مرز مستقر بودند و هر از گاهی صدای تیراندازی به گوش می رسید و در آن مکان صعب العبور را به جان خریده بودند) را به همراه پرندگان بی نوایی که به علت سردی هوا و وحشت از تاریکی و تعداد زیادشان در هر یک از قفسها در همان شب شاهد مرگ ١۴ قطعه از آنان بودم را فردای آن روز به همراه چند سرباز که نوبت استحمام و یا مرخصی شان رسید بود و صورت جلسه ی کشف قاچاق به سمت حوضه ی انتظامی گسیل نمودم .

پرندگان را در بازار شهر به حراج گذاشته بودند (کاری که در آن شرایط من هم پسندیدم چون هر کدام از آنها صاحب صاحبان کوچک و مهربانی شدند ) و پول آن به حساب گمرک واریز شد. متهمان دادگاهی شدند و با رافت اسلامی پس از چندی به آغوش خانواده باز گشتند ( و من باز هم پسندیدم چون آن بیچاره مردان واقعاً از فقر مالی و فرهنگی در رنج بودند و بی گناه نبودند ولی چاره ای نداشتند) و صاحب و مباشر اصلی که حسن نامی بود و با توجه به فرهنگ محلی که هر کس لقبی داشت به حسن دوشان (به معنی حسن خرگوش) مشهور بود با پرداخت جریمه (به گمانم ٧ هزار تومان به ازای هر مرغ عشق) رهایی یافت.

پرونده مختومه شده بود و دو ماه بعد در راه بازگشت از حوزه به پاسگاه سر راه در یک قهوه خانه روستایی چایی و نیمرویی خوردم و نفسی تازه کردم هنگام حساب پول نیمرو و چایی متوجه شدم حساب شده و چون حس میکردم در آن شرایط کسی میخواهد به من رشوه داده تا از خلافی که میکند چشم بپوشم به شدت برآشفتم(هنوز هم زود جوشم و وقتی که عصبانی می شوم واقعاً هم ترسناکم و هم خنده دار (وقتی فیلم اوقات تلخی خود را که دوستانم دزدکی رکورد کرده بودند متوجه شدم)) قهوه چی با حالتی که گویی ترسیده بود گفت: "این آقا داده و از من خواست چیزی نگم"

به سمت میز آن آقایی که قهوه چی نشان داده بود رفتم از روی صندلیش بلند شد و دستش را آورد جلو و با لبخند دعوت به نشستنم کرد.

از او پرسیدم :"می شناسمت"

آرام گفت:" شاید. ولی من ترا خوب می شناسم چند ماه پیش بی چاره ام کردی"

با تحکم و اقتدار گفتم:" من با کسی پدر کشتگی ندارم حتماً کار غیر قانونی انجام داده ای"

گفت:" آری می خواستم سود ببرم و بیل بیل به ترکیه قاچاق کنم( بعداَ متوجه شدم که در صحبت عامیانه اونا به پرنده میگویند قوش و به پرنده رنگی میگن بل بل (بیل بیل)).

گفتم:" خوب از من چی میخوای؟"

گفت :" هیچی . سالها اسم من حسن دوشان بود از وقتی که شایع شد حسن دوشان را با بیل بیل لب مرز گرفته اند اسمم شده حسن بیل بیل و از اینکه این دوشان لعنتی بد شگون را از اسم من برداشتی سپاسگزارم و پول میزت را هم به همین خاطر حساب کردم."

من هم خندیدم و تشکر کردم و به سمت پاسگاه حرکت کردم.

+ به همه ی آدمیان

• زبان در کام امروزه اسبی است چموش که هیچ حرکتش قابل کنترل و پیش بینی نیست.
• افکار در کاسه ی سر بد بینی محض است نسبت به همه کس و همه چیز.
• معاملات آلوده اند
• معادلات از قوانین پیروی نمی کنند.
• دوستی مرده
• دوست داشتن مرده.
• روابط همه کاسبی است.
• و حرمت و حریم مخلوقات را چون کاغذ باطله ای لای خرمای خواست خویش پیچیده اند.
• بس کنید
•  ترا به مقدساتتان
• با هم مهربانتر باشید.
• یقین دارم هیچ کدام بیش از آنچه زیسته ایم نخواهیم زیست
• پس به جه بهایی بی آبرویی؟
• ترا به مقدساتتان کمی با جهان مهربانتر باشید.
• هر چه بود گذشت هر چه هست و هر چه باشد میگذرد
• ترا به مقدساتتان با خودتان مهربان تر باشید
• دریغ ودرد.
•  خوابم یا بیدار
• کاش کابوسی باشد که در سپیده دم امید به نیک تعبیر شود.

+ به دوست 15

نه! هنوز هم فراموش نکرده­ام هشتم اردیبهشت 66 را، مگر میتوان از یاد برد؟ زمانی را که کشتی حیات آدمی بی ناخدا به اجبار باید به دریا بزند و آماج طوفان زندگی گشته و جالب این که باید به پیش رفت! چه بی­رحم دریایی که ناخدایم را به کامش درکشید و مرا با خدایم تنها گذاشت و چه نحس ساعتی که ختم طپش قلب پدر را اعلام کرد، هنوز بخاطر دارم، مادرم، عمه­ها و عموهایم به هر وسیله حتی اگر شده رمل و اسطرلابش سعی میکردند هشتم اردیبهشت را با اول رمضان تطابق دهند در حالی که یک یا دو روز کم میآوردند، آن روزها در حالی که شوک فقدان پدر رهایم نمیکرد با خودم میگفتم: هر روز، روز خداست، شنبه و جمعه ندارد، محرم و رمضان چه فرقی میکند؟ مهم پدر بود که رفت و داغ بی پدری بر گرده­ی ما بنهاد، اردیبهشت ها و رمضان های متوالی سپری شد، بسیار زود حقیقت مرگ پدر را پذیرفتم اما راستش را بخواهی هنوز هم همیشه در کنار تمامی موفقیتها و شکست­هایم حضوری پررنگ دارد، شاید خنده­دار باشد ولی هر جا که شکست میخورم درصدی را به حساب بی پدری میگذارم و با هر موفقیت خدا و بنده­ی او، بابای خودم را سپاس میگویم که مرا چنان آموخت که پیروز گردم و مجموعه نامه­هایی که به پدرم نوشته­ام و تاریخ انشای تمامی آنها به بعد از 8 اردیبهشت 66 مربوط میشود خود شاهدی است بر اینکه من حسرت داشتن پدر نداشته­ام، زمانی که سایه بابا بالا سرم  بود، بابایی داشتم که عشق به زیستن و شاد زیستن را به من میآموخت و پس از اینکه بابا به سفر بی­بازگشت مرگ، به مهمانی خدا رفت، عشق به بابای سفر کرده و زندگی که او بر سر راهم نهاد همچنان امیدوار به سوی آینده هدایتم کرد.

شاید شما نتوانید قبول کنید ولی آدم بدون حضور فیزیکی پدر نیز بابا دارد، که من در ریاضیات خوانده­ام هر کجا را میتوان مبدا مختصات گرفت و نیز  اینکه بزرگ نسبت به کوچک بزرگ است و گرم در مقابل سرد و دروغ وقتی برملا میشود که راستی باشد پس روزگار بی پدری را نیز در مقابل ایامی میاورم که در کنار او بودم، حتماً پدری بوده و هست که بی پدری را با آن می­سنجیم این وسط میماند یک نقطه تاریک که همان ساعت نحس است که قلب پدرم از طپش باز ایستاد و آن مبدا مختصات زندگی من است که محور طول­ها و عرض­هایش بابایی است مهربان و شادیهای من یک سهمی است که از ∞ شروع شده و به مجانب صفر ختم میشود و رنجهایم با مجانب صفر شروع شده، باشد که در بینهایت خاتمه یابد.

مایکلم غرض از نوشتن نامه این بود که بگویم: هنوز هم بر این باورم که روز، روز خداست ولی بعضی از روزها برای بعضی از آدمها مهم و حیاتی میشوند مثل فردا که میتواند یک روز مهم برای من باشد شاید هم تکراری خسته کننده بر مرور دفتر حیات که هر روزش با بیداری شروع و با خوابی دیگر پایان میپذیرد.

بسیار سعی کردم که اردیبهشت و مخصوصاً هشتم اردیبهشت را فراموش کنم ولی نتوانستم، آیا خواهم توانست فردا را فراموش کنم؟ در حالی که سالهاست به چنین روزی میاندیشم و به ساعت زیبایی که در آن فوران فواره جاوید عشق را نظاره کنم.

تمام ولی حتماً ادامه دارد.

10/9/78

+ آرزو

سری چرخاندیم و پلکی زدیم سال ١٣٧٧ رفت و نوروز ١٣٨٨ رسید.

  آرزو میکنم  سالی سرشار از شادمانی و موفقیت برای همه ی دوستانم باشد.

لبریز از سلامتی برای تمامی انسانها باشد.

سراسر صلح برای همه ی موجودات عالم باشد

مالامال از عشق برای جهان و جهانیان باشد

و سبز باشد

+ کورتاژ

به دوستانی که گه گاهی از روی تصادف یا ... مهمان سیه مشقهای زندگی من بودند:

شب نامه های صوفی سقط شد و تو فرض کن که نه صوفیی بوده و نه شب نامه هایی

به هر حال ...

دیگر نمی خواهم ادامه دهم و شاید دیگر هیچ وقت چرتم را به چرند تخیل و تعقل نپرانم !!!! این پایانیست بر آغازی که هر دوناخواسته بودند.

تا اطلاع ثانوی

 صوفی 

نه شب دارد ! و نه شب نامه ای

سبز باشید

+ فراق قیصر

اوست پایدار

چهارشنبه که تهران بودم از کوچ بی بازگشت دوست و همکار سابقم (نادر قیصر ) عزیز با خبر شدم.

نگاه خاص و شوخیهای مخصوص و خند ه هایش تا همیشه مهمان ذهن من هستند.

واقعاْ عزادارم

عزای عزیزی

که خیلی با معرفت بود

خدایش بیامرزد

از همه ی دوستام میخوام فاتحه ای نثار روح بلندش کنند

+ به دوست 14

به یاد دارم زمانی را که به مدرسه می­رفتم، کلاس پنجم دبستان هم که بودم هر گاه میخواستم دو عدد را جمع یا تفریق کنم اول آنها را مقایسه میکردیم، برای جمع مشکلی نداشتیم ولی در تفریق دو عدد همیشه عدد بزرگتر در بالا نوشته میشد و عدد دیگری که کوچکتر بود را در زیر آن نوشته و از عدد بالایی کم میشد، و از توضیح خانم مرادی خیلی یکه میخوردم وقتی قیافه حق به جانبی به خود میگرفت و میگفت تفریق یک عدد بزرگ از یک عدد کوچک جواب ندارد! چون به گمان من هیچ سوالی بی جواب نیست، حتی اگر آن جواب غلط باشد و یا نا مطلوب برای ما، به هر حال دوران راهنمایی نیز سپری شد و من فهمیدم که جواب تفریق عدد بزرگ از عدد کوچک خود یک عدد است از نظر قدر مطلق برابر با جوابی که به هنگام عوض کردن جای عددها از تفریق میگرفتیم ولی با علامت منفی، هر چند که به نظر من منفی یا مثبت ذاتی وجود ندارد بلکه هر جا منفی داریم حتماً مثبتی هست که خلافش را منفی نامیده­ایم و هر جا مثبتی داریم همان است که منفی نیست و من به علامت مثبتی که در اطرافش علامت منفی نباشد خواهم خندید، در تمامی سالهای راهنمایی و دبیرستان، هم آقای حیدری و هم آقای قاسم خانی زمانی که معادله به مرحله­ای میرسید که عددی منفی زیر رادیکال قرار میگرفت گچ را به سمت تخته سیاهی که رنگش سبز بود ولی ما به آن تخته سیاه میگفتیم و چرای­اش  را نمیدانم پرت میکردند و با تاکید فراوان میگفتند: جواب ندارد زیرا منفی زیر رادیکال با فرجه زوج بی معنی است، همان موقع  به فکر علامت منفی میافتادم که چطور تفریق بی جواب ما را جواب بخشید و با خودم میگفتم: مگر میشود؟ چیزی جواب نداشته باشد، حتی اگر آن جواب غلط باشد و یا نا مطلوب برای ما، سد کنکور شکست و وارد دانشگاه شدم ، به ما آموختند که مجموعه اعداد حقیقی زیر مجموعه­ای از مجموعه­ اعداد مختلط میباشد و با مطالعه اعداد مختلط دریافتم که یک J معادله بی جواب دبیرستان ما را به جواب میرساند و من بر این باور بودم که، مگر میشود؟ چیزی جواب نداشته باشد، حتی اگر آن جواب غلط باشد و یا نا مطلوب برای ما، جالب اینکه هر دو بار  به جواب درست رسیدم ، من هنوز هم بر این باورم که سوال بی جواب نداریم و جالب ( با محک خودم ) اینکه جواب غلط و درست هر دو برای من فقط جواب هستند.درس دانشگاه رو به اتمام است، پس در مکتب زندگی به تحصیل عشق روی آوردم، کلاس درسی میخواستم که گنجایش من و فقط مرا داشته باشد و هستی شد همان کلاسم، امتحان ورودی را یک حادثه­ی شیرین شیرین رقم زد، شیرین دومی شیرینتر از تمام قندهای عالمی بود که با پسوند OZ می­شناختم، من که زرنگ نه! ولی تنبل هم نیستم و باز هم جالب اینکه کلاس یک نفره شاگردش همیشه اول است و بهترین خانم معلم دنیا شد معلم درس عشقم.حال باز هم به یک سوال جدید رسیده­ام و از خانم معلمم جواب خواسته­ام، و من هنوز هم بر این باورم که هیچ سوالی بی جواب نیست (لا اقل در دنیای من)، حتی اگر آن جواب غلط باشد و یا مخالف میل ما، و خانم معلم از من مهلت خواست، خدایا یک علامت منفی مشکل تفریق من و تمام همکلاسی­های مرا حل کرد و یک J جواب تمام معاد لاتی را که نیمه کاره رها کرده بودم را داد و باز هم جالب ( البته از نوع مرسوم) جواب های درست هم گرفتم و اینبار هم خدایا جواب سوالم را از تو میخواهم، تا یادم نرفته بگویم: اینبار نه جواب غلط میخواهم و نه جوابی که مخالف میل من باشد پس به اندازه تمام سالهای مدرسه و دانشگاه به انتظار می­نشینم تا خانم معلم بگوید آره!

 27/آذر/78

بعدها فهمیدم که اشتباه میکردم چون عشق را پاکتر از آنی یافتم که به رابطه ی بی ربط و ...ما اطلاق بشه.

 و در کل چندین و چند برابر سالها گریستنم بخاطر عشق همین امسال به عشق خندیدم

به باور من در دنیا چیزی بیش از ( دوری از رنج و قرابت با لذت) نداریم حال این تعاریف ما از رنج و لذت است که بر حسب زمان و مکان و شرایط فرق میکند و مسیری را که میپیماییم یعنی هدف همان است و ثابت!

۲۸/فرور/۸۷

+ به دوست 13

جاکسون عزیز

 حدود یک ماه است که چیزی ننوشته­ام، نه به این خاطر که موضوعی برای نوشتن نداشته­ام، بلکه همچنانکه خیلی از آدمها در حالی که سینه­ای سخن دارند! لب فرو بسته و روزه سکوت اختیار میکنند، من هم کاغذ به خش قلم نیازردم، چی بنویسم که نوشتن دردی بر دردهایم میافزاید و دریغ از آرامش آنی و گذرایی که سابق بر این با نوشتن به من دست میداد، «لا اکراه ­فی ­دین» از بسم­لله که بگذریم این آیه را بیش از  تمامی آیه­های کلام­الله شنیده­ایم، آنهم نه از زبان قاریان، مفسران و مدرسان قرآن بلکه از کسانی که قسم میخورم در تمام عمرشان یک بار قرآن را کامل که نه، نصف هم نه و حتی یکی از سی جزء آن را نخوانده­اند، آری الان خیلی راحت شوفر تاکسی وقتی نمی­خواهد مسافری را به مقصد برساند قیافه حق به جانبی گرفته و میگوید «لا اکراه ­فی ­دین»، دختر خانمی که لباس مدل غربی پوشیده که خود غربیها با اکراه آن را در تن مانکن­های پلاستیکی ویترین فروشگاهها نگاه میکنند، در خیابان با دوست پسرش پرسه میزند و به محض اینکه کسی به وی اعتراض کند در جواب خواهد گفت «لا اکراه ­فی ­دین»، کاسبی که لقب حبیب خدا یدک میکشد انبار مغازه­ش پر از جنس خاصی است که نیاز ماست ولی شبهه افزایش قیمت آن قلم کالا در بازار مکاره امروز او را از عرضه­اش تا سال جدیدی که در راه است باز میدارد زمانی که با خواهش نیازمندی روبرو میشود بادی به غب غب انداخته و «لا اکراه ­فی ­دین» را تلاوت میکند و پزشکی دم در اتاق عمل بیمار اورژانسی از همراه او چند میلیون پول بدون رسید را سوا از هزینه عمل که به حساب بیمارستان واریز شده طلب میکند و زمانی که با ندارم بیمار روبرو میشود در حالی که دستکش های سلاخی را از دستان قسم خورده­اش بدر میآورد با نگاهی عاقل اندر سفیه میگوید من عمل نمیکنم اینجا که ماشاالله جراح زیاد است و هنگامی که با او از درد یک انسان و داغ خانواده­اش میگویی در نهایت با ادب و متانت خواهد گفت «لا اکراه ­فی ­دین» .آری، برادر من خواهر من، من هم میگویم «لا اکراه ­فی ­دین»  و این یکی از آیات شریفه قرآن مجید است و از افتخارات دین مبین اسلام - و هر عقل سالم و وجدان بیدار و روح پاکی هم به آن رای میدهد، در این آیه خداوند میفرماید در دین اجباری نیست یعنی اینکه نمیتوان به زور مسلمی را یهودی یا گبری را مسلمان کرد، انتخاب دین و مسلک جزء حقوق ذاتی  آدمهاست، به نهاد و خمیر مایه آنها بستگی دارد هر انتخابی باید با شناخت باشد و قلباً پذیرفته شده باشد، شما هم در انتخاب دین کاملاً آزاد بوده­اید ولی وقتی دین خود را اسلام انتخاب کردی دیگر حق نداری با تمسک جستن به این آیه از دستورات آن سرپیچی کنی، در انتخاب مختاری ولی در رعایت قوانین دینی که با شناخت انتخاب کردی اجبار حکومت و جامعه و عقل ترا رها نمیکند، حق نداری مسلمان باشی و به بهانه «لا اکراه ­فی ­دین» مست کنی، به روح و جسم دیگران و یا خودت ضرر برسانی، با آبروی انسانها و جامعه بازی کنی، بی خیال از کنار درد مخلوقات خدا درگذری، به آدمیت و قداستش توهین کنی، به دستورات دین و مذهبی که داری بی حرمتی کنی و حریم خدا و رسولان و قانون او را پاس نداری. خداوند در همان قرآنی که «لا اکراه ­فی ­دین»  را نازل فرموده از تو میخواهد پاک باشی، راست و مهربان باشی، خیانت نکنی فریب نزنی و ... اگر واقعاً مسلمانی، قرآن 6666 آیه دارد و «لا اکراه ­فی ­دین»  یکی از آنهاست و تو باید به همه آنها عمل کنی اگر نه یک بار دیگر «لا اکراه ­فی ­دین»  بر زبان نحست جاری شود قلم پای ترا ... استغفرالله.  به هر حال جکسون جان آرزو میکنم که پاکیزه باشی      11/شهریور/78

پیشاپیش عید نوروز - سال نو هجری شمسی و بهار رستاخیز طبیعت را به تو عزیز و عزیزانت شادباش گفته و شادی و مهر برایتان آرزو مندم - عمو صوفی

+ به دوست 12

در حالی 26 سال از عمرم سپری میشود که هنوز به عمر 26 ساله ی خود ندیدم کسی از روی رضا بخندد، بی ریا کمک کند، در تمامی دعواها خودش را محق و یا همان صراط مستقیم نداند، زندگی را برای خود ومرگ را برای دیگران نخواهد، حرف زدنش بهتر از عمل کردنش نباشد و خیلی چیزهای دیگر ، چندی است هر روز غروب یکی از دوستانم زنگ میزند و با هم میرویم پارک پرواز، البته نه برای قدم زدن، بلکه برای دید زدن و نگاه دزدیدن و دزدکی نگاه کردن،  شما مختارید بگو: مسخره است ولی من میگویم خنده دار ، یک مرد 26 ساله، ترم آخر دانشگاه هر روز به پارک برود و ...روز و شب حرفها وتعاریف عجیب و غریب به گوشم میرسد، صداقت، انسانیت، معرفت، دوستی و رفاقت و خیلی چیزهای عجیب دیگر،مردم همگی دم از تساوی و حقوق زن و مرد میزنند ولی تا نوبت به خواهر و دختر یا همسر خودشان میرسد میگویند اما، پسر از عشقی سوزان و خدایی دم میزند که روح و جانش را فرا گرفته در حالی که با خداحافظی معشوقش دلش را صندوق امانتی از کینه و تنفر یک انسان که تا دیروز معشوقش میخواند می بینی، و نرخ وفاداری نزد دخترها از قیمت شلغم و تربچه کمتر است. قسم میخورم در چشم هیچ دو زن و مردی عشق را نخوانده ام! در حالی که بی سواد نیستم. مادر فقط تا زمانی پسرش را دوست دارد که رو حرفش حرف نیاورد. و پسر فقط تا وقتی پدر و مادر را میخواهد که خواسته اش را فراهم کنند. مردم به کاندیدایی رای میدهند که برای آنها و فقط برای آنها کار انجام دهد، عباس دوغی گرما میخواهد، حسن سیاه ذغال فروش سرما میخواهد، الیاس آهنگر، جنگ و بلا و کریم گورکن مردن آدمها را آرزو میکند. به خدا خسته شده ام تمام آدمها دیوانه اند ( شاید هم نه همه) اینکه نمیشود من به خاطر اینکه با من همخوانی ندارند به آنها دیوانه میگویم، شاید هم من دیوانه باشم، این یکی بهتر است، راحت تر است، نگهداری از یک دیوانه آسونتر است. خلاصه الان حال خوشی ندارم، اگر دنیا این است؟ من نمی خواهم، اگر آدم اینها هستند؟ بروند یا بروم و پشت سرم را هم نگاه نکنم، آره خسته شدم! از بس دروغ شنیدم، ریا دیدم، جنگ و جدل و بخدا قسم حماقت آدمها را، به رنگ لباس مردم کار دارند، به خوراک و کسب و کار، به خانه،به هیکل و به همه چی همدیگر کار دارند، من میگویم 99% آنها برای مردم زندگی میکنند.آدمهای بیچاره از زندگی اصلاً لذت نمی برند، به خدا ماهی و گنجشک از آنها زندگی بهتری دارند! حال نزد آنها مفهومی ندارد، خنده دار است به خاطر فردا امروز را فدا میکنند ولی از ترس همون فردا کم مانده زهره خالی کنند، آهای یکی به من بگوید به من چه؟ نه که من خودم هم مثل آنها نیستم؟ اگر راست میگویم من چه کار دارم به آنها که چگونه زندگی میکنند؟ یقین دارم در هر محله ای اگر 1000/1 را بینهایت فرض کنیم،نسبت انسان به موجود دو پا یا بچه آدم تقریباً صفر است. از دست کسی هم کاری بر نمی آید، دلهای مردم به زیر زنگ و رسوب مرده، چشمها کور شده و فقط آشغال میبینند، گوشها کر شده اند و تنها مزخرف میشنوند، پاها فلج شده تا دم در و فقط گاهی تا دم در مسجد و مکتب میروند و با دستهای چلاغ که نمی شود با مردم دست دوستی و معرفت داد. چه بوی تعفنی از جامعه بر خاسته، والله کودک 9 ساله ای دیدم که به فکر همجنس بازی بود و پیر مرد 83 ساله ای که با حرص و ولع از ... دختر 14 ساله میگفت و زبان بر لب زیرینش می سابید، خفه شوید آدم نماها، کور و کر شوید و یا لااقل من نبینمتان. 16/تیر/78 – تبریز

+ به دوست ۱۱

برای داشتن یک دنیای خوب کافیه تک تک آدم هاش خوب باشند.

عزیزم مایکل! برایم نوشته بودی:کاش دنیا رنگ دیگری بود!، چشمان زیبایت را ببند و به دنیایی بیاندیش که میخواهی، دنیایی خوب و زیبا، برای ساختن چنین دنیایی شاید روشهایی گوناگون وجود داشته باشد اما آنچه به فکر من میرسد اینه که همه­ی آدمهای روی زمین را یک جا جمع کنی، با دلیل و برهان،  با خواهش و تمنا و یا اینکه با زور و اجبار آنان را مجاب کنی که خوب باشند و خودت خوب میدانی که درصد موفقیت شما صفر ریاضی است یعنی یک بر بینهایت و میتوان از آن صرف نظر کرد، نه چشمهایت را مگشای حال به دنیایی فکر کن که خودت و فقط تو، تنها ساکن آنی و باید دنیایی خوب و زیبا باشه، به گمان من تو هم به همان نتیجه مورد نظر من میرسی، آره خودت باید خوب باشی و زیبا بیندیشی، گفتم که چشمهایت را تا زمانی که من نگفتم باز نکن! لابد میپرسی قرار بر ساختن دنیایی خوب بود نه دنیای من؟ باشه میگم، حال در نظر بگیر و البته با دل پک و دریاییت آرزو کن که تمام مردم دنیا  یکی یکبار چشمان خویش را بسته و به دنیایی خوب و زیبا بیندیشند، دنیایی که بتوان عطر گلهای آن را بویید، آسمانش را فهمید و بر صورت ماه و خورشیدش بوسه زد، شک نکن که آنها هم به گزینه هایی مشابه میرسند یعنی سه روشی که من گفتم یا طرق مشابه دیگر، و یقین دارم که به زودی این عزیزان هم به این نتیجه میرسند که تغییر به احسن تمامی آدمها کاری ناشدنی است، حال کاش و ایکاش هر کدام برای چند لحظه هم شده به دنیایی بیندیشند که خود تنها ساکن آنند و این دنیا را خوب و زیبا بخواهند،‌ این یک اصل است که لازمه این کار این است که ساکنین این دنیای فرضی که خود شخص و تنها خود اوست باید خوب باشند، حال پلک هایت را از روی هم بردار و از دیدن دنیایی که در آنی لذت ببر ، سر زمینی که به یک شهر بازی در عالم کودکی آدم میماند، همه­ی ساکنان آن میخندند، همگی داد میزنند، همه خوشحالند و راضی.

برای داشتن یک دنیای خوب کافیه تک تک آدم هاش خوب باشند.

جالب بود نه در ساختن دنیایی به این زیبایی از همان روش اول بهره جستیم یعنی مجاب کردن شخص به خوب بودن با دلیل و منطق و آسانترین راه هم همان قانع کردن خود شخص توسط خودش میباشد چون هر انسانی با هر خلق و خوی و فهم و شعوری لااقل زبان خودش را میفهمد! 

در چنین دنیایی دگر مجبور نیستی غم و غصه­ی کسی یا چیزی را بخوری، کینه کسی را در دل نگه داری، باور کن دل که توان نگهداری تمام عشقها و شادیهای عالم را دارد آنقدر حرمت دارد که جا دادن خشم و نفرت و کینه در آن گناه است، مثل این است که از صندوق امانات برای نگهداری کیسه زباله استفاده کرد. 

مردم ما اصل اول قانون دل و آدمیت را فراموش کرده­اند، آره برای شاد بودن، مهر ورزیدن و نیکی کردن دلیل نمی­خواهد، در حالی که باید برای غمگین بودن دلیل داشت، برای غصه خوردن مدرک ارایه کرد و ذاتاً آدم باید شاد و مهربان باشد. هرچند، چند ده دلیل هر آن میتوان برای شاد بودن داشت، من میگویم شادمانی، مهربانی و نیکی جزیی از ذات آدمهاست نه صفتی اکتسابی، واگر نیستند باید دنبال دلیلش گشت، شاید هم نتوانسته باشم مقصودم را برسانم چون وقتی خودم دو بار این نامه را خواندم نتوانستم ارتباطی بین آنچه نوشتم و آنچه در دلم بود را بیابم ولی حس کردم چی میخواهم بگویم، تو هم حسی بفهم.

 من تنها زمانی ترا خوب میفهمم و سخن گفتن با تو برایم راحت است که نگاهم در نگاهت باشد، ترا نمیدانم. برای امشب بس است ولی ادامه دارد.  

16/آبان/78 – تبریز

+ به دوست ۱۰.۲

 مایکل! عزیزم حدوداً دو ماه از آخرین باری که تلفنی با هم صحبت کردیم گذشته،خیلی وقتها دلم برات تنگ میشود، شاید هم برای حرفهایی که با تو میگفتم، راستی نکنه فراموشم کرده­ای؟ نه! مگر میشود کسی را که با او دوست داشتن را آموختی فراموش کنی؟ تمام این دو ماه را مشغول یافتن منزل اجاره­ای بودم، شاید باور نکنی ولی من هم میگویم کار سخت تو دنیا هست و یکی از آنها هم پیداکردن خانه­ی اجاره­ای برای پسر مجرد و آنهم تو شهری به ظاهر مذهبی مثل تبریز است. امسال خواستم زرنگی کنم و قبل از مهر منزل جدیدم را مشخص کنم ، با هزار مصیبت پس از کلی گشتن سرپناهی یافتم، زیر زمینی در نرگس 3 گلشهر، قولنامه­ای امضا شد و مبلغی به عنوان ودیعه به صاحب خانه پرداخت شد، صاحب ملک قبلی قرار بر این گذاشته بود که فردای آن روز پولی که بابت ودیعه نزد او داشتم را به من برگرداند، 45 روز مرا سر دواند، بالاخره دیروز نیمی از مبلغ را عودت داد، از طرف دیگر صاحب خانه جدید هر روز زنگ میزد که در صورت عدم پرداخت تمامی مبلغ قید شده در قولنامه، معامله فسخ و من باید خسارت فسخ معامله را بپردازم و روز از نو و روزی از نو دوباره باید دنبال خانه بگردم، به هر حال با پرداخت یک ماه اجاره خانه ای که تحویلم نبوبده و بهره­ی دیرکرد ودیعه راضی شد بر من منت گذاشته و مرا به مستاجری بپذیرد، به هر حال غرض از نوشتن عریضه­ی فوق این بود که به شما بگویم: چند روز پیش اتفاق جالبی افتاد، همسایه­ی جدیدی در واحد طبقه سوم ساکن شدند، به هنگام اسباب کشی متوجه شدم که پدر خانواده با یکی از همسایگان قبلی ما در یک اداره مشغول به کار هستند.بچه­های محل با شلوار گرمکن های خاکی و چشمهایی که از روی کنجکاوی برق میزد دور وانت حامل اثاث را گرفته بودند و توپ پلاستیکی دو لایه زیر بغل یکی و اکثراً آدامس میجویدند، تا اینجای کار طبیعی بود ولی جالب قیافه­ی فیلسوفانه پدر بود که به هنگام بالا بردن وسایل و پایین آمدن از پله­ها با انگشت بچه ها و خانه ها را نشان میداد و به پسرش میگفت با کدام یک بگردد و با کدامیکی اصلاً، مخصوصاً هادی پسر آقای امیری که ابداً چون باباش از آن آدمهای 7 خط روزگار است، امسال هم خانه را سنگ نما زده هم پرشیا خردیده، از کجا آورده؟ خدا میداند. و سری بعد به هنگام پایین آمدن میگفت، تازه پسر درس خونی هم نیست، اصلاً از چشماش معلومه، خیلی هم بی انضباطه، شلوارش را نگاه کن و پسرک هم به نشانه_ی تصدیق سر کوچکش را تکان میداد.

ناخودآگاه دوران بچگی خود را به یاد آوردم، دوران نوجوانی خود را و بعد خواستم بروم و به این آقا بگویم: آخه مرد ( خوب نوشته است و مکتوب پس ) حسابی تو چرا ذهنیت بچه را خراب میکنی؟ به چه حقی حق انتخاب دوست و هم بازی را از پسرت میگیری؟ اینکه شما با آقای امیری آبتان تو یک جوب نمی­ره چه ربطی به رابطه هادی و رضا دارد؟ خیلی دلم میخواست بگم: نه! خجالت نمی­کشی؟ چشمهای این کودک معصوم بجز صفا چی دارند؟ از این گذشته، چشم و قیافه چه تناسبی به شخصیت آدمها دارند؟ نه که خودت خیلی خوشگلی؟ با این کله­ی کچل و اندام استخوانی و دماغ عجیب غریب و دندانهای یکی در میان زردت که نشان میدهند حداقل سیگاری هستی، به خدا قسم میخورم که اگر بنا بر قیافه باشد تیپ تو که شبیه جادوگرهای فیلمهای کارتونی است، آره شلوار هادی خاکی هست، این چی را ثابت میکند؟بچه است،رو خاک کوچه توپ بازی کرده شلوارش خاکی شده، درسش خوب نیست؟ بابا جان! عزیز مامانت رضا که نمیخواهد از او درس یاد بگیره، میخواهد اوقات فراغتش را با او گل کوچک بزنه، فوتبالش هم که خیلی خوبه.  

راستی جاکسون نوجوانی و کودکی تو هم چنین گذشت؟ من که گذشته­ی خود و هم سالنم را به اردوگاه های کار سیبری و یا شاید هم بدتر تشبیه میکنم، پول تو جیبی را هنوز نداده به من میگفتند: لواسک نه! شکلات شیرین نه! بستنی نه!شانسی نه! فوتبال دستی نه! پس بگیرید پولتونو بخوره تو سرتون.  

یادمه کلاس چهارم که قبول شدم و شاگرد اول، دلم میخواست یک جفت کفش کتانی جایزه بگیرم و با آنها فوتبال بازی کنم، دو جفت کفش برایم گرفتند، یکی چرم بود و دیگری ورنی، پاشنه دومی آنقدر بلند بود که نمیشد باهاش راه رفت چه رسد به اینکه فوتبال بازی کرد.

پنج ساله بودم که یک هلی­کوپتر (ببخشید چرخبال) اسباب بازی که پروانه­اش می­چرخید برایم خریدند، با نخی آویزان شده بود به سقف اتاق و تا زمانی که بزرگ شدم و دیگر رغبتی به اسباب بازی نداشتم دستم به اون نمی­رسید.  

یادمه بعد کلی بیست گرفتن و پسر خوبی بودن و ... یک ماشین کمپرسی پلاستیکی برایم گرفتند، بدنه اون زرد بود و اتاقش سبز خوشرنگ و از اسباب بازی همه دوستانم بزرگتر، با شور و شوق وصف ناشدنی پیراهن و شلواری را که زانو و آرنجشان ( از بس که برای توپ شیرجه رفته بودم) رفته بود را پوشیده و دودستی کمپرسی را زیر بغل گرفتم تا بروم کوچه و با بچه ها بازی کنم، سیلی مادرم بود که نثارم شد و نگاهی که گمان نمیکنم عزراییل به دوزخیان به هنگام قبض روح بیاندازد و گفت: با ماشین که نباید خاک بازی کرد، لباسهایت کثیف میشوند، یک نخ به سپر کمپرسی وصل کرد و چند لنگه دمپایی داد دستم تا در طول اتاق بارکشی کنم، شما شاید بگویید اسارت به خدا من میگویم سخت تر.                     یا روزی را به خاطر میاورم که به خاطر پیراهن شلوار نو سه بار در یک روز کتک خوردم، اون وقتها سالی دو بار ما خرید لباس داشتیم و نو نمام میشدیم، اول مهر برای مدرسه و اول نوروز برای عید و غیر از این تازه اگر یکیشون حرام خور نمیشد خرید لباس و کیف و کفش و غیره یک حادثه میمون غیرمترقبه بود، به هر حال مثل همیشه کلی بیست و صد هزار آفرین تحویل دادم، خیلی دلم میخواست دو تا کبوتر جایزه بگیرم، بیست تومان پولشون میشد ولی انگار مردم دندان طمع باید بکشند و من خواسته­هایم را، پدرم قول خرید یک شلوار نو داد، برادر بزرگم هم یک پیراهن به آن اضافه کرد، در پوست خودم نمی­گنجیدم، همش خدا خدا میکردم که روز موعود برسد ما که جرات پیشنهاد و این جور قرتی بازی ها را نداشتیم، پنج شنبه ساعت 9 صبح بود که راهی بازار شدیم، من عاشق رنگ قرمز بودم ولی از ترس اینکه سابقاً شماطت شده بودم از قرمز گذشتم، رنگ زرد را خواستم داداشم گفت زننده است، رنگ سفید یا کرم ، مادرم گفت زود کثیف میشود،مشکی را خواستم بابا گفت مگه پیر مردی یا عزادار؟ خلاصه هرچی من گفتم یکی یا هر سه نفرشان به من توپیدند، آخر کاری قهر کردم و گفتم:هیچی نمیخواهم، بابا گوشامو طوری پیچوند که خودم هم باهاشون پیچیدم که مرد مگر قهر میکنه؟ آخر کار هم یک شلوار قهوه­ای کمرنگ دمپا تنگ خمره­ای و پیراهنی آبی آسمانی یقه آخوندی برایم انتخاب کردند، خدایا تمام رنگهای تو زیبایند اما مگر میشد ترکیبی بدتر از این انتخاب کرد؟ من هم چون این لباسها حداقل برای چند روز برایم عزیز بودند و لباس پلو خوری و نیز اینکه اعتراضی کرده باشم و بگویم من هم هستم با حق و حقوق خاص یک انسان!  شلوار قهوه­ای کمرنگ دمپا تنگ خمره­ای و پیراهنی آبی آسمانی یقه آخوندیم را تا کردم و قاطی لباسهای مادرم، آنها را در صندوق چوبی بزرگی که گوشه­ی زیرزمین افتاده بود و سال به سال کسی سراغش را نمیگرفت چیدم، ساعت از 11 گذشته بود و من با بچه های محله سرگرم فوتبال، داد و هوارمان سقف فلک را شکافته بود که ناگهان صدای بوق خودروی همه­ی ما را از حال و هوای بازی به دور کرد و به سمت آریای قهوه­ای سوخته­ای که تمام زوارش در رفته بود سر گردانیدیم، مهمان­های ما بودند،احمد آقا و چند تا از دوستای ترک تبریزیش،با خودم گفتم:کم کم 10 تومانی کاسبم ولی انگاری که خداوند آنها راسبب کتک من فرستاده بود، دختر احمد آقا قرار بود با داداش بزرگم ازدواج کنند، و معلومه که خان داداش چقدر مطیع بود و چه کلاسی میگذاشت! رفتم جلو و سلام دادم ، خان داداش زهر ماری نثارم کرد و یک سیلی جانانه از همان­هایی که برق از چشم و گوش آدم با هم میپرد! که چرا لباسهایی که امروز برایم خریده را نپوشیده­ام؟صورتم از خجالت قرمز شد، عرق سردی تمام بدنم را فرا گرفت، آره آرنج پیراهنی که پوشیده بودم وتو زمین خاکی فوتبال بازی میکردم پاره شده بود و پیش پدر خانم آینده یا همان ولی نعمت به داداشم یرخورده بود که لباسهای برادر کوچکش پاره است! الان که یادم آن روز شوم میافتم خنده­ام میگیرد، چون سر زانوی شلوارم هم پاره شده بود ولی آنها ندیدند، آره شلوار را چپه پوشیده بودم یعنی پشت رو! تعجب نکنید شلوار کردی یک حسنی دارد که میتوان پشت و رویش کرد! کمی گریه کردم، البته سرم میان دستهایم پنهان بود تا بقیه­ی بچه ها اشک­هایم را نبینند، رفتم زیرزمین و سراغ صندوق چوبی لباسها و شلوار قهوه­ای کمرنگ دمپا تنگ خمره­ای و پیراهنی آبی آسمانی یقه آخوندی را درآورده و پوشیدم، دیگر دل و دماغ فوتبال بازی کردن را نداشتم، دوچرخه هاشم را گرفتم و توپم را به او دادم، نیم ساعت نگذشته بود که دمپای شلوار پلو خوریم به زنجیر دوچرخه گیر کرد و تماماً روغنی شد و کمی هم پاره شد، به یاط خانه که رسیدم دیدم مادرم کنار تلنبه آب نشسته و همزمان که پوست و پر و بال مرغ زنده ای که سر بریده بودند ( آنوقتها هنوز قدم مرغ پرکنده و یخ زده به خانه های مردم باز نشده بود) را میکند زیر لب غر و لند میکرد که چرا دیر خبر داده­اند؟ مرغ هم که دیر رسیده و سر وقت ناهارش آماده نمیشود، با دیدن چشمان مادرم فهمیدم که خشم او قربانی میخواهد و چه کسی مستحق تر از من که شلوارم روغنی و پاره شده بود. پس یک فصل کتک مفصل نیز از دستان مادر نوش جان کردم، خیلی وقتها از خودم می­پرسم شلوار قهوه­ای کمرنگ دمپا تنگ خمره­ای و پیراهنی آبی آسمانی یقه آخوندی من نحس­تر بودند یا کفشهای میرزانوروز؟! هر چند قسمت تراژدیک­ داستان را هنوز نگفته­ام، آره آن روز قهر کردم و نهار نخوردم در حالی که هنوز هم فکر میکنم آن مرغ و نهاری که ساعت 13.30 آماده شد خوشمزه و شاید خوشمزه­ترین نهار عالم بوده! . زمانی که نسیم خاطرات مرا به سرزمین زندگی سخت و شیرین کودکی می­کشاند، کاروانی از محدودیتها، سختیها و کمبودهاست که در جلو چشمانم به قطار صف نشسته­اند، همه آشنایند، سر به زیر دارند و عرق شرم بر پیشانی، همانها که به اقتضای زمان و مکان و فرهنگی که من رالی کودکیم را در آن می­پیمودم بر حیات کودکانه­ی من تحمیل شده بود و سیاه بود و سیاه، بدون آبی بدون نور و خالی از اکسیژن احساس و انتخاب و تفکر. یک روز حق نداشتم  با طاهر پسر همسایه بازی کنم، روز دیگر،- طاهر جان را صدا بزن و در گوشه­ی خلوت حیاط بزرگ خانه با هم بازی کنید، ولی حق نداری با حسن حتی صحبت هم بکنی، اسم فامیلش عوضی است خودشون هم عوضی­اند.به یاد دارم  کانال یک تلویزیون سریالی را پخش میکرد که خیلی مورد علاقه­ی ما بود ولی متاسفانه زمان پخش آن با اخبار رادیو BBC تداخل داشت و خودت بخوان و بدان دیدن تصویر سریال بدون صدا! چه قدر حرص خوردم شاید بیشتر از فشاری که به هنگام ساخت بر کارگردان آن سریال وارد شده من برای فهم هر یک قسمت آن تحمل کردم، فوتبال پخش مستقیم به ندرت داشتیم، آن هم برای بعضی از بازی­های تیم ملی و داربی پایتخت که جمعه بود و با فیلم سینمایی جمعه همزمان، سال 64 وقتی که توانستم اجازه دیدن فوتبال را پیدا کنم شاید تصورش هم برایت محال باشد که با چه ژست آزادی خواهانه ای در حالی که از خوشحالی باران اشک بود که از چشمانم سرازیر میشد با افتخار تک تک دوستانم را به خانه آوردم و با هم تلویزیون نگاه کردیم، فیلم سینمایی مکرراً تکراری بود ولی هیچ کدام از خانواده­ها اجازه نداده بودند بچه­هایشان فوتبال ببینند چون تصور غالب بر این بود که ( shap shapean ) لگد و لگد زدن نامی که عموم به فوتبال داده بودند دیدن ندارد، آن شب از خوشحالی خوابم نبرد! هنوز هم که هنوز است خوابیدن من حساب کتاب ندارد چون تمام دوران کودکی و نوجوانیم را یا از ناراحتی ویا به ندرت از فرط خوشحالی خوابم نبرد. تا سال بعد و داربی بعد دوست داشتم در مدرسه و محله از فوتبال و فداکاری خانواده من و اینکه من آزادم و در خانه به نظرم احترام میگذارند حرف بزنند.مایکل میدانی که خوردن ران و سینه مرغ برای ما بچه­ها گناهی نابخشودنی بود؟ یا تو بشقاب گیپه ما بچه­ها فقط سیرابی بود که داخل آن را از برنج و کشمش پرکرده و دوخته بودند و در آب کله پاچه­ای که سهم پدر و داداش بزرگ و مهمانها بود پخته بود؟ به یاد دارم آن وقتها سال 65/64 شهر ما سه مدرسه راهنمایی داشت، یکی جنوب شهر که همه­ی دوستان من آنجا بودند، دومی بالا شهر بود و پر بود از بچه­های باادب درس نخون و خوش لباس و اشتها با پول تو جیبی روزانه معادل یک هفته من و سومی مابین این دو وبه خانه ما خیلی دور، اوایل به سبب عدم گنجایش و نیز اینکه یک هفته از ثبت نام گذشته بود مرا در ابن سینا نپذیرفتند، چه قدر خوشحال شدم و چه لذت بردم وقتی که پیش بچه­هایی که همه را میشناختم با گفتن نمره معدلم به دبیر علوم برق از چشم همه پرید، ولی بعد از یک روز تحصیل در میان دوستانم مدیر ابن سینا با دیدن کارنامه سال پنجمم  مرا با آغوش باز پذیرفت و من به مدرسه­ای رفتم که جزیره تنهاییهایم بود، سرزمین که به آن تعلق نداشتم، و باز به خاطر میاورم زمانی که برای اولین روز به دبیرستان رفتم، به ادبیات و حقوق و اقتصاد علاقه داشتم ولی با نمرات ریاض و علوم و حرفه­وفن من ثبت نام در رشته اقتصاد به معنی ارتداد بود و گناهی نابخشودنی، در رشته علوم تجربی شروع به تحصیل کردم رشته­ای که اول و آخرش پزشکی بود و من از اسم قرص و شربت و بوی بیمارستان بیزار بودم، خوشبختانه در آن سالها رشته­های مهندسی تو بورس بودند پس به ریاضی فیزیک هدایتم کردند و جبراً جبر خواندم. شبی را به یاد میاورم که مهمان داشتیم و من سر غذا با خواهر برادر کوچکم دعوا کردم، خان داداش که دست به کتکش خوب بود حسابی از خجالتم درآمد و جالب اینکه به خاطر اینکه مهمانها صدای گریه­ام را نشنوند و گمان نکنند غذا کم آمده چندین برابر مرا زد که گریه نکنم و صدایم در نیاید. مایکل در الکترونیک سیستمی داریم به نام مقایسه کننده و اکثراً از OP-AMP به منظور مقایسه استفاده میشود، دو ورودی به سیستم میدهیم و  OP-AMP آنها را مقایسه کرده و بر حسب نیاز یک خروجی خاص متناسب با مقایسه صورت گرفته به ما میدهد. به موضوع بحث ما چه ربطی دارد؟ عرض میکنم: برای کار در مدرسه با هاشم مقایسه میشدم که اندازه دو نفر مرد گنده کار میکند، در درسهایم با لیلا مقایسه میشدم که همیشه یکی دو نمره از من بیشتر داشت، در آرام بودن و کم حرفی مرا با حسن مقایسه میکردند که زبان در کام ندارد و تا حالا کسی دعوا یا صدای بلند او را نشنیده است، موقع عمل به شرعیات قیاس من با عبدالباسط بود که اگر سرش قضا بشه نمازش نمیشود و الا آخر ...یعنی یک خانواده مقایسه کننده و خیلی ورودی که همه با یکی مقایسه میشوند البته با واحدها و دیمانسیونهای مختلف. راستی چرا بزرگترها اینجوریند؟ نمی دونند یانمیخواهند بدونند؟ عزیز من غذایی که به معده شما بزرگ بزرگوار سازگار نیست را من چرا نباید بخورم؟ اتفاقاً خیلی هم خوشمزه است، رنگ لباس را بگذار خودم انتخاب کنم تو مرا در آن میبینی و من خودم را در او حس میکنم و با آن زندگی میکنم، اگر اعدامم هم بکنند، زرد و سبز و یاسمنی و قرمن از سرمه­ای و قهوه­ای و کرم و طوسی زیباتره، بابا جان من تو مدرسه با طاهر سر یک نیمکت مینشینیم و زبان همدیگر را از همه بهتر می­فهمیم گیرم باباش نوبت آب مزرعه­ی ما را دزدید من چرا حق ندارم با اون بازی کنم، مادر من شیرینی برای دندانهایم ضرر دارد قبول، ولی تو با منع کردنت روحم را آزار میدهی، دندان سالم آدم بی روح به چه دردت میخورد؟ برادر عزیزم حالا گیریم احمد آقا فکر کنه من از آفریقا آمده­ام، گرسنه­ام ولباس درست و حسابی ندارم، تو هیچ میدانی با اون سیلی نه تنها تاثیری بر تفکر او نمیگذاری بلکه کاخ غرور کودکانه­ی مرا فرو ریختی؟ تا یادم نرفته حتماً شنیدی که میگویند کتک از بهشت آمده، اگر دستم برسد به کسی که اول بار این جمله به مخ معیوبش خطور کرده، به خدا قسم با همون تیر کمونهایی که بخاطرشان هم تو مدرسه و هم منزل تنبیه شده­ایم با دوستان آپاچیم چشمهایش را در میآ وریم تا بفهمد که کتک از بهشت آمده یا جهنم؟ آره مامام جونم من با خاک بازی میکنم ولباسهایم کثیف میشود ولی به خدا روحم صیقل پیدا میکند، بگذارید دوست و هم بازیهایم را و خود بازی را خودم انتخاب کنم، شما چه میدونید کمپرسی زرد و سبز خوشرنگ پلاستیکی بزرگ که هیچ کدام از دوستانت لنگه­ی اونو ندارند را پر خاک کردن، غن و غن تا آن طرف کوچه رفتن در حالی که خودت دستهای کوچکت پشت کمپرسی است و نیم خیز شده­ای و با یک بیب خالی کردن چه لذتی داره؟ حال از 10 بار یکی را به دوستت امانت دادن تا این مسیر سیر و سلوک عارفانه­ی کودکی را طی بکند را نمیگویم که چه کیفی دارد!! کلاس خانواده به مدرسه­ی محل تحصیل یا رشته تحصیلی من ربطی ندارد با این کار مرا به سرزمین زیبا و بی روح تبعید کردید، و در قصری با دیوارهای طلایی زندانیم نمودید، آخر مسلمان اگر میخواهی گریه نکنم چرا کتکم میزنی؟ حال که زدی بگذار اقلاً گریه کنم، اگر مرا به دار تکفیرم بیاویزید کشتی و ‍یمناستیک را دوست ندارم و شنا و فوتبال را به همه چیز ترجیح میدهم، نه شما ورشکسته می­شوید و نه دندانهای من با دو تا قند بیشتر خراب میشوند، ترا به خدا بگذارید با یک چایی هر چقدر دلم میخواهد قند بخورم، پول توجیبی را تو که دادی، بابا والله، بالله نه کیک و کلوچه دوست دارم و نه ساقه طلایی! یکبار لواشک ترش ترش را بخور ببین چه مزه­ای داره حال با استاندارد یا بدون این مارک و مهر مهم برای تو، تازه بستنی قیفی را نمیدونی وقتی که ترک موتور دوره­گردی توی صندوقی از یخ و نمک جا خوش کرده و بچه ها یکی یکی یک بستنی 2 ریالی قیفی را در دستان کوچکشان گرفته و با ولع خاصی لیسش میزنند ومن اگر یک بستنی 5 ریالی، از سهم همه بزرگتره و حتماً خوشمزه­تر.بزرگتر عزیز اگر رنگ لباس من هم مانند تو باشه عجیبه نه اینکه رنگش تو چشم بزنه، اگر من هم مثل شما به جای توپ بازی و گلوله برفی و گرگم به هوا روزنامه بخونم و به اخبار گوش کنم حالیم نیست، اگر روزی 10 بار با دوستم دعوا نکنم و بعد هم آشتی نکرده و شیرینی نخورده یادمون نره و دست در گردن هم آواز نخوانیم عجیبه نه اینکه: این پسره حالیش نیست، این خانواده به خون ما تشنه­اند و او هم توپشو داده به پسرشون، نگا چه جور هم توپو میزنه، بابا توپ برای زدن است این تویی که داری احساسات پاک مرا میزنی، اگر مرا بزنند و بخندم غیر طبیعی است نه اینکه گریه کنم خوب نزن تا گریه نکنم، مادر بگذار خاک بازی کنم شاید شستن لباسهای خاکی پسر خندان و خوشحالت لذت بخش باشه، دلسوزان  من دوست دارم نقاش شوم به خدا از بوی قرص و آمپول نفرت دارم چرا هرکسی به منزل ما میآید فوری میگویید ماشالله درسهایش همه بیست، دکتر میشه، پدر میدانم که صلاح و خوشبختی مرا می­خواهی ولی هر دفعه که مرا به زور برای نماز صبح بیدار میکردی فقط صورتمو خیس میکردم، وضو نمیگرفتم، پدرها و مادران در مهربانی شما شکی نیست ولی هیچ میدانید گاهی دلسوزیهایتان دل ما را میسوزاند؟ حتی بعضی وقتها تا جایی پیش میروید که به ما در مورد آرزوها و رویاهایمان امر و نهی میکنیدبابا رویا که دست خود آدم نیست، آرزو از روح آدم سرچشمه میگیرد میتوان سد راهش شد ولی نمیشود تغییرش داد پس ما را در انتخاب رنگ آسمان آرزوهایمان آزاد بگذارید. و اگر پدر رضا همچنان بخواهد فلسفه­اش را بر بچه­ها و بخصوص در مورد رابطه هادی و رضا تحمیل بکند حتماً باهاش صحبت میکنم و پیشنهاد میکنم به آیینه تمام قد راه پله نگاهی انداخته و کمی هم قیافه خودشو ببینه و به بچه معصوم نگه چشماشو نگاه چون چشمهای خودش انگار چراغ آژیر پلیسه و به هر طرف میچرخه. فعلاً تمام ولی انگاری ادامه دارد....  

6/آبان/78-تبریز

+ به دوست ۱۰.۱

+ به دوست ۹

پیر مرد­­­ی دیوانه هست در تبریز که به سر چوبی قلابی آویزان کرده و به نوک قلاب سیبی سرخ، سر دیگر  چوب را در دستش گرفته و مدام به سمت سیب میرود، هر وقت که من او را دیده­ام در حال دویدن بوده است، از محققی به دنبال اتوبوسهای خط واحد تا طالقانی و بعضی وقتها حتی تا ایل­گلی میدود.  

یکی از همکلاسی­های دانشگاهم روزی از وی علت را پرسیده بود، در جوابش مرد دیوانه گفته:« این سیب آرزوی من است و تمام روز را در پی او میدوم، اگر به وی برسم میمیرم، راستی مایکل! هیچ میدانی همه ما به دنبال آرزوهایمان میدویم، اما به گمان من با رسیدن به آرزو، این آرزو است که میمیرد و نه صاحب آرزو، و ما دوباره آرزویی دیگر فراروی دیدگان خود می­نهیم و چه بسا دورتر از قبل و اینبار به سمت آن شتاب میگیریم.  

اجازه بده برای مدتی چشمهایت را ببندم، نه! نگران نباش به قولی که داده­ام پایبندم و قصد دزدیدن نور را ندارم، برای آزمون و رسیدن به جواب سوالی است پس چند لحظه ای پلک بر پلک تامل کن و خالی از نور را تحمل، حال دنیایی را تصور کن خالی از سکنه، یا لااقل بدون آدمها، به نظر دنیای قشنگی نیست و آدم و آدمیت کم دارد، اگر از این بازی من خسته نشده ای چشمانت را مگشای و به دنیای بیندیش با تمام آدمها اما بدون آرزوهایشان، این بار دنیا را چگونه خواهی دید؟  

هیچ باغبانی به پای درختش جوی آبی می­کشاند؟ هیچ استادی شاگردی می­پرورد؟ هیچ مادری فرزندی می­زاید؟ و آیا دیگر کسی عاشق می­شود؟

حال چشمهایت را باز کن، آری شکر خدای را که آدمی را آفرید با آرزوهایشان، آرزو نعمتی است عظیم که دیدی همین چند ثانیه دنیای خالی از آرزوها چقدر آزارمان داد.  

پس میتوان گفت: پزشکان گوشی بر سینه­ی بیمار چسبانده و میگویند زنده است چون هنوز قلبش می­تپد و نفس میکشد، و من میگویم:« وجود آرزو از بودن انسان و بودن انسان به وجود آرزو وابسته است» آری آرزو هست تا زمانی که یک انسان و فقط یک انسان در روی زمین باقی بماند و انسان زنده است تا زمانی که یک آرزو و حتی اگر فقط یک آرزو برایش باقی بماند.  

مایکل! برای دیدن تو یک سبد انتظار و یک آغوش آرزو آورده­ام، نه همان تویی که با نام و نام خانوادگی و نام پدر و شماره شناسنامه مخصوص در ثبت احوال ثبت شده­ای بلکه برای دیدن و رسیدن به مالک آرزوهایم که مشخصاتش را از دلم شنیده بودم و با دیدن و بودن تو تکرار شد.  

نمیدانم چقدر از درس مجموعه­ها یادت مونده ولی حس میکنم اجتماع و اشتراک مجموعه­ی آرزوهایم و تو  با هم برابر است، شاید خودخواهی باشد ولی ترا میخواهم تا با تو به آرزوهایم برسم، هر چند داشتن تو نه به عنوان ملک بلکه به نام همره راه حیات یکی از آرزوهایم بوده و هست و باز هم تکرار میکنم نه توی شناسنامه­ای.  

راستی یادت هست؟ صوفی میگفت: عاشق و معشوق مثل دو حبه قند و یک فنجان چای می­مونند، وقتی که با هم یکی شدند دگر نه چای داریم و نه حبه­ی قند، چایی داریم که شیرین است.

فعلاً تمام ولی ادامه دارد  

2/آذر/78  تبریز

+ به دوست ۸

سالها پیش، چند تن از شعرای کردستان به قصد تفرج در طبیعت و سیاحت از شهر خارج شده و گام در راه باغ گردویی که آن حوالی بوده نهادند، فصل پاییز بود و باغ به زیر بار گردو، از هر دری سخنی، قدم میزدند و گردو می­شکستند و می­خوردند، مقداری هم گردو چیده و در کیسه­ای میریزند، دم دمای غروب به شهر باز گشتند، نرسیده به خانه هایشان تصمیم بر تقسیم گردوها گرفتند، هر کدام کار تقسیم را به دیگری حواله کرد، در نهایت یکی از آنها که ملا بود، به عنوان مقسم انتخاب میشود، ملا قانع سر باز میزند و می­گوید:  تقسیم من خدایی است و شما خواهید رنجید، به اجماع گفتند: از این بهتر نمیشود، او هم دست در کیسه کرد و به یکی از دوستانش 170 عدد گردو داد، 65 عدد برای خود برداشت به سومی 17 عدد گردو رسید و به دو تای آخری هم گفت: خسته نباشید، عجب خوش گذشت! دوستان اعتراض کردند، که این چه تقسیمی است؟ تو که میگفتی خدایی قسمت میکنم و ... 

در جواب دوستانش، شاعر پیر گفت: با چشمانی باز به اطراف خود بنگرید و تقسیم خداوند را ببینید، به یکی تمام کمالات را داده به علاوه جمال و زور بازو و حتی صدای خوش، یکی تمام داراییها را دارد، به یکی ذهن روشن و به دیگری زور زیاد داده و خیلیها را نیز ظاهراً چیزی نداده است. 

به هر حال من هم امشب میخواهم اندکی راجع به سهم آدمها از زندگانی برایت بنویسم. باز هم شاید شما یا هر کس دیگری که نوشته­ی مرا بخواند به جبریم متهم نماید، باید بگویم به جبر علاقه داشتم، همچنانکه فیزیک و هندسه را دوست داشتم.

 به هر حال داراییهای انسان دو گونه اند شاید هم چند گونه ولی من به دو نوع آن اشاره میکنم، ذاتی و اکتسابی. 

ما در تعیین مقدار و نوع ذاتی آن هیچ دخالتی نداریم و در کسب نوع و مقدار اکتسابی آن تا حدی مختاریم، گفتم تا حدی مختاریم چون داراییهای ذاتی نیز در تحصیل نوع اکتسابی به شدت دخیل می­باشند، یعنی همچین هم مختار نیستیم. 

هر دو نوع دارایی، بر زندگی آدمی اثرات انکارناپذیری میگذارند، ولی من در دلم همیشه کسانی را تحسین میکنم که در کسب داراییهای نوع دوم (اکتسابی) ساعی و موفق بود­ه­اند، شاید بحث زیرین ربطی به موضوع نداشته باشد ولی من همیشه گفته­ام یک دکتر خوب تازه فقط یک دکتر خوب است، مثل یک نجار خوب پس شغلها را طبقه بندی نکنیم بلکه طبقاتی برای هر شغل بگذاریم، شاطری که نیم نانش خمیر است و نیم دیگرش سوخته به مهندس کشاورزیی می ماند که درختان سردسیری را در نواحی کویر برای بیابان زدایی کاشته است، شوفر تاکسی خوش خلقی که در کمترین زمان مسا فرش را سالم و مطمئن به مقصد میرساند و افسر وظیفه شناسی که اگر استاندار چراغ قرمز را رد کند برگ جریمه­اش را می نویسد هر دو خوبند. 

روزی را در نظر بگیرید که همه سبزی کاران کار خود را تعطیل کنند،آیا سفره بدون سبزی برای شما قابل تصور است.؟ و اگر سپورهای شهرداری همگی تصمیم بگیرند به مدت یک هفته به ماهیگیری بروند! شهر بوی گند میگیرد، آموزگاران دبستان ها سر کار نروند یا اینکه مسئولین پمپ بنزینها اعتصاب کنند، چه پیش میآید؟ اگر پزشکان سر کار نروند یا همه کفاشان با هم دست از کار بکشند، یا زمانی را در نظر بگیر که نانواها کار نکنند! پس همه مشاغل در جای خود مهم بوده و لازمه یک جامعه­ی پویا داشتن تمامی حرف به بهترین شیوه آن است. 

یک مهندس باید یک مهندس باشد و مقایسه او با یک پزشک، معلم، بقال، خیاط و ... غلط است و هر کس را باید با خودش و در حیطه کاری خودش سنجید، باغبانی که با کمک داراییها­ی ذاتی خود توانسته شغل باغبانی را کسب کند اگر در کار خودش صادق، کوشا و دارای نبوغ باشد بسی برتر از استاد دانشگاهی است که انتظارات معقول جامعه و دانشجویان را برآورده نمیکند . 

نمیدانم از کجا شروع کردم و به این مقوله ختم شد، همین قدر میدانم که خیلی دلم میخواهد دنیا رنگ دیگری بود و محور دوران دوران ها چیز دیگری بود! و ارزشها به گونه­ای دیگر مرز بندی میشدند. 

من بر این باورم که در هستی و تقسیمات آن چهار تقسیم بر دو شاید هیچ وقت دو نشود، اگر ادامه دهم باز غم احاطه­ام خواهد کرد، موضوع را رهایش میکنم و فعلاً تمام. 

20/مرداد/78  تبریز

+ این داستان واقعی است

  سالها پیش من کلاس دوم ابتدایی بودم و در یک روستای کوچک در ولایت کردستان مشغول تحصیل. و مانند تمامی هم سن و سالهای خودمون روز را با بازی و دعوا و شیطنت می گذراندیم و اندکی هم به درس و هنر و ورزش می پرداختیم.

مدرسه ما حیاط نداشت و در گوشه ای پشت کلاسها که پنجره های سالن بر آن اشراف داشتند دو اتاقک دستشویی ساخته بودند کوچک و تاریک بودند نه پنجره ای داشتند به بیرون و نه لامپ 100 واتی.

 چهارچوب در دستشویی ها چوبی بود و با ورق حلبی آبی رنگی روکش شده بود. در جای جای ورق حلبی آبی رنگ درب ها سوراخهای ریز و درشتی بود که از آنجایی که داخل تاریک بود از بیرون دیده نمیشد ولی اگر کسی داخل می نشست ، می توانست ورجه ورجه بچه ها را ببیند.  

یک روز زنگ تفریح دوم که همه در گوشه غربی محوطه بدون حیاط مدرسه که مشرف به یک نهر آب بود نشسته بودیم و از خودمون می گفتیم. می خندیدیم و سر به سر همدیگر می گذاشتیم.  

ناگهان یکی از بچه ها پیشنهاد ترتیب یک مسابقه برای مشخص شدن زرنگ ترین نفر ارایه داد.  

مسابقه جالبی بود هم سرعتی بود هم قدرتی، هم هوش و ذکاوت در آن دخیل بود و هم تر و فرزی و قدرت بدنی، و آن این بود که کدام دو نفر اول می توانند با گفتن کلمه شروع جلو تر از بقیه خودشان را به دستشویی رسانده ، بشاشند و برگردند سر جایشان. در حین رفتن باید مثل بازیکن های فوتبال آمریکایی حریفان را که به پر و پات می پیچیدند نقش زمین می کردی و با سرعت تمام حرکت می کردی و چون محوطه پر بود از تل های ماسه و سنگ می بایست بهترین و نزدیکترین مسیر را انتخاب می کردیم.  

استارت زده شد و ما همه به تقلای اول شدن مشغول شدیم.  

یکی از بچه ها از ما چند سالی بزرگتر بود کلاس چهار بود و یکی دو سال هم رد شده بود.  

بسیار سریع و چابک از روی تل های ماسه و کومه های سنگ می پرید و خیلی زودتر از همه ما خودش را به در دستشویی ها رساند، شلوارش را کشید پایین و از یکی از همون سوراخهای درب که قبلاً گفتم شاشیدن به داخل دستشویی را آغاز کرد.  

یک آن هم همه ای برپا شد، در دستشویی باز و آقای مدیر از آن بیرون اومد، مثل موش آب کشیده شده بود سر تا پایش خیس و با هر قدم که بر می داشت آب از سر و لباسش چکه می کرد.  

کمربند سیاه چرمیش را درآورد و همه ما هفت هشت نفر را سیاه کرد.  

در آخر هم جایزه برنده را کاملاً ویژه انتخاب کرد، پرونده تحصیلی او را پاره کرد و داد دستش.  

ما که همه از درد کمر بندهایی که بر تنمون خورده بود گریه می کردیم دیدیم دوستمون داره می خنده و می گه آخیش بالاخره از شر مدرسه خلاص شدم.  

او برای همیشه ترک تحصیل کرد، مدتی را به نقاشی اتومبیل مشغول بود، بعدها به حمل قاچاق پارچه از کردستان به تهران روی آورده بود و در نهایت شنیدم او که همیشه زرنگتر و بد شانس تر از همه ما بود اینبار هم شانس نیاورده و تیر مامورین اورا مجبور به ترک حیات کرده بود  

روحش شاد  

نتیجه اخلاقی: هر کس به روی مدیری می شاشد تاوانش را هم می دهد.  

30/5/85 - تهران    

+ به دوست ۷

امشب میخواهم از مرگ برایت بگویم، تا حال به مرگ اندیشیده ای؟ به مرگ خودت، یکی از بستگانت، همسایه یا دوستت، همکلاسی و یا هر کس دیگری، یک لحظه چشمانت را ببند و تصور کن! با مرگ تمامی دنیا از تکان و حرکت باز میایستد، گوش دیگر نمیشنود، چشم نمیبیند، سینه نفس نمیکشد، قلب نمیتپد، مغز از تفکر باز میماند و خیلی چیزهای دیگر، عزیزترین کسانت نیز از تو هراس خواهند داشت و فردای همان روز به گورستانت برده و ترا به دامن خاک میسپارند. راستی چرا آدمها از مرده میترسند؟ مگر نه اینست که مرده حتی نفس هم نمیتواند بکشد؟ موجودی که دگر وجود فعال ندارد چه قدرتی دارد که آدمی از او بترسد؟ بگذریم، بر مزارت دسته های رنگارنگ گل میگذارند و سنگ قبری که مشخصات تو را بر آن حک کرده اند. ولی این گور و سنگ رویش را من نفهمیدم که برای مرده است یا برای زنده ها؟ هر چند فرقی نمیکند. تازه! به من هم مربوط نیست، کاش! میدانستم. برای یک لحظه هم فکر اینکه مرگ پایانی باشد بر حیات آدمی، عذابم میدهد،هیچ مفهومی ندارد( به نظر من) چند روزی را با غمها و شادیها، اشکها و لبخندها، رنجها و لذات و ... و ... ( هر چند خیلی ها از بندهای دوم بی بهره اند) زیستن و بعد هم خدا حافظ زندگی! و تازه برای خیلیها بدون خداحافظی رفتن، نه، اصلاً بهتره که نیمه شب به این چیزها فکر نکنم چون حتی برای رفتن به حیاط و زدن مسواک هم ترسی تیره به سراغم آمده و خیلی اتفاقات عجیب دیگر خواهد افتاد. من در خیلی موارد وقتی با برهان خلف مسئله ای را حل میکردم ظاهراً قضیه ثابت میشد ولی ته دلم راضی نمیشد، دو خط موازی همدیگر را قطع نمیکنند. فرض کنیم قطع کرده اند، پس ثابت میکنیم موازی نیستند، پس فرض ما غلط بوده بنابراین همدیگر را قطع نمیکنند. اصلاً چه معنی داره که آدم چپه بره؟ یا دور بزنه؟ موضوع را؟ حوصله کن، موضوع را فراموش نکرده ام، یاد کلاس درس هم نیافتاده ام، میخواهم مرگ را با زندگی تعریف کنم، باز هم ته دلم راضی نیست ولی چه میتوان کرد؟ مرگ وقتی به سراغ آدم میآید که زندگی از پیشش رفته باشد.حال نمیدانم اوّل مرگ میآید؟ یا زندگی میرود؟. به هر حال هوی همدیگرند، آبشان تو یک جوب نمیره. تا اینجا مرگ را در مقابل زندگی تعریف کردیم، زندگی مال زنده هاست با تمامی خصوصیاتش، زنده زندگی میکند، نفس میکشد پس هوا میخواهد، راه میرود پس زمین میخواهد، نان میخورد و اگر باشد خیلی چیزهای خوشمزه دیگر را نیز، آب مینوشد، و باز هم ... مکان میخواهد برای زندگی و خیلی حریص است در بدست آوردن نسب، شاید من درست نتوانستم بگویم نسب، نسبیت، متعلقات یا هر اسم دیگری، ازدواج میکند تا در دنیا یک همسر به اسم او و برای او باشد، خانه بنا میکند تا خانه ای به اسم او و برای او باشد، فرزند میآورد ، شغل و حرفه مییابد، مزرعه آباد میکند و خیلی چیزهای دیگر تا نسبت دهد به خودش هر آنچه میتوان نسبت داد. اندکی از خواص زندگی گفتیم، ما که مرگ را در مقابل زندگی تعریف کردیم پس نامش را مردگی مینهیم. مردگی چتریست که زندگی مردگان را به زیر سایه ی خود بیرنگ میکند یا شاید هم رنگ دیگری به آن میدهد، هرچند رنگ هم مال زنده ها و زندگی است، ولی چاره ای ندارم چون تعریف دیگری برایش نداشتم. مرده نفس نمیکشد پس هوا و آسمان نمیخواهد، نان و آب و زمین و خیلی چیزهای دیگر نمیخواهد، من میگم تمام تعلقها مال زندگی است، او مرده که از قید این نسبتها خلاص شود، تا اینجا میشود فهمید منظورم اینه که قبر برای زنده هاست نه مرده، آره زنده ها قبر میسازند و مرده هایشان را در آن میگذارند تا بگویند: این همسر، این فرزند، این شغل و سمت، این خانه، این ماشین، این باغ، این شهر و ... که مال من بود بسم نیست! این قبر هم قبر مرده ی من است. زندگی خواستن است، مردگی رها کردن نمیخواهم بگویم که مردگی بهتر است از زندگی ولی مرده ها بهترند از زنده ها! لااقل خیلی هاشان از خیلیها. و باز هم تمام ولی اگر زنده بودیم ادامه خواهد داشت. 6/مرداد/78 تبریز 

+ به دوست ۶

 سالها پیش پسرعموی دوستم که از ما بسیار کوچکتر بود با آب وتاب از عاشق شدنش می گفت، به جایی رسید که دیگر نتوانست ادامه دهد فقط گفت: حس میکردم سوار چرخ فلک شده­ام و دارد به سرعت پایین می­آید.

من تا حالا سوار چرخ فلک نشده­ام ولی از فیزیک دبیرستان به یاد دارم که وقتی یک جسم مثلاً یک آسانسور به سمت زمین شتاب می گیرد، شتاب اعمال شده به بر محتویات آسانسور، حاصل تفاضل شتاب زمین و شتاب آن جسم میباشد، یعنی هرگاه آن شتاب با شتاب گرانش زمین 9.8 متر بر مجذور ثانیه برابر باشد شتاب اعمال شده بر محتویات آن جسم صفر میشود، یعنی بی وزنی کامل و حتماً به کامبیز هم هنگام عاشق شدن همین حالت بی وزنی دست داده که تداعی کننده چرخ فلک بوده است.

 راستی مایکل عشق چیست؟ عاشق کیست؟ و عاشق شدن یعنی چی؟

 عشق نوازش شاخ درختان است به انگشت نسیم، عشق جاروب کردن دشتهاست به تشعشع آفتاب، عشق تولد یک کودک است، حال پسر یا دختر، عشق سیلی آقا معلم است که در گوش شاگرد تنبل نواخته میشود، عشق یک ساعت سیر گریستن است، عشق مکیدن پستان یک مادر توسط کودک، عشق 48 ساعت مرخصی تشویقی است، عشق شکافتن دل زمین به تیزی خیش، عشق یک جلیقه­ی نجات است،عشق، گم شدن و بعد پیدا شدن است، عشق جامه دریدن است و پرواز، و پر زدن، عشق دو کلمه حرف حساب است، عشق پرواز قاصدک هاست و سرگردانیهایشان،عشق نغمه­ی محزون مرغ عشق است، عشق پانصد تومان عیدی است، عشق یک شب را ستاره دیدن است، عشق یک عالمه لواشک و تمبر هندی است، عشق نیست شدن و هست شدن به هستی لایزال است ...

 نه! عشق فقط عشق است! و یا صدای زنگ تلفنی که ساعت شش صبح مرا بیدار میکند و من با جامی از خنده و نشاط به استقبال آن روز می روم. فعلاً تمام ...

 5/مرداد/78  تبریز

+ به دوست 5

 البته یک مقداری هم نسبت به خانمها بدبین هستم، نه! خدای ناکرده فکر بد نکنیم، یک تفکر و ایده­ای بر من غالب شده که کمی عذابم می­دهد و آن اینکه:  

پسرک تنها و خسته از شیطنت­های روزانه در گوشه­ی اطاق نشسته، دفتر مشق فردایش را با بی میلی ورق می­زند و آنگاه با خود می­اندیشد، یک روزی من هم دکتر یا مهندس می­شوم، یک خونه­ی بزرگ در بهترین جای شهر با تمامی وسایل لوکس موردنیاز یک زندگی راحت، یک باغ بزرگ که ویلایی زیبا را در بر گرفته و استخری که درختان در حصار باغ دواری به دور آن کشیده­اند، چند اردک وحشی چشم باغبان را دور دیده و تن زیبای خویش به زلال آبی آب استخر سپرده­اند، حداقل یک اتومبیل گرانقیمت و چند حساب بانکی با کلی پس­انداز و آنوقت با دم دست ترین دختر که زیاد با وی صمیمی هستیم، دختر همسایه، دختر خاله و یا همکلاسی، چه فرقی میکند؟ ازدواج می­کنم و هیچ منت نمی­گذارم که حتی لباس سفید عروسیش را نیز فراهم کرده تا بیاید و شریک زندگی من شود و اما دخترک برای اینکه به بابا بفهمونه که دستوراتش را اجرانکردن چه پیامدهایی دارد شام نخورده به اتاقش می­رود، کلی اشک ریخته و در را پشت سر خود قفل نموده و پرده را می­کشد، شستی کلید برق را هم زده و اتاق را تاریکی و سکوت فرا می­گیرد، حوصله­ی پوشیدن لباس خوابش را ندارد و با همان لباس شب به زیر لحاف رفته و با خود میاندیشد، یک روز که با پدر مادر ویلای شمال برمیگردیم، برای تازه کردن نفس و زدن آبی به سر و روی به لب رودخانه­ی کرج رفته، همان لباس سفید چینداری که عزیز جون شب تولدم به من کادو داده بود را زیر مانتو­ام که دکمه هاشو نبسته­ام پوشیده دست در خنکی آب دارم و دل در رکاب رویاها، در همان موقع یک پسر خوش تیپ، صادق و مهربان، دکتر یا مهندس، با یک حساب بانکی و کلی پول، ویلای زیبایش در کلاردشت بی­نظیره و نمای خانه بزرگش با رنگ ب ام دبلیو­اش ست است از ماشینش پیاده شده و به سمت رودخانه قدم­زنان پیش میآید، دستای کشیده اش را بلند کرده و انگشتای بلند و مردانه­اش را در چین موهایش به حرکت درمیاورد، با اینکه من حواسم به او نیست و دلم هم همچین نمی­خواهد ببینمش ولی نگاهمان در هم میامیزد، یک دل که نه! هزار دل عاشق میشود، چندین و چند بار به خواستگاریم می­آید، تمامی شروط مرا قبول میکند و با هم زندگی مشترکی را که همه چیزش از اوست شروع می­کنیم، البته منت گذاشته و سخت ترین بند قرارداد شراکت یعنی «بله» را من می­گویم.  

آره! همه این جوری  نیستند ولی تقدیر را چه دیدی؟ اگر روزی گذر من هم به چنین شریکی افتاد چه کنم؟ کسی از باطن آدمها چه میداند؟ و تازه از رویای نیمه شبشان؟  

به هر حال ما هم از رویای نیمه شب خویش برای تو گفتم، خدا میداند که هیچ نمی­خواهم به خاطر پسر بودن خودم از رویاها­ی پسر دفاع کنم چون به هرحال براین باورم که آن انسان است که دختر است و یا پسر و من همیشه به همان انسان بودن بسنده کرده­ام ، یک انسان اگر پسر باشد میتوان با وی دوست، همکار  و غیره بود و با دختر دوست، همکار  و غیره و تازه همسر و همراه و همدل و خیلی چیزهای دیگر ....  

و من اگر به مادرم می­گویم نمی­خواهم ازدواج کنم و او هم  فکر می­کند که کسی را زیر سر دارم یواشکی به شما گفته باشم! آره کسی را زیر سر دارم و او انسانی است که نمی شناسمش! تا خدا چه بخواهد و ما گذرمان کی به هم افتد – و باز هم فعلاً تمام ولی ادامه دارد.   5/مرداد/78 تبریز

+ یک داستان واقعی

 سال 1356 بود، فروردین ماه و تعطیلات نوروز، مطابق هر سال چند خانواده از اقوام مادرم برای گذران تعطیلات به روستای ما آمده بودند و هر کدام چندین دختر و پسر همسن و سال من داشتند. بزرگترها به سیاحت در طبیعت اکتفا می نمودند،‌جوانترها قلاب ماهیگیری در دست و با یک پلاستیک طعمه ماهی که معمولاً کرم خاکی بود یا روده ی مرغ یا خمیر نان که با پنبه مخلوط شده بود به سیمینه رود پناه  برده و گاهی به ندرت ماهی هم میگرفتند. 

من و بچه های هم سن و سالم برای چیدن گیاهان صحرایی خوردنی و فصلی که در بهار می رویند نظیر شینگی و کنگر و اسفناج به صحرا می رفتیم.

اکثر بچه ها بیلچه های کوچک مخصوصی داشتند. آن روز من هم یک پیچ کوشتی بزرگ دسته سبز چکش خور خارجی که متعلق به داداش بزرگم بود را برداشتم و با بچه محلها راهی کوه و کمر شدیم. 

عصر قشنگی بود، آواز خواندیم، چرخیدیم، هر کدام با روسری مادرمون پیش بندی بسته بودیم و سر دیگر پیش بند را در دست چپ گرفته و بخچه ای رو باز ساخته بودیم که چیدنیهای صحرایی را در آن می نهادیم.

دم دمای غروب یکی از بچه ها آتشی درست کرد و چایی بار گذاشت، نه قوری داشتیم و نه کتری، بطری روحی که سموم کشاورزی در آن است را تمیز شسته بودند و پس از چند بار جوشاندن آب و ریختن آن آماده بهره برداری بود،

 بطری را از آبی که تو گودی تخته سنگی جمع شده بود پر کردند و روی آتش گذاشتند، کمتر از 10 دقیقه بعد آب جوش آمد به آن مقداری چای خشک زده و کنار آتش گذاشتند، چایی بوی آتش و دود گرفته بود، غلیظ و پر رنگ بود ولی خوشمزه بود تازه با نان و پنیر کوزه و شینگی نشسته نمی دونید چه مزه ای داشت، بخاطر ندارم ما گرسنه بودیم یا بساط عصرانه ما به راه، که با بلعیدن هر لقمه از آن نان و نوشیدن جرعه های چایی تکثیر و رشد سلولهایم را حس می کردم. 

خورشید به سمت غروب خیز برداشته بود و هوا رو به سردی نهاده بود، موقع برگشتن به روستا بود، پیش بندها را باز کردیم و سبزی هایی که داخل گودالهای کوچک دپو کرده بودیم را داخل روسری ها ریخته و از دو طرف آن را گره زده و بخچه ها را روی سر نهادیم و با آواز و خنده راهی روستا شدیم.

یک لحظه به فکرم رسید که بخچه ام را چک کنم تا چیزی گم نشده باشه، هر چه گشتم فایده نداشت پیچ کوشتی دسته سبز چکش خور خارجیم گم شده بود.شروع کردیم به جستجو، هر جایی که از آن رد شده بودیم را گشتیم، چندین و چند بار محتویات بخچه را روی زمین ریخته و محویاتش را چک  کردیم تک تک بچه ها از من نگرانتر این سو و ان سو می رفتند و هر از چند گاهی یکی فریاد میزد پیدا کردم و خم میشد ولی یا تکه ای تستخوان بود یا هر چیز دیگری الا گمشده اصلی. 

کم کم ترس از رفتن به خانه بدون پیچ کوشتی دسته سبز چکش خور خارجی بر من غالب شد و زدم زیر گریه، یکی از دخترها به نام مینا که چند سالی از ما بزرگتر بود و ملّای بازیهای ما بود و سرپرست کاروان کوچک ما ( الان می فهمم خیلی چیزهای بد و خوب را همان وقتها میدانست در حالی که من بعد از دانشگاه و خدمت سربازی بلد شدم) در حالی که چشمان درشت و رنگیش برق می زد گفت: فهمیدم کار کار شیطان است و من الان دهانش را می بندم و مطمئنم که پس می دهد، در حالی که گریه می کردم گفتم: اگر پس نداد؟

و او فوراً جواب داد، در قیامت هر دو سینه مامان شیطان یا هرکسی که پیچ کوشتی را برداشته باشه به هم می چسبد و خودش هم کچل می شود.

 همگی دور مینا حلقه زدیم، چند تکه سنگ تخت خواست، با بیلچه کوچکش یکی دو سانتی متر خاک نمدار وسط دایره را کند و اولین تکه سنگ را گذاشت و به بچه ها گفت: همگی پشت به مرکز دایره انسانی ما به زمین تف کنید و خودش هم بسم الله یی گفت و روی سنگ اول مقداری از آب دهانش را ریخت و سنگ دوم و سوم را نیز به همین صورت و سنگ  های چهارم و پنجم را به گل چسبیده به کفشهای من آغشته کرد و صلواتی فرستاد و بر سنگهای قبلی نهاد و آخر سر هم تکه سنگ های ششم و هفتم را مثل سه تای اول با آب دهان و گفتن بسم الله بر هم نهاد و بعد شروع کرد به خواندن وردی و از ما خواست تکرار کنیم.

 همگی در تاریکی غروب، اسم شیطان شنیده، کمی ترسیده بودیم و با صدای بلند پس از مینا تکرار می کردیم.

 شیطان! لعنت به تو، به ذات تو، دهانت بسته است، دستات باز است، گمشده ما را پس بده و گرنه خودت کچل شوی و سینه های مامانت به صحرای محشر به هم بچسبد.

 امیدی به یافتن گمشده ام نداشتم ولی کمی آرام شده بودم و دیگر گریه نمی کردم، در گروه ما پسری بود به نام احمد، یکی دو سال از من بزرگتر بود ولی جثه ریزی داشت و چون چشمهایش بسیار کوچک بود و شبیه شرقی ها به او احمد کوره می گفتند، گوشه ای دور دست بالای تپه را نشان داد، جایی که هیچ کدام از ما پا بدانجا نگذاشته بودیم و فریاد زد: اینهاش شیطان پس داد و شروع کرد به دویدن به آن سمتی که نشان داده بود، همگی شوکه شده بودیم، بچه ها به شوخی می گفتند ما که سالمیم نمی بینیم ولی احمد کوره می گه اینهاش! به هر حال پس از مدتی مات و مبهوت همدیگر را نگاه کردن دنبال احمد در حالی که پنجاه قدمی از ما جلو افتاده بود شروع کردیم به دویدن همزمان داد می زدیم و سر و صدای عجیبی به راه انداخته بودیم انگار گروهی سرخ پوستیم و به دنبال شکار می دویم.

 احمد کوره ایستاد، دست کرد لای علفها و پیچ کوشتی دسته سبز چکش خور خارجی مرا از زمین برداشت، اشک در چشمان من حلقه زد، بچه ها مینا و احمد و شیطان را تشویق کردند و ما به خوشی و خرمی به خانه باز گشتیم، تعطیلات تمام شد و هر کدام به دیار خود باز گشتیم و من آنقدر به  بستن دهان شیطان ایمان پیدا کرده بودم که به دنبال هر فقدانی معرکه می گرفتم و دسته ای دور خودم جمع کرده و مراسم بستن دهان شیطان را با تمامی جزئیاتش اجرا می کردم، گاهی موفق می شدم و بیشتر اوقات صاف نبودن سنگها، خنده یکی از بچه ها، سرما خوردگی خودم که آب دهان را آلوده می کند و هزار و یک دلیل دیگر را بهانه می کردم ولی ذره ای از باورم به این مراسم شیرین کم نمیشد طوری که حتی سالها بعد  بدنبال نا پدید شدن ژنرال نوریه گا حاکم وقت پاناما دلم میخواست چون گمشده شخص بزرگی است نفر بزرگی مثل دبیرکل سازمان ملل هفت تخته سنگ بزرگ را روی هم بچیند در حالی که نفرات دور دایره انسانی، آدمهای بزرگ و مهمی هستند و تهدیدات هم کمی چاشنی دارتر شود مطمئناً شیطان ژنرال را پس می دهد.

 من بزرگ و بزرگتر شدم، گذشت ایام پیچ کوشتی دسته سبز چکش خور خارجیم را از یادم برد، مراسم بستن دهان شیطان با وردها و باورهای عمیق دوران کودکی هم فراموشم شد، سال 1379 زمانی که احمد کوره پس از 28 ماه خدمت پس از قطع نامه 598 از سربازی برگشته بود با چند تا از بچه محلها به دیدنش رفتیم، از هر دری سخنی به میان آمد، احمد شروع کرد به تعریف قصه تکراری ایام خدمت، از اون تعریفها که هنوز هم با اینکه خودم سربازی رفتم برایم حل نشد، پای صحبت هر سرباز ترخیصی می شینی می گوید: البته جای من راحت بود، نگهبانی؟ اصلاً با دمپایی خدمت می کردم، موهام همیشه از الان تو بلند تر بود، این آخری هم به خاطر عکس پایان خدمت کوتاه کردم، چند نفر سرباز گماشته و امربر داشتم، بیشتر وقتها خونه سرهنگ ... می رفتم و .... به هر حال احمد می گفت و می گفت تا اینکه ناگهان مثل جن گرفته ها از جا پرید، برقی در چشمان کوچکش پدیدار گشت و گفت: راستی ناصر قبل از انقلاب یادته رفتیم صحرا و ... همه حوادث را مو به مو تعریف کرد و در آخر گفت راستشو بخواهید پیچ کوشتی را خودم برداشته بودم، بد جوری چشمم را گرفته بود تا اینکه اون مینای لعنتی گفت سینه های مادرش به هم می چسبد، تازه خودش هم کچل می شود، طوری که شما نفهمید آن نقشه را سر هم کردم. 

همگی خندیدیم و حسابی شربت و شیرینی خوردیم و من یک باور فراموش شده قدیمیم، ا که دوباره برایم زنده شده بود را آرام و به تنهایی شستم، کفن حقیقت بر تنش کردم و آن را در گورستان خرافات برای همیشه دفن کردم.                                          11/8/83 تبریز

+ به دوست 4

دیشب تا ساعت چهار صبح نشسته بودم، کمی به گذشته بازگشتم، نه آنقدر که دوران بچگی در خاطرم آید، به زمانی فکر می کردم که دلم می خواست زودتر خدمت سربازیم تمام شود، درسم را سامانی بدهم و آنوقت ازدواج کنم و خودم سامان گیرم.

خدمتم تمام شد، درسم هم رو به اتمام است و کار برای رشته ما که فنی است زیاد ه ولی راستش را بخواهید هیچ رغبتی به ازدواج ندارم.

سالها پیش یکی از استادان دوره کاردانی پیشنهاد کرد تا هنوز جوانید و چیزی حالیتون نیست ازدواج کنید و گر نه سن که رفت بالا و چیزی از دنیا فهمیدید محاله تن به این کار دهید.

اولش فکر کردم که به آن روز رسیده­ام، ولی نه! من در این سن و دوره از زندگی هم به این گفته باور دارم که در کنار تمامی مردان بزرگ یک زن بزرگ هم بوده و هست، و از آنجایی که دل من هم بزرگی را طلب میکند، یا من خیلی بزرگم، که نیستم و یا اینکه زن بزرگی در اطرافم یافت نمی شود که این هم مطمئناً نادرست است و اما دلیل اینکه نمی خواهم ازدواج کنم چیست؟

من نمی خواهم یک نفر زن بیابم که با هم ازدواج کنیم و دوتایی چرخ زندگی را بچرخانیم، بلکه بر این باورم که من یک نفر مرد، با یک نفر زن، یک نفر و فقط یک نفر زوج را تشکیل داده و به چرخاندن چرخ زندگی یک نفریمان ادامه دهیم چون اصلاً نمی خواهم آن چرخ یک بار به این طرف و بار دگر به آن طرف میل کند و اگر دو نفر در راندن آن سهیم باشند حتماً این اتفاق خواهد افتاد.

خیلیها دوست دارند زنشان نیمی از پیکر ه زندگی آنها باشد، با ورود به خانه تمیز، با چای قندپهلو و نگاهی مهربان از وی پذیرایی شود.

بعضی از آقایان می خواهند زنشان دوشادوش آنان در بیرون و درون خانه فعالیت داشته و ..

ولی من، باز هم ناچاراً باید بگویم چون دیوانه­ام، (فقط دیوانه جماعت با بقیه آدمها این همه فرق دارند) به هیچ وجه تحمل اینکه کس دیگری در زندگیم با من شریک شود را ندارم.

یا باید من و او در نفر سومی که گفتم ذوج ماست حل شویم و یا اینکه ازدواج بی ازدواج.

( الان سالها از اون موقع می گذرد خیلی از معیارهایم تغییر کرده یا مجبور شدم تغییرشان بدم، ازدواج کرده ام و به شراکتی نابرابر تن داده ام، خانمم شکر خدا آدم خوبی است و به انتظار پایان دفتر حیات روزها و شبها را سپری می کنم )

به خانم برقعی که متین بود و با وقار و شاید اسم مرا هم به خاطر نداشته باشد.

30/تیر/77

+ کریسمس

دوستان سلام

پریای نازنین منو به بازی یلدا دعوت کرده بود، هنوزتو فکر این بودم که من پیر مرد چی دارم که در مورد خودم بگم؟ که از جانب بهناز خانم  گل هم دعوت به بازی شدم.

به هر حال برای اینکه شرط ادب را بجای آورده باشم مطالب زیردر مورد خودم که شاید شما نمیدونید را اینجا یواشکی می  نویسم. 

1)      من آدم حساس و زودرنجی هستم که هیچ کینه ای در دل ندارم ولی به سرعت و به راحتی میتوان عصبانیت مرا دید و زمانی که عصبانی میشوم برای چند ثانیه هیچ منطق و قانونی نمیشناسم و چیزی را که در عرض چندین سال ساخته ام در همان چند ثانیه خراب می کنم ( بین دوستان و همکارانم خشم صوفی واژه مصطلحی است) . 

2)      عاشق غذا و موسیقی و آداب سنتی، گردش در طبیعت، شنا، کشاورزی و دامپروری و خرید لباس هستم. 

3)      از رشته مهندسی برق، دروغ، تعارف، سبزی پاک کردن و لباس شستن بیزارم. 

4)      از سال 75تا سال 79 از هر دختری که میدیدم خوشم میومد. 

5)      نمره انضباط من در سالهای چهارم ابتدایی و سوم دبیرستان (ثلث دوم)  -7- بود. 

با این اعتراف که به سنگ و چوب و آب و خاک این دنیا هم عشق می ورزم، حال چه رسد به شما دوستان عزیزم که تاج سر مایید میلاد حضرت مسیح ، پیام آور صلح و دوستی و سال نو میلادی را حضور یکایک سروران تبریک می گویم، درخت آرزوهاتان سبز و میوه احساستان شیرین. 

حاج احمد عزیز ، یکای نازنین،  ژاله خانم مهربان، شادی جان و نیلوفر عزیز و یه کمی شیطون را به بازی دعوت می کنم. 

سبز باشیذ 

7/10/85 - تهران

+ به دوست 3

و اما باز هم بگویم از شب تنهایی یک دانشجو، ساعت دو و نیم نصف شب است، فریبرز زنگ می زند و از وضعیت امتحان فردا می پرسه، تعجب می کنی نه ؟ چه دوست وقت ناشناسی؟ ولی جاکسون شبهای ما شب است مثل شب برای تمامی آدمها ولی تا صبح بیداریم نه مثل بیشتر آدمها، به هرحال وقتی دوستم میفهمه که امتحانات دانشگاه آزاد نیز به مانند دانشگاه دولتی تعطیل نشده کلی به خودش بد و بیراه گفت که چرا خوب نخونده و دانشگاه دولتی قبول نشده تا حال به خاطر وقایع دانشگاه امتحانات ناخوانده اش تعطیل بشه. 

ساعت از سه گذشته و به دنبال یک نوار کاست از آقای شجریانم، باشد که با هزار تمنّا، ضبط صوت عتیقه ی اتاقمان که من به وی لقب تراکتور داده ام حوصله ی خواندن داشته باشد، البته با پاشیدن کلی الکل به هد و قرقره هایش و استفاده از چندین چوب کبریت، آینه و رمل و دعا و ... به هر حال کاست معمای هستی را می یابم، این آلبوم اسم قشنگی دارد، حقیقتاً هستی یک معماست، اگر حرف دلم را بنویسم و بگویم خواهند گفت: جبری است ولی چه جبری باشم چه هندسی و یا هر چیز دیگرم بنامند می خواهم بگویم: به لطف خدا و به سبب پدر و مادری که بچه اشان را دوست دارند، بچه ای معصوم و بی گناه پا به عرصه ی هستی می گذارد و قدم در راهی می نهد که نه رغبتی به آن داشت و نه به اسرار آن آگاه بود و نه هیچ معادله ای از آن برای بزرگترانش معلوم بود، به هر حال من نمی گویم، شما که جبری نیستید بگویید، در پی دعوت چه کسی قدم بر عرصه ی هستی معما گونه گذاشتی؟ آیا در آمدن و نیامدن اختیاری داشتی؟ از کجا آمده ای ؟ کی و به کجا می روی؟ اختیار آمدن و ماندن و رفتنت دست کیست؟ تا کجا می توانی بروی؟ و تا کجا می روی؟

تا حال شد چند معادله با چند مجهول، آیا اگر سیاهی زنگی بودی راحت تر نمی توانستی سیر آفاق کنی؟ اگر رنگ چشمهایت آبی بود و موهایت بور، چطور؟ یا اینکه زرد بودی با چشمهایی که انگار خجالت می کشند پرده ی پلک را کنار بزنند چی؟ یا سرخ پوست بودی و ساکن جنگل های آمازون؟ شاید هم اسکیمویی سورتمه سوار، قدت اگر کمی بلند تر بود مادر خوردنیها و شیرینی جات را بالای رف نمی گذاشت که دور از دسترس تو باشه، خوب دستت می رسید، اگر کمی لاغرتر یا تپل تر بودی، اگر دماغت کوچک تر یا درشت تر از اندازه ی اکنون بود؟ آیا زندگی کردن برایت راحت تر یا سخت تر نمی بود؟ 

اگر زبانت آذری بود، فارسی، عربی و یا شاید انگلیسی، فرانسوی و یا هر زبان دیگری آنگاه صفحات دفتر هستی را چگونه می نوشتی؟. 

در نظر بگیر ! دختر یک گله دار بودی در استرالبا، یا یک بازاری تبریزی، یک شوفر تاکسی در بوئینوس آیرس، یک روحانی مشهدی، یک بنگاه دار تهرانی، یک کارخانه دار آمریکایی، ماهیگیری کانادایی یا شاید هم یک شکارچی آلاسکایی، به هر حال همین یک تغییر کوچک چه تاثیری بر زندگی تو می گذاشت؟ حال برگردیم به سراغ جبر  و تعداد مجهولات معادله ی زندگی ما، اگر باز هم بپرسم هم من خسته می شوم و هم شما، دفتر بی نوا هم که حرفی نمی زند و پیوسته به سوی آخرت ره می پیماید، راستی آخر ت یک دفتر یادداشت چیست؟ اگر در دست آدم منضبطی باشد تمام صفحاتش سیاه می شود و بعد چی؟ پایان کار یک خودکار بیک آبی چیست؟ سرانجام هستی چه می شود؟ و آخرت ما چی و کجاست؟ 

 روزانه هزاران برگ کاغذ نوشته می شوند. 

بعضی ها در گاوصندوق و صندوق های امانات نگهداری می شوند و برخی در فایلها و دفاتر، بایگانی، و بیشترشان پس از خرد شدن  یا مچاله شدن و خیلی ها بدون اینکه هیچ کدام از اعمال فوق را نصیب ببرند دور انداخته می شوند، جکسون از اینکه دور انداختنی باشم ناراحتم، حال خرد شده یا مچاله شده یا درسته و سالم به هر حال نمی خواهم انداختنی باشم حتی اگر تو گاو صندوق نگهداری نشوم لا اقل می خواهم که صفحه ای باشم بر دفتر خاطرات پسرکی که شبهای غربت و سربازیش را بر آن نقاشی می کند، یا شاید هم دفترچه ی شعر دختری دبیرستانی که اسم و آدرس همکلاسی هایش و از هر کدام خاطره ای را بر آن می نویسد، شاید هم یک صفحه از دفتر املای شاگردی تنبل که تنها نمره بیستش بر آن نقش بسته، هر چند معلم هیچ ندانست که آن یک بار را تماماً تقلب کرده است به هر حال فعلاً تمام ولی همچنان ادامه دارد. 25/تیر/78 – تبریز 

( مریم و تکتم 2 تا از دوستان خوبم بودند، از آنجایی که به مایکل جکسون علاقه داشتند اسم اولی را مایکل و دومی را جکسون گذاشته بودم یعنی این نامه هم به تکتم نوشته شده است)

+ به دوست 2

امشب میخواهم از شب های تنهایی یک دانشجو برایت بگویم، در طبقه اول ساختمانی، سوئیتی اجاره کرده ام که پنجره ای دارد رو به خیابان، آنطرف تر تپه ایست که شهرداری مثل تمامی تپه های اطراف شهر جهت کاشت جنگل مصنوعی دامنه اش را خط خطی کرده و هر روز که نگاهش می کنم صورت دختران کرد در نظرم مجسم می شود که در سوگ برادر صورت خود را به ناخن تا زیر چانه خراشیده اند، هر از چند گاهی صدای گوش خراش موتور نامیزان کامیونی که بار خیار شور دارد و از باسمنج می آید و گاهی بوق انکر الاصواتشون که به معنی سلام تقدیم مردم می کنند رشته افکار مرا پاره که چه عرض کنم، اعصابم را روی سندان آهنی گذاشته و بسان کفشهای بی نوایی که با ضربات چکش آهنی به تنش میخ های فولادین فرو می کنند تمامی سلول ها و رشته هایش را ریش می نمایند، چند شبی است که باد بی وعده یا غیر مرسومی وزیدن گرفته و به جهت طرحهای مهندسین معمار ما که ساختمان ها با نسیم ملایمی ساز دهنی می نوازند و کمی که باد سرعت گرفت زوزه ی باد از لای خطوط شکسته پنجره ها و دیوارها سالن تمرین هنرآموزان ویولون را به یاد آدم می آورد جبهه ای دیگر به خطوط نبرد من و پریشانی افزوده است، سر و صدای بیرون را می توان تحمل کرد ولی با صدای ساز کوک نشده قلبم چه سان بسازم؟ که هیچ کدام از تصنیفهایش هارمونیک نیست، می خواهی یک مقدار بیشتر از قلبم بگویم؟ تا حالا بچه ی لوس ِ ننر ِ یکی یکدونه و از خود راضی را دیده ای که چه بلایی سر پدر و مادرش میآورد به ویژه وقتی که چشم های دو تا میهمان را هم نظاره گر احوال بیابد، باور کن که طفل دل من از او بسی بازیگوشتر است، لا اقل آن بچه تضادها را به دنبال هم و از پس همدیگر می خواهد ولی دل من یک چیزایی از من می خواهد عجیب، مثلاً می گوید سردم شد از بس گرممه پس پتویی می خواهم تا خنکم گرداند، آتشی می خواهد که عطش را فروکش کند، و آبی که آتش زند هستی دل را و خیلی چیزهای عجیب دیگر، شام من که معمولاً خلاصه شده به غذایی که تخم مرغ همه کاره آن می باشد معمولاً تا ساعت یازده و نیم آماده شده و دوازده و نیم چایی بعد از شام نیز صرف شده است، کمی گپ خودمونی و چند دقیقه ای تماشای فوتبال،( از اینجا به بعد نوشته ام گم شده الان هم خاطرم نیست چی نوشته بودم پس خلاصه می کنم 29/9/85) ساعت که از 2 نیمه شب گذشت هماندم که تو عزیز در خواب ناز­ی شب های تنهایی من شروع میشود. مدتی را به ورق زدن روزنامه که معمولاً تاریخ آن را نمی نگرم سپری می شود بعد خوندن کتابی، مقاله ای یا حتی نوشته­های بی در و پیکر خودم، اگر مهمون داشته باشیم معمولاً یک دست شلم (رک) باهاشون بازی می کنم و براشون چایی و چاشت نیمه شب هم تهیه می کنم، درس های فردا را با بی حوصلگی و با دور تند ورق می زنم و پس از نماز صبح به روی تختم دراز کشیده و زجر آورترین کابوس زندگیم صدای زنگ ساعت است که اعلام می کند موقع رفتن به دانشگاهه، من که فقط و فقط به میل خودم عمل می کنم و کلاسهای صبحم را تعطیل می کنم از چه روی هر شب ساعت را کوک میکنم و هر روز ساعت 8 آن را خاموش، چرا بی خیال نمیشم؟ نمی دانم! 

فعلاً تمام، ادامه دارد 

21/4/78 تبریز به دوست عزیزم تکتم ( هر چند قهر کرد و رفت)

+ به دوست ۱

ساعت به تندی می گذرد (البته وقتی که زمان را نیاز دارم و فقط همان اوقات).

 دور و برم را موجودات بی رحمی احاطه کرده اند که با اینکه با بیشترشان تشابه دارم ولی حس می کنم از یک دیار نیستیم یا به قول امروزی ها، هم سایز هستیم ولی مارکمان یکی نیست. 

سالهاست با غم و غصه بیگانه ام ولی ارزانترین و بی دردسرترین دارایی است که خود به سراغ آدم می آید و همه می توانند فراوان از  آن بر خوردار باشند، حتی آنانکه چرخ تقدیر بر پیشانیشان مهر ناکامیاب حک کرده و چه بسا فراوان تر از بقیه. 

گه گاهی سیگاری روشن می کنم، محکم به ان پک زده و دَمِ گرم و گرفته اش را تا عمق رگ و خونم به کام می کشم، ولی چه سود که  لحظه لحظه همدم و مونسم را می بینم که با لب سرخ و سینه ی آتشین آرام آرام سراشیبی حیاتش را طی کرده و به ناگاه جان می سپارد. 

با اینکه میان جمع هستم ولی احساس تنهایی عمیقی می کنم، مریم تنهایی عمیق، هیچ میفهمی تنهایی عمیق یعنی چی؟ و هیچ میدانی چقدر عمیق؟! 

مهم نیست دیگران در مورد من چه اندیشه خواهند نمود؟ برای اینکه جمله قشنگ تر باشد، چه خواهند اندیشید؟ همینقدر می دانم که می خواهم کاش خیلی از آنها نبودند، البته شاید تو بگویی چه قدر خود خواه! صوفی که نباید از این حرفها بگوید یا بنویسد، خوب خودت نباش! چرا خیلی از آنها نباشند؟

بله عزیزم می خواهم خودم نباشم، همیشه گفته ام کار کردن با یک نفر بهتر و راحت تر است تا یک جامعه، امّا در آنصورت دیگر هیچ کس نیست برای منی که نیستم، من که نمی خواهم هیچ کس نباشد، هنوز هم هستند کسانی که دوستشان دارم، به خاطر پیوند خونی که با خانواده ام دارم از آنها نام نمی برم ولی اگر من نباشم دیگر رضوی هم نیست، تقی پور هم نیست، مریم بهترین خانم معلم دنیا!، فرید، یوسف، یاسمن، سیامند، سیّد رضا، تکتم، و مریمم! (نه مریم همیشه هست و خواهد بود) و ... خیلی از کسان دیگری که دوستشان دارم.

سالها پیش یکی از فامیلها دختری داشت با چشمانی سیاه و کاملاً شرقی، در نگاه من زیباترین موجود عالم همان چشمان سیاه بودند، البته نه خود آن چشمها بلکه نگاهشان و شاید هم برق نگاه آن دو تا چشم سیاه و کاملاً شرقی!

 هزاران و هزار بار در نقّاشیهایم آن دو تا چشم را کشیدم - همه زیبا بودند امّا نه! هیچ کدام به زیبایی چشمهای جمی نبودند، آخر چشمای نقاشیای من نگاه می کردند ولی برق نگاه نداشتند،

 اگر من نباشم باز هم کسی هست که آن چشمها را نقاشی کند حتی بدون برق نگاه؟

قبلاً وقتی کسی از تفسیر حافظ می گفت یا بیان می کرد خیام از این شعر فلان منظور رو داشته خدا وکیلی ناراحت می شدم، اصلاً چه معنی داره که کسی حرف با منظور بزند؟

خوب حرف خودش منظور را می رساند ولی امروز می گویم هیچ کدام از این چیزها که نوشتم منظور اصلی من نبود و اگر کسی بخواهد جملات نوشته ام را بخواند نمی تونه بفهمد. 

نوشته ی من را تو خودت بخوان و بدان چون یقین دارم که مرا می فهمی. 

مثل گل سرخ بلبل را.

به مریم ثانی عزیزم با نگاه مهربان و دل دریاییش

 13/4/78 تبریز

+ به فرمانده دادگر عزیز

آندم که سراسر آسمان را غم  و ستارگان را قبای زرد ماتم فرا می­گیرد حکایتی نو از شکایت دلی محزون، گفتن آغاز می کند و من، من اینک افسرده و تنها باز هم حدیث شب سیاه روزگار را می­نگارم.  

شاید این قصه ی کهنه دگر خریدار ندارد یا همچو دل من در همه عالم یک یار ندارد، شاید هم مرده و اکنون ز سر مهر درویشی بی نوا به گورستان متروکه­ای بر سرش خاک می پاشد و کودکی معصوم در فراقش اشک خون می­فشاند و گلی پژمرده می شود و چشمه­ای خشک، شاید هم شاعر مهربانی ز راه رسد و آن را در خانه کتابی به یادگار بسراید.  

صورتگر هستی بر چهره­ی کسانی لبخند ترسیم کرد و بر رخ دیگری ماتم بنهاد و امّا اندر دل همه مهر و در سرهاشان شوق، آنهم فراوانِ فراوانِ فراوان.  

خدای را ز چه روی این مردمان آیین مهربانی بنهاده­اند به کناری و از آن هیچ سراغی نمی­گیرند و نشانی نمی­پرسند.  

من که بارها و بارها و بارها چو دیدم که این انسان نمایان به امید و طمع نیل به اسکن و مقام و مستی به چه پستی­ها تن می­سپارند، چه­ها خار و ذلیل می­گردند و چه اهانت­ها به نام انسان روا می دارند قسم خوردم که دگر دوست ندارم کس را و به ندرت به سر کوی صداقت ننهم پای، به کناری بنشستم و از دور به نظاره­ی سیاه بازار زندگی پرداختم، کفاره قسم بدادم و به امید روزی که افق رنگ صفا بر رخ آسمان بنشاند و خداوند همه را به راه راست هدایت کند و من یکی از آن همه ! و جهان همچو آتش سوزنده و فریبنده نباشد یا فریبنده اما سوزنده، چه فرقی می­کنه؟ بار دگر بر سر پیمان پیر مغان گشتم و پیمانه به دست سوی میکده بشتافتم و خود را فانی و شیخ را مانا و خدای را جاودانه یافتم.  

در این ظلمتکده ی فانی خوشا امیدی نو، خوشا نویدی نو و خوشا نویدی به امیدی نو!  

چه توان کرد که عالم همه بر سر لطف پدیدار بگشت و ز سر مهر بگشت ولی ناگه سر عصیان بنهاد و سراغ ره تاریک مکتب و مدرسه رفت و همه مهر و صداقت و جام آن را بنهاد بر سر راه همچو طفلی حرام.  

ولی آندم که تجلی می­گشت مهر آن داور یار به سراغ سینه من پیکی بفرستاد امید نام، که دگر بار بهار می­آید و درختان شکفتن آغاز می­نمایند و تو آنروز شادمانه جامه بدر ز تن و سبک بال به سراغ سرچشمه ی نور ز یم و بحر و برّ و بیابان گذری کن و برس بر سر قاف که در آن کوه حکایت ها هست ز بقا و آب حیات و به جام آسمان بنگر که شبانگه صد هزار ستاره ی معصوم آویخته بر گنبد مینایی آن طاق کهن، همه با تو همراه شوند تا طالع هستی نگری و خودت نیک ببینی که در پس هست، نیست در آید به شتاب و بدنبال نیست، هستی دگر جاودانه همچو چادری نو تن دختر حقیقت را ز چشم نا محرم پست که دگر در سرای هستِ کنون جای ندارد بپوشاند.  

و تو اینک به خیالت منو ان مرد نامرد بانگاری که به سراغ پستی برود و به حریم حرم امن نا محرمی، چشم آغشته به پنداری شوم بیازد؟  

هرگز!                       3/2/75        ماکو-کلیساکندی

+ خواب

   ^{آسمان بر سر خویش چادر مشکینی کرد که بر آن خال ستاره پیدا}

 ^{و دلم باز ز نو شیون شیدایی شب را سر داد.}

 ^{با سیاهی نتوان یار شد که شب تار چون یار جفاکار بی وفا است و دل آزار}

 ^{و ستاره نظری سوی تو و نظری سوی اغیار دارد-}

^{و زمین مهد ریاکاری و تزویر و وادی ظلم و ستم، کبر و غرور است کنون}

^{و نسیم ... چه نسیمی؟ که از نابرابری بر و بحر متولد گشته}

^{و تنم ، این بند گران جانم که رهایی زو نتوانم بیجهت در عرصه ی بازار حیات بدواند من را، ترسم که جا بمانم ز کاروان بقا و نرسم به سرچشمه ی آب حیات}

 ^{و دلم باز ز نو شیون شیدایی شب را سر داد.}

^پس:

^{از بیابان رختخوابی می سازم و زیر سقف آسمان با لالایی محزون شب به میهمانی خواب خواهم رفت،}

 ^{خواب را من دوست دارم،}

^{شهر شهوت،}

^{شهر مستی،}

^{شهر شرم است و حیا،}

^{شهر عشق و}

^{شهر بی خویشی است خواب،}

^{من به خوابم دیده ام شاه و گدایی بر سر خوانی به یک خط بوده اند،}

^{من به خوابم دیده ام لیلی و مجنون در کنار همدگر آرام در جوار مهر حق خوابیده اند،}

^{من به خوابم دیده ام یک کودک عریان سیاه بی پدر با تمام کودکان این دیار در کمال بی نیازی از ته دل خندیده است،} 

^{من به خوابم دیده ام شمعی خندان و پروانه ای به دور او رقص کنان دیوان شمس بخواند،}

^{من به خوابم دیده ام آن مادر پیر سیه پوش داغدار بر سر قبر پسر دید که یکباره دل خاک شکافت و جوانش لبخند زنان قدح به دست سوی مادر بشتافت،}

^{و دلم باز ز نو شیون شیدایی شب را سر داد.}

 ^{و دگر هیچ ندانستم من و نپرسیدم هم با که من یار شوم در این دنیا، به این دوران؟}

 ^{برادر بر برادر تیغ سنان می کشد،}

^{خسروان تا ترک جان لیلی خود جان لیلی خون کنند،}

 ^{بره ها چون شیر مادر شد تمام پستان مادر می کنند،}

 ^{بلبلی دیگر در بهار گل به باغ هستی تصنعی این مردمان آهنین حس و پوشالین عهد نمی خواند}

 ^{و گل بی حیا گشته، ز تن بدریده چادر خویش و بوی خوش در رکاب گردباد هم می نهد}

 ^{و من پشیمان از اینکه بیدارم هنوز با دلم هم ساز گشته و شیون شیدایی شب را سر می نهم.}

                        ^{ارومیه – 18/تیر/۷۵}

+ به استاد ارجمندم جناب آقای مهندس سید رضا صفوی

و تو ای بیکران جاودانه که در قاب زمان نمی گنجی،

مسیح را به صلیب کشیدند

 و تو مسیح مصلوب را کشیدی 

 ابراهیم را به آتش افکندند

وتو ابراهیم در آتش را سرودی 

تو آن مضرابی از جنس حضور که بر تارهای تار زمان

آرام و گاه تند نواخته میشوی

 و سمفونی عشق وجاودانگی را می سازی. 

آنزمان که دل از تنگی قفس تنگ حیات به تنگ آمده،

 خون میشود اشک، 

سبد سبد نیلوفر و نسترن به باغ قلوب هدیه میکنی

 و به نگاهی نگه خسته بصیرت می نمایی 

بر لب قلم! سرمه می نشانی

 و آنگاه حدیث عشق و آتش، سنگ وسینا را می نگاری 

و آرام آرام، کودک بازیگوش احساس را با لالایی دلنواز حروف به خواب خوش رضایت می بری 

و افکار خفته را بیدارمیکند جرس بی صدای فریادگر اندیشه ی تو 

آری هنر آواز خاموش بیداران عالم است،

 و هنر تجلی شعور از شقاوت ایام در دفتر خاطرات هستی است.                                                                بیرجند - پاییز ۷۳

+ سرنوشت

 می روم شاید هم به سوی سرنوشت، زندگی را سه طلاقه نموده و باز هم می روم شاید هم به سوی سرنوشت،غمهای عالم را بار کشتی احساس کرده در دریای دلم بادبانهایش را انداخته و لنگرش رامی کشم به سوی ساحل سرنوشت شادی های زندگی را با مداد پاکن دوران دبیر ستانم که هنوزدارمش به کلی از صفحه حیاتم پاکش می کنم و به جایش مینویسم! شاید هم سرنوشت دو نخ سیگار وینستون برمیدارم، اول فیلترشان را می کنم بعد از وسط دو نیمشان می کنم و به اونا هم میگم این بود سرنوشت شان، و دفترچه خاطراتم را با خاطری آشفته آتش میزنم و خاکستر ش را به دوش باد می نهم تا در خاطر زمان بماند یاد خاطرات من خا طراتی که آخرین سطرش سرنوشت بود و ساعت بزرگ میدان ساعت دو ضربه می نوازد و ماژیک سیاهی را برداشته با آن صفحه سفید وایت برد یادداشتهای روزانه ام را برای همیشه همه اش را سیاه می کنم طوری که حتی نشه روش نوشت سرنوشت و آسمان  پس از خسوف شبانه دیماه شهر را، با چیدن ستاره هایش و صور فلکی که می شناسم در کنار هم می نویسم سرنوشت و نی از جدایی ها حکایت یا شکایت میکند ؟ تمام نیستان های عالم را به آتش  میکشانم وبا امتداد خط سیاه و پر پیچ و خم جاده می نویسم بینهایت سیاه است وبا خط آبی پرآب رودخانه می نویسم بینهایت آبی است که در میان کوهستان گم میشود و آبی رنگ و اما با دریای دلم آنجایی که با آسمان در می آمیزد را نشان داده و میگویم بی نهایت آبی است و فقط آبی حتی سبز هم نیست  فقط آبی و با خودکار بیک آبی  می نویسم سر نوشت چند قطره شراب در دل خودنویس خویش میریزم تا دیگر قلم حرمت مرا پاس ندارد و هر چه دلش می خواهد بنویسد. وای خدای من نوشت سرنوشت.و باز هم فکر کردن به او موجی است که بر ساحل جانم فرود می آید با صدف های پر از مروارید که با خودش آورده و ساعت میدان ساعت اینبار سه ضربه مینوازد محکم و پشت سر هم.امشب دو شب است که شام نخورده ام و یک صبحانه و یک نیم روز را نیز دروغ نمیگویم بسیار سایه دو لب شیرینی خورده ام.دیشب خیلی خندیدم و اشک ریختم دانه های درشت اشک وقتی از چشمهایم سرازیر می شدند به سرعت شتاب می گرفتند یک بار سمت راستی برنده بود بار دیگر سمت چپی پیروز اما برنده اصلی من بودم که هم اشک ریختم و هم خندیدم و اما امشب با اشکها و خنده های دیشبی قهر کرده ام میخواهم بروم. حتماً می روم به کجا؟ شاید هم سرزمین بی خویشتنی به سوی سرنوشت وبا چه کسی؟ مطمئنا هیچکس جز یاد او آه خدایا یعنی در دم آخر یادش را از من خواهی گرفت؟اول دم آخر بالا میآید و بعد یادش میرود یا اول یاد او میرود و بعد دیگر دم آخری نمی ماند که بالا بیاید.راستی مادرم همیشه از گلدانهای گلش چند جوانه در گلدان دیگری می کاشت و وقتی گل می خشکید با خنده می گفت عمرش را کرده بود اما اینبار هیچ نفهمید که شاه گل گلخانه اش به ناگاه بخشکید  فوقش گریه میکند و اشک می ریزد.  

خوب میخواست با بد بازی بکند هیچ بازی خوبی را بد نمیدانست و هیچ بازی بدی را خوب. خوب رفت بخوابد و بد میخواهد حال که خوب نیامده خوب نمونده لااقل خوب برود و ساعت میدان ساعت اینبار چهار بار مینوازد قبل از اینکه به چهار اضافه گردد من خواهم رفت وضو میگیرم و خیلی رکعت نماز می خوانم و یک دعا را و خیلی رکعت نماز دیگر  و همان دعا را و شراب شیرینی شکر سایه لبی که خورده ام  چنان مستم میکند که همه چیز را فراموش میکنم مگر اهورا مزدا را و زردشت پیام آور محبت و آتش و گرمای شراب شیرین لبت را  و آتش و گرمای شراب شیرین لبش را و آتش و گرمای شراب شیرین لبم را و من تو او همه تو و تو همه من و من و تو و او باز هم تو اهورا مزدا دیندا، دیندا اهورا مزدا و شب دوم را پیش از آخرین پنج ضربه ساعت میدان ساعت به شب آخر پیوند خواهم داد و عقد شان را خوانده ام .  

چشمانم سیاهی میروند و اندامم خسته شده اند میخواهم بخوابم.خواب خوشی که با یاد او شروع می شود و فقط شروع میشود و آیا ساعت میدان ساعت دیگر نخواهد نواخت ؟                                                                                  25/خسوف/80     تبریز

+ به دخترم شیرین با دستهای چون عروسکش

شیرین بابا، بابا فدایت

  هرشب قبل ازآنکه ستارگان سر بر دامن خاک بسایند، اندکی پس از غروب خورشید باخلیج درد دل میکنم، ازغمها و شادیهایم میگویم و او آرام و متین گوش فرامیدهد، گهگاهی با امواج کف آلوده، که مهیب و با صلابت بر ساحل فرود می آیند پاسخم  میدهد: اگر منو دوست داری از گرما، از شوری و تلخی آب، از امواج سنگین و حتی از غرق شدن مهراس. تن خسته خویش را به نوازش من بسپار و بنگر که چون چنگ زرین آفتاب گیسوی مشکین زمین راسحرگه شانه میکند.

 شیرین بابا، بابا فدایت

 بخند که پ‍‍‍‍‍‍‍ژواک صدای خنده ات تنها نیرویی است که سرپایم نگه داشته تا به تنهایی با تنهایی، گرمی هوا، سختی کار و تمامی ناملایمات بجنگم. یقین دان پیروز و سربلند در آغوشت میگیرم.

 گفتن و گفتن و گفتن ازخدا و زیبایی تو و بازهم گفتن،  شیرین است. 

دیدن و دیدن و دیدن زیبایی تو و بازهم دیدن، خدایا  شیرین است .  

چه سخت است برخلاف جهت جریان آب شناکردن، چه سخت است درخلاف جهت باد دویدن، شیرین خلاف خواست دل زیستن، یعنی مردنی که برایت شیون نمیکنند و عزادار ش فقط خودت باشی.  

زندگی یعنی عقد روح و جسم. به خدا طلاقش میدهم اگر روحم آرام نگیرد. امروز رفته بودم بازار کلی عروسک و لوازم آرایش نگاه کردم. لذت بردم خندیدم تازه لباس زنانه راهم پرسیدم.  

تصمیم گرفتم به یاد بچگی هام که هر سال قلکی میگذاشتم  و  شب عید میشکوندمش  و کلی خوشحال میشدم هر روز حرفها، دردودلها بوسه ها و سیلان خوشی که روح و جسمم را در می نوردد تو قلک دلم بریزم تا هر وقت خواستی بشکنی دل دیوانه ام را، همه و همه دامنت را بگیرند.  

و همسر زیبایم نفر نفر نفر نفر نفر نفر نفر نفر تی تی ت....  

دوست داشتن دیدن و حس کردن و فهمیدن است، ترا من دیده ام شاید نه آنگونه که هستی بلکه آنطور که میخواهـــــم، بدین خاطر است که هنوز حس نکرده و نفهمیده دوستت دارم، تصور اینکه هر لحظه بی توبه من چه سان میگذرد و هرآن با تو چند تصویر از تو می سازم شاید در باور توهم نگنجد، مدامFLASH BACK  به گذشته، نگاه به آینده و مسرور از حال. با دیدن هر عروسک در نظرم مجسم میکنم همسر زیبایم را با دو شاید هم  سه سال سن که عروسک را محکم در بغل فشرده لباس سرهم قرمز آتشی که فقط با دو تا بند روی شانه های کوچکش ایستاده،  پوشیده چشمانش را نیمه باز گذاشته و زبانش را اندکی درآورده و به من اشاره میکند و نرم نرمک می دود. شاید هم تو، زیبایم را میبینم سنگین وبا وقار دست کودکی را گرفته و کودک عروسکی را با دست چپ بغل کرده در میان جمعی با چشمان زیبایش مرا جستجو میکند و پس از یافتنم لبخندی دلنشین نثارم میکند هر سه راضی و خشنود به خانه باز میگردیم.  

هر روز بارها و بارها آرایشت میکنم و روبرویت مینشینم و ساعتها و ساعتها نگاهت میکنم حتی پلک هم نمیزنم تا وقتی که مداد رنگی خریدم و خواستم رنگین کمان رویت را بکشم در نمانم و همانگونه که هستی ترا نقاشی کنم زیبا برای من، زیبا همیشه، زیبا فقط تو و فقط تو زیبا.  

دوست دارم پیراهن چینداری برایت بیاورم به اندازه تمامی گلبرگهای عالم چین داشته باشد و ترا درآن تماشا کنم. بهار من چند روز پیش فیلم کارتونی تارزان را دیدم حسی که به همسرش داشت ذاتی بود، آموختنی نبود و خوشبختی که همسرش در کنار او حس میکرد از وی نگرفته بود با او به آن رسیده بود خوشبختی دادنی یا گرفتنی نیست حس کردنی است و چه حس زیبایی! شاید از بستنی تمام شکلاتی و لواشک ترش ترش  هم خوشمزه تر باشد. عسلویه - خرداد ۸۳ 

+ نامه ای برای خدا حافظی

آسمان و آتش و آب قلب من است حال من است چشم من است و تیک تاک ساعتی که امید میدهد هنوز هم هستم و نوید میدهد که پرواز هست بدون آسمان! بدون بال! بدون لانه و فقط با آتش!  

کافیست ققنوس باشی و ساکن شهر افسانه ها.

 کوچه ای بن بست به نام زندگی و پلاک رنگ و رو رفته ای به نام ع-ش-ق ها ها بخندید. به دوران کافی نت و تراموا چه کسی معنی واژه ی عشق را میفهمد؟ زمانی ساکنان حرم با شنیدن صدای نام عشق در ناقاره ها میدمیدند و بر دهل میزدند و اما اینک از عشق چه مانده است بجای؟ چه میدانم ؟ به من چه؟ مگر من دهخدایم که بگردم و واژه های مهجور از لابه لای اساس صندوقچه های قفل زده رنگ و رو رفته مادربزرگ ها بیابم.  

غم غربت،  درد بیکسی مگر مجالم میدهد که تفعل بزنم و به اقبالم باندیشم اندیشه مال آدمهایی است که ققنوس را نفهمیده اند و آتش را نچشید اند.

تفکر ترک خویشتن است و فرو رفتن به دریای خویش،   امان از دریا،  امان از دریای بدون قایق و فغان از قایق بدون سرنشین.  

بی گمان گم گشتن هم عالمی دارد. به عالمی که ساکنانش هراسانند در پی خود. و بودنت را هست نمی انگارند، پس گم شو از دیده ی او که ترا دوست ندارد دیگر و دگر هیچ نمانی بهتر، در این باغ بی گل، در این دریای خالی از آبی و به زیر این آسمان بدون خورشید.  

گم شو از آواز او که ترا بانگ برداد که نه دوستت داشتم و نه دیگر دوستت. مهم نیست ! پیاده میشود آن کولی ژولیده ی آلاچیق نشین ، ایستگاه آخر است و تهران، قطاری که بهای بلیتش آزادی توست ناصر به بهای  هستیت میپنداشتی؟ نیست! شلغم کیلویی 400 تومان است،  اشک تو سیری چند؟  

که من از آن پیر مرد ماهیگیر شنیدم میگفت دریا کثیف است،  نه کف آلوده!و نه قشنگ، شرزه ی شیر کجاست؟ تا من بچشم آنرا و بنوشم یک خمره شراب ارمنی و بانگ بر آرم که ایستگاه آخر است. به سفری که صفرش زمان بود و در دست تو نبود و END آن ، ها ها بخندید دست تو نیست.  

چهچهه ی بلبل و جیرجیر جیرجیرک که هر دو به مهر یک COMPANY  ممهوراست چه تفاوت دارند؟کرکسی دیدم عینک ریبون بر چشم داشت و به پلنگی میگفت کدی.  

به ترن سبز بر نشستی ناصر؟دسر بعد از نهار تنفر است،نه تنقل نه!، تکرار میکنم تنفر هاها بخن د..نه نخند گریه کن، چرا گریه کنی؟ ایستگاه آخراست؟ تو که بهای بلیتش هستیت راداده ای سفری که صفرآن دست توبود؟ نه! و هدف؟ها هدف میدانم.  

ایستگاه آخر است، کوچه بابا کرم را اینک ژیگولهای ابرو برداشته فتح کرده اند، در جیب هرکدام یک بسته آدامس ترک سیگاروچاقویی که دسته شکسته اش را رفتگر، سرصبح دیدم میرفت و زیر لب به زمین وزمان...

زخمه تار مرا سهراب برد و مرد. فردوسی را دیدم سر کوچه ی بن بست حیات جلو دربی با پلاکی ناخوانا شیر و خط میانداخت، به جهنم بروم بهتر از آن است که بر در باغ بهشت باشم و انگور نخورم، گندم نخورم. هوی هوی درویش، هوی هوی مطرب لولی وش غمگین با من از درد بگو شعر حافظ از برم، رستم شده امربر گروهبان لر پاسگاه ساریچمن، شاهنامه حکم اعدام دارد و توتیا از مخدرات است و اما عشق هرویین نیست LSD نیست، مطمئنم شکلات کاکائویی هم نیست، گندم بو داده چی؟ نمیدانم.  

وامدار حرمت حریم سخنم، وامدار حریم حرمت قولم، پاسدار حریم و حرمت عشق چی،ah سر شام که از عشق و ... نمی گویند اشتهایم را کور نکن.  

این جوخه ی اعدام، آن افسر میدان، منتظر دستور آتش بمانم یا بدرود، بدرود.و دلت آن ۲۴۷۰۵۰۰۰۰  برای که تپید؟ و برای چه تپید؟ قاضی دستور آتش را بده خلاصم کن تو خودت خوب میدانی که ضربان قلبم ز صد هم گذشته خلاصم کن ایستگاه آخر است، خودم خوب میدانم که عاشق نبودم، مجنون شدم. پرستش کردم، سجده بردم وسزایم مرگ است، وصیت! نه،هیچ ندارم که بگویم، چه بگویم؟ که دلم باز ترا میخواهد؟ بدرود، بدرود ای شقایق، یاسمن، یاس من ،نیلوفر من،آبی،سبز،یاسمنی، سفید، سفید و خوشبخت بدرود و دل طاقت دوریت را ن...  

نه شمیله که م،شوره بیه که م، که سه که م، کابانه که م، که وه که م، کارمامزه که م، به هاره که م، باوانه که م، هه واره که م، خه وه که م، خوشیه که م،  خه مه که م، گریانه که م، خاتونه که م، . ........................................................................................ (طناز من، بید مجنون، همه کسم،بانوی من، کبک من، آهوی من، بهار من، باغبانم، ییللا ق من، خواب من، خوشی من، غم من، گریه هایم، خاتون من.)  

به کجا؟ به کی؟ ز خودم ؟ از تو شکایت ببرم؟ به خدا من دیوانه ترم از...از خودم که بجز من که ترا تاج سرش میداشت؟ که نگین انگشتر و مُهر کامرانیت می پنداشت؟ که ترا همچو یاس سفیدی در تمام باغچه خواب و بیدارش کاشت؟  

هیچ ده زانی ده ردی دوریت آوریکه خرمانی ‍‍‍ژین ده سو تی نی، جه رگی هه تاو هه ل ده قرچی نی، دلم له ریشه ده ردی نی، دینو ژ‍ینم لی ده ستینی کوا ده توانم به دل بلیم یا به زمان! ( هیچ می دونی درد فراقت آتشی است که خرمن دل را می سوزاند، جگر صوفی را برشته میکند، دلم را از ریشه به در آورده و دین و زندگی را از من می گیرد. کی میتوانم با دل یا زبان بگم ) به درود به درود.  

و دلم از درد فراق چونان می نالد که سماور از سوختن سیستم اتوماتیکک. بگذار که بنالد، بگذار که نماند، بگذار که بماند و نیستیش را نظاره کند، ذره ذره آب شدن، دود شدن، محو شدن و به یک باره با مداد پاک کن خشم پاکش شدن. ایستگاه آخر است؟ چشم آقا بخدا خوابم برده بود و نمیدانستم که نباید بیش از ۶۸۶۲۵ ساعت در کوپه عشق بنشینم دسر نهار را خوردم تنفر بود دسر شام چی دارید؟ یک فنجان مرگ میخواهم، متشکرم تلخ میخورم، با شتیکت به سرته وه پی بلیم بوخوشم نازانم ده لیم چی. (بگذار درگوشی یک چیزی را بهت بگم خودم هم نمی فهمم چی دارم میگم) 

اینک ای نسیم سحرگاهان که بر دلم وزیدن گرفته بودی بدرود، ای ابر ای مادر باران ورحمت خداوند بدرود، ای آفتاب هستی بخش ای خون! ای جاری در رگهای من بدرود و بدرود. بدان اگر نسیم بودی شاخه احساس من نیازمند نوازش تو بود، بود و بدرود، اگر باران بودی آه باران دشت تفتیده ی ترک خورده حیات من محتاج نم قطره تو بود، بود و بدرود، اگر آفتاب بودی و هستیم از تابش نگاه تو بود، بود و بدرود و اگردریا،آرامش من از آرام گرفتن تو در آغوشم بود، و بود و بدرود.

تو به رنگ سبز بودی ومن صفحه ای سفید، در من باغ خوشبختی کشیدی بدرود و بدرود، من با یاد و خاطره خوشبختی هم خوشم.

 نغمه بانگ اذان می آید گاه سحر است و مناره های بلند مسجد به من میگویند ایستگاه آخراست وتو ای کولی ژولیده ی رنگین کمان ندیده، بهای بلیتش را هستی توست. خون رگ هایت را میدهی یادگار از او هنوزهم چاقویی دارم وبدرود و بدرود و بدرود.

بدرود که ایستگاه آخر است واتاق غم زده ی ماتم گرفته ام نیز نیک میداند، قوری پیرکس پراز چای از یکشنبه پرمانده وهمچنان پر خواهد ماند. در چوبی اتاق با اشاره به پنجره رو به حیات میگوید ایستگاه آخراست و بدرود. اشک تو زهر شد و به کام جانم ریخت ناله ات چون سوزن سربی در قلب پر دردم فرو رفت وغصه ات آتش به خرمن شادمانیهایم زد.  

پروانه های مهاجر رنگین بال را، قوی غمگین دریاچه را، چادر صحرانشین و قایق بی سر نشین را بگو درد هجرت را برای من و دنیای بزرگ من شرح دهند. گل من امسال پیش از رسیدن بهار میخواستم با یک سبد یاسمن وحشی برای دیدن بهار عمرم به پیش تو آیم اما سرما و بهمن و زمهریر با هم می گویند ایستگاه آخر است و تو بهای بلیتش زندگیت راداده ای وسفری را که مبدإ ش دست تو نبود، مقصدش را چه میدانی؟ و تو بهای بلیتش همه هستیت را داده ای. میدانی در حراج خانه عشق جز نیستی سهمی برای تو نمانده است بجای. و او که در گوش تو میگفت دراین جهان که مال منی به جهان دیگر نیز فقط ترا میخواهم در گوش من درِ گوشی نه! در گوشی گفت که ایستگاه آخر است، پس بدرود و به درود و باز هم بدر.... تبریز 

+ غریبانه

دوستان سلام

  این نامه را اولین روزی که تصمیم گرفتم وبلاگی داشته باشم گذاشته بودم و خیلی هم دوستش دارم ولی از آنجایی که نه من کسی را می شناختم و نه کسی مرا فکر می کنم جز دو تا از دوستام اصلاْ کسی نخونده پس با اجازه اینجا دوباره میارمش  در ضمن این دو تا دوستم هم جایی که فیلمهای تلویزیون را که هر هفته تکرا میشه اونم چند بار و می بینند اینم تکراری بخونند.

تکرار غریبانه  شبهای تنهایی  بی خویشتنی خویش را چگونه

به سپیده روشنی صبح پیوند بزنم؟ تو ای  آشنای آرزوهای شیرین

من تو ای شیرین منظومه دیوان دیرین من  ... هیچ میدانی چه سان

جا دویم کرده ای؟ هیچ میفهمی چگونه شاگرد مغرور و سر به هوای

کلاس را رام خود کردی؟

تو ای خوب ...ای رویا ... ای بهترین من.

بگذار در تمامی کوچه های شب مستان میکده تلوتلو کنان داستان

شیدایی مرا فریاد بکشند.

بگذار داستان من و عشق من لالایی مادران این دیار برای خواب

خوش دخترک -های معصوم سرزمین من باشد.

بگذار حدیث دوست داشتن مرا چله نشینان حرم  و صوفیان تکایا

زمزمه کنند.

بگذار تابستان و بهار و زمستان و پاییز ...و باز هم زمستان ،  برف و

زمهریر ،  گل یخ ... وای کل یخ و باز هم برف از گرمی دستان من در

دست دوست من بگویند

... و بگذار که دوستت بدارم دوست من.

 هنگامی که امیدوار روشنی چشمهایت را در پشت پرده های مه

گرفته انتظار ننشانم دادی.

زمانی که ماه شدی و بر چادر سیاه شب زندگی بی تویی من

هزاران گل ستاره با تو بودن نشاندی

و به تماشای ماه تابانم بردی  ،  مهتاب....

آندم که نگاهت را از من گرفتی  ،  مغرور و زیبا به مناظر کنار جاده که

با سرعت از مقابل شیشه اتوبوس میگذشت خیره شدی

... و بگذار که دوستت بدارم دوست من.

هنگامی که تابلوی زندگی آینده ام را میکشم  ،  سبز و گاهی

صورتی و یاسمنی و باز هم سبز

 و تو را می کشم ،  سفید به رنگ خوشبخت ...

...و خودم را کنار تو  مینویسم

به هر شکلی که زیبایم ببینی

به هر رنگی که تو بخواهی

به رنگ خوشبخت

و من دوستت دارم تا همیشه و دوستت میدارم تا همیشه

به دوست و خواهر خوبم مژده - گ با شیطنت های دوست داشتنیش-سبز-خوشبخت و شاد باشی

تهران - فروردین ۸۵

+ شبی با آرزوها ادامه قصه ی غصه ی ما ۷

آرزوی بعد جوانی بود با کت شلوار اتو کشیده، کروات زرشکی پهن که راه راه سرمه ای داشت و سر و وضعی مرتب  با وقار خاصی چرخی میان جمعیت زد و شروع به نقل قصه ی خویش نمود.  

خالق من پسر یکی از میلیونرهای شمال شهربود. تمام دوران ابتدایی و راهنمایی هیچ کس با من رفیق نمی شد، لباسها و کفشهایم گران قیمت بودند و دفتر و کیف و کتابهایم قشنگ و تک. و بچه ها بخاطر حس حسادتی که همه دارند از آزار و اذیت من لحظه ای غفلت نمی کردند هر چند نه آنزمان و نه حالا هیچ کینه ای از آنان به دل ندارم، مشکل من یکی دو تا نبود، بازی های آنها را بلد نبودم و مادرم همیشه از شأن آنها و ما می گفت و پدرم به من می گفت با هم طراز خودت بگرد و هرگز نفهمیدند شأن من، یک بچه محصل و طرازم هم مطابق هم سن وسالهایم بود. جوانی کم سن و سال بودم که وارد دبیرستان شدم من حوصله مدرسه رفتن نداشتم برام معلم خصوصی می گرفتند هر چند با معلمها یا شطرنج می زدم یا جک می گفتیم خیلی هم کیف میداد، بابا جون افسردگی مرا دید و به حساب کمبود مادی گذاشت و به همین خاطر برای روز تولدم به من کلید یک اتومبیل بسیار زیبای خارجی داد هر چند من دلم میخواست مثل بقیه بچه ها رو آسفالت گل کوچک بزنم و شب با لباس پاره و پای زخمی و کله تاول زده برم خونه طوری که از خستگی شام نتونم بخورم و خوابم ببره نه اینکه بعد از شام و دیدن دو سی دی و در آخر خوردن آرام بخش و خواب آور بخوابم، کم کم بچه ها بزرگ شده بودند و مرا بخاطر قلب مهربان و ادب و احترامم دوست داشتند ولی دیر شده بود چون غم و غصه ی تنهایی و افسردگی تا مغز و استخوانم نفوذ کرده بود یک شب بارانی که فکر تنهایی مرا تا مرز جنون سرعت و بی خویشتنی برده بود با ماشین ناز کادوی بابا زیر یک تریلی رفتم و پدر و مادر و دوستان تازه یافته ام را در ماتمی ابدی باقی نهادم.  

زنی میانسال که اظهار می کرد چهل و دو ساله است اما چین و چروک روی صورت و مو های تماماً سفیدش سن او را بسیار بیشتر می نمایاند با اندامی شکسته و پاهایی لرزان و چشمانی کم سو از گوشه اتاق برخاست و به سمت بابا آدم رئیس سنی جلسه رفت و با صدایی غمگین شروع کرد به بیان بیو گرافی خالق خود، جوانی هفده ساله بودم که به زور مرا به عقد پسر عمویم درآوردند دو سال تمام گریه و زاری کردم کسی به درد من گوش نداد تا آخر کار به آقا داماد گفتم که اگر دست از سرم بر ندارد و رهایم نکند خودم را خواهم کشت پسر عمویم با اینکه بسیار مرا دوست داشت و چون مرا بسیار دوست می داشت قبول کرد و طلاقم داد پس از چندی در حالی که رهایی و پرواز را با جان و دل احساس میکردم با پسری که دانشجوی حقوق بود نامزد شدیم ولی بابا مخالف بود و سرانجام با حالت قهر و دعوا و به شرط  اینکه دیگر پا تو خانه پدر نگذارم  به خانه بخت رفتم روزهای اول با خوشی و شادمانی سپری میشد و من در آسمانها و بر روی توده های ابر خیال انگیز سیر می کردم تا اینکه همسرم فعالیت سیاسیش را شروع کرد، هر چه زمان بیشتر میگذشت بر مشکلات ما افزوده تر می شد، صاحب دو پسر و یک دختر شده بودم ، همسرم کارش را از دست داده بود و پس از چندی به زندان افتاد از این پس همه عمر و زندگیم به آرزو و انتظار گذشت، آرزوی آینده ای بهتر و انتظار بازگشت همسر و بزرگتر شدن فرزندانم.  

آینده ام بهتر نشد چون هر روز زندگی سخت و سخت تر میشد و همسرم هم به خانه برنگشت و پس از چندین سال در گورستان متروکه ای سنگ قبری نشانم دادند و همان شد محرم اسرار و همدم درد ودلهای من ولی فرزندانم بزرگ شده و اینک امید زندگانیم به گاه پیری گشته اند.  

آن آرزوی رنج کشیده ی جفا دیده هم نشست، چندین و چند آرزوی دیگر هم آمدند و از زندگی جهانی خالق خویش، از خوشیها و شادیها و از غمها و رنجها گفتند و در آخر نشستند، دوباره نوبت به خودم رسید در حالی که زندگی خالق آرزوها سخت مرا افسرده ساخته بود به دوستان حاضر گفتم: جمعیت برادران و خواهران شما خیلی بیشتر از ساکنین زمین است زیرا آدمها پس از چند سال حیات راه ممات در پیش می گیرند و می میرند ولی آرزوها پس از مرگ خالق خویش تازه جاودانه می گردند، و این یک سوی قضیه است و چنانچه خود می دانید به ازای هر انسان دهها ، صدها و هزاران آرزو داریم، بیچاره آدمها تماماً در آرزو زندگی می کنند و هیچ کدام به سهمی که از زندگی برده اند راضی نیستند، یکی آرزوی صورتی زیبا دارد و دیگری آرزوی زیباترین صورت، یکی می خواهد مریض نشود آن یکی آرزو دارد عمری جاودان بیابد، کسی میخواهد به عشقش برسد و کس دیگر چون نرسیده می خواهد معشوقش بمیرد،من میخواهم آسمان آبی باشد با آفتاب تابان و شما میخواهید بارانی باشد یعنی کسی نیست به داشته هایش راضی باشد و به هست هایش قانع و در پی آرزوهای بیشتر اوقات دست نیافتنی نباشد پس شما عزیزان هم دنیا و آخرت را به خالق خالقان خود آنکه هستی و نیستی جلوه ای از تبلور مهرش است وا گذارید که او عالم ترین است.  

خیلی وقتها با خودم فکر میکردم که چه خوب بود همه آدمها از خوشی و ناخوشی، غم و شادی، هست و نیست، علم و ثروت و در کل سیاه و سفید به  یک اندازه  برخوردار بودند و به یک مقدار سهیم بودند اما حال با  دیدن شما عزیزان دریافتم که اگر قرابود چنین اصلی عملی شود دیگر شماها متولد نمی شدید و این همه تنوع نه در وجود شما و نه در زندگی آن جهانیها بوجود نمی آمد و در کل اگر قرار بود همه مثل هم باشند لزومی نداشت که تعدد انسانها را داشته باشیم و یک انسان قادر بود تمامی اعمال و افکار و آرزوهای تکراری انسانها را انجام دهد، پس شیرینی حیات به همین تعدد انسانها و تنوع زندگی و آرزوهایشان است و اگر گل سرخ خوش رنگ است و خارشتر بد هیبت، زمستان سرد است و تابستان گرم ، اگر آب عطش را فرو می نشاند و آتش سوزنده است و زن مهربان و مرد قوی و..... همه وهمه از زیباییهای خلقت است  

19/1/75 بوکان   پایان  

+ شبی با آرزوها و ادامه قصه ی غصه ی ما۶

دوستان خوبم سلام

 اگربه طور عام  آدمها را بررسی کنیم مشاهده میشود که  مرحله به مرحله زندگیشون در افکار و ایده هایشان تغییرات گاه محسوسی بروز پیدا می کند، من از آن گروهی هستم که روز به روز تغییر می کنم و طبیعی است دید من به زندگی و مسایل مربوط به آن نسبت به چند سال پیش تغییر کرده و نحوه نگارش و تحلیل هایم نیز متفاوت گشته است. 

به همین سبب تصمیم داشتم اگر نوشته ای را از قبل می آورم به همان صورت که سالها پیش نوشته شده در بوته نقد و خوانش قرار گیرد ولی از آنجایی که در شبی با آرزوها که مربوط به ده سال پیش است مطلبی در مورد پزشکان عزیز و شریف (دارندگان همه حرفه های جامعه ما شریف هستند) نبود و همراه همیشگی نوشته هایم سرکار خانم مهماندار عزیز از من در مورد آرزوهای یک پزشک پرسید این قسمت از شبی با آرزوها را به ایشون و همسر بزرگوارش آقای دکتر شیرازی تقدیم می کنم امید که سبزی زندگیشون پایدار و گل آرزوهاشان شکوفا بادا. 

آرزوی سی و چند ساله ای را می بینم در حالی که لباس سرهم سبزچروکی به تن دارد و عینکهای ضخیمش زیبایی چشمها را در پشت شیشه های پرسشگر روی بینیش پنهان کرده و ماسک پارچه ای صورت که سفید به رنگ شفا و چروک است را به زیر چانه آورده و در حالی که دستهایش را پس از در آوردن دستکش و شستنشان به هم قلاب کرده آرام و خسته به سمت ما می آید.

 آهی از ته دل می کشد و به معرفی خود می پردازد، آری خالق من یک پزشک متخصص جراحی عمومی است

 از آنجایی که با مرگهای دلخراش و زندگی های شیرین رودر رو میشود و حتی دست و پنجه نرم میکند با محفل شما بیگانه نیست، اول از دوران کودکی آقای دکتر بگویم که مثل تمامی بچه های دیگر بازی گوش بود و فعّال، درسهایش آنقدر خوب بود که کمتر کسی تصور میکرد او را در لباسی غیر از یک پزشک ببیند، سالهای حضور در دبیرستان که رو به اتمام بود او از تمامی علایق دیگرش گذشت تا پزشکی قبول شود در حالی که نه از محسنات این حرفه چیزی میدانست و نه به مشکلات سر راهش آگاه بود، به هر حال پس از دوسال شرکت در کنکور در حالی که آنقدر خسته بود که دیگر نای شادمانی هم نداشت قبول شد و وارد دانشگاه شد دوره عمومی با هزاران مشقت طی شد و برای دوره تخصص زیاد انتظار نکشید چون همان سال اول قبول شد و پس از آن به عنوان جراح در بیمارستانی مشغول به کار شد، در دوران تحصیل ازدواج کرده بود و یک دختر بسیار زیبا و شیرین داشت، خالق من با اینکه با تمامی وجود در خدمت بیماران است و در مبارزه با بیماری و مرگ شهره است امّا همیشه آرزو می کند کاش آدمها و دوستانش در سلامت هم پیش او بروند و همچنانکه در ایام ضعف و مریضی مطیع توصیه های او هستند به حرفهای او گوش فرا دهند، هیچ میدانی چه سخت است که آدمها را فقط وقتی ملاقات کنی که بی هوشند، از شدت درد به خود می پیچند و یا امیدی به زنده بودنشان نیست، با اینکه بیشتر همکاران و خود او همیشه اول به درمان درد مندی اندیشیده اند و بعد به رضای خدا که همانا در تسکین درد همنوع می دانند و یقین هست و در آخر به تامین زندگی خویش امّا طرز فکر چند تن از هم قطارانش که طبابت را به تجارت گره زده اند و بینش جامعه که همه را به چشم اقلیتی که هست ولی اندکند نگاه میکنند او را می آزاراد، زمانی که به یاری خداوند به مریضی که چند ساعتی تا مرگ فاصله نداشت عمری دوباره می بخشید چنان مسرور و راضی اتاق عمل را ترک می کرد و خودش را خوشبخت احساس میکرد که خستگی نمی شناخت و به سراغ اتاقی دیگر میرفت و بیماری دیگر و مبارزه ای دیگر و در این بازی به چیزی غیر از برد راضی نمی شد و امّا چه سخت بود آندم که با پرواز روح دختر بچه ای شیرین در حالی که صورت زیبای میترا دخترش یک لحظه هم از جلو چشمش محو نمی شد به زیر چتر دیدگانش و در مقابل او، بدنش را عرقی سرد فرا می گرفت دستان همیشه قوی و آرامش می لرزید و آرام در دل خویش گریه میکرد و خستگی سالها کار بی وقفه همه و همه با هم بر جسم و جانش سایه می انداخت. آقای دکتر می گوید آرزو دارم روزی فرا برسد که آدمها همدیگر را دوست بدارند و دیگر شاهد درد و مرگ آنسانی به دست انسان دیگری نباشیم، من هنوز هم متعجبم چگونه است که ادمی به خود اجازه می دهد که جان کسی را بگیرد در حالی که در دادن آن هیچ نقشی ندارد و اگر هزار سال هم زنده بماند نمی تواند آن را به وی باز گرداند به هر حال به امید روزی که بیمارستانها که در اصل نمایندگی خداوند برای خدمات پس از فروش یا تولید آدمها هستند فقط و فقط به چکاپ آدمها پرداخته و توصیه هایی برای عمر مفید بیشتر ارایه کنند و دیگر هیچ کودکی به ناحق نمیرد و آدمها واژه کشتن و دریدن را فراموش کنند و برای زندگی و سلامت خود و دیگران همان قدر اهمیت قایل شوند که برای مال خویش و بسی بیشتر ویروسها- باکتریها و میکروبها دست در گردن گلوبولهای سفید برای بچه ها عمو زنجیر باف بخوانند به خدایتان می سپارم . ادامه دارد

+ شبی با آرزوها ادامه قصه ی غصه ی ما۵

..... که آرزویی میانسال با لباسهایی پینه بسته وعرق کرده، و پاچه شلواری که تا زانو بالا زده شده بود با بیلی در دست خود را به من رساند و پس از تبریک و تشکر با لبخند شروع به نقل شرح حال خویش کرد، آری من آرزوی یک کشاورزم، البته چندین آرزو و از چند کشاورزم ولی برای صرفه جویی در وقت و آرزو در قالب یکی ظاهر شد ه ام قبل از هر چیز بگم اگر چه صورت خشن و مردانه ای دارم اما دلم به صداقت و پاکی آبی است که به پای درختان و گیاهان مزرعه ام می بردم و این خشونت یادگار زحمات طاقت فرسایی است که در شبهایی که شما در خواب ناز بودید من برای تامین نان شما پنجه در پنجه طبیعت با تنی خسته بیدار می ماندم، خالق من تا وقتی که کشت نکرده بود آرزوی آسمانی صاف بدون حتی لکه ای ابر داشت تا مبادا ترس از تاخیر کاشت همین چند ساعت کوتاه خواب شبانه اش را آشفته کند و اما فردای انروزی که دل زمین را شکافته و بذر امید را در خاک نهان می کرد طلب باران مینمود و با آرزوی ابر و باران می خوابید و بیدار میشد، میخواست که موقع درو آفتاب بتابد و باد نوزد و به هنگام خرمن آرزوی باد میکرد، شبها آرزو میکرد که ستاره های آسمان بیایند و در وجین مزرعه به وی کمک کنند و خداوند گار حاصل او را زیاد گرداند و هزاران آرزوی دیگر آخرش هم سر نوبت آب دعوا کرد و با بیل فرق سرش را شکافته و خانه تمامی آرزوهایش را خراب کردند و سنگ نتراشیده ای بدون هیچ نوشته ای نشان بودن او درقبرستان  پر درخت و مصفای روستاست.  

آرزوی بعدی با عصای زیر بغل و لباسهای پاره پاره و راه رفتن لنگ لنگانش معلوم بود کیست آمد و با خنده ای زشت گفت من آرزوی یک گدایم ، صاحب من می خواست که هر روز عید باشه یا جمعه، خلاصه شادیی غمی و کلام آخر از روزهای عادی بیزار بود. ادامه دارد  

+ شبی با آرزوها و ادامه قصه ی غصه ی ما ۴

آنشب تا دیر هنگام مهمانان آمدند و به شرح حال خود پرداختند و هر کدام حکایتی نو می گفت از زندگی خود و خالق خود. 

بیاد دارم که چندین آرزو در حالی که لباس فرم بر تن داشتند پشت سر هم با نظم خاصی حرکت می کردند، یکی از آنان شماره می داد یک، دو، سه و چپ، راست. 

آری اینان آرزوی سربازانی بودند که تمام مدت خدمت در آرزوی گذر زمان با سرعت بیشتر بودند و تماماً در خیال و رویا زیسته بودند، اگر در موارد قبل به ازای هر انسان چندین و چند آرزو داشتیم اینجا به ازای چند هزار سرباز آرزویی مشترک و اگر چه این آرزو نماینده ی اکثریتی از آدمهای آن جهانی بود ولی نه حق وتویی داشت و نه اولویتی همه با هم یکسان یکسانند. یکی از آنان به نمایندگی از خود و بقیه شروع به گفتن از خود وخالقان خویش نمود، صاحبان ما همیشه در آرزوی این بودند که جناب فلان با آنان مثل یک انسان رفتار کند، شبها طولانی و روزها کوتاه شود و برای بعضیها که پست شب می دادند برعکس، ساعت استراحت متو قف گشته و ساعات نگهبانی با دور تند سپری شود ( هرچند همیشه عکس این قضیه صادق بود) و مهمتر از همه اجازه بدهند یک ذره و فقط یک ذره مو تا زمانی که میروند مرخصی و لابد خانه خاله را هم سری خواهند زد و دختر خاله را ..... بر سرشان باقی بماند. 

همان که شماره می داد دوباره با همان نظم همه را سر جای خود نشاند و از من خواست که ادامه دهم چون من هم دو سال ناقابل سربازی رفته ام و من از سربازها خواهش کردم ترا خدا بوفه اتوبوس سوار نشوید حتی اگر مرخصی شما کم است و به موقع به خانه نمی رسید شما که دارید مثل بقیه و در خیلی موارد بیشتر پول می دهید هیچ می دونید بقیه مسافرها با چه تحقیری در شما می نگرند؟ ترا خدا اگر چیزی می برید کادو باشد نه رشوه به خاطر بخشش غیبت یا مرخصی بیشتر شخصیت خود و لباس و خانواده خویش را پاس بدارید، وقتی که از پادگان در آمدید مثل قحطی زده ها به سوپر مارکت حمله نکنید، همچو بربرها به دختران نگاه نکرده و متلک نیندازید و بسان ندید بدید ها سایه حقارت نگاه راننده را به خاطر یک آهنگ به جان نخرید و ....

آرزوها یکی یکی میآمدند و می رفتند آرزویی بچه سال و تپل آمد و گفت خالق من پسر کوچک و شکموی یک کارمند بود که سال به سال سر میزی که برای مهمانهای عید چیده بودند شیرینی و آجیل سیر میدید( نمی خورد فقط میدید) و همیشه آرزو داشت کاش کوهها و ساختمانها و حتی کامیونها از کیک و شیرینی بودند و دریاها همه شربت و آب میوه و سایرین هم شکلات های رنگارنگ به هر حال با آه و حسرت به وسایلی که برای پذیرایی چیده بودند نگاه میکرد و میگفت حالا که می توانم بخورم این اشتهای نفرین شده ام نمی دانم چی شده و کجا رفته. 

دو آرزو یکی پسر و دیگری دختر دست در دست هم بدون واهمه از گشت پلیس به سمت من آمدند در حالی که اشک می ریختند گفتند: ما آرزوی میلیونها دانش آموزیم پسر و دختر، حتی دوجنسه ها سفید وسیاه، سرخ و زرد، شرقی و غربی،شمالی و جنوبی و باز هم دارا و ندار. تازه فهمیدم که چرا همه جای بدنشان پوشیده از 20 بود وA ، آری  ما آرزوی قبولی دانش آموزان، کسب نمره ی خوب 20 یا A پنچر، شدن لاستیک ماشین آقا معلم، چپه شدن اتومبیل آقای ناظم که آقا مدیر هم داخلش بود، بدست آوردن ورقه امتحان شب قبل از جلسه و تب کردن دختر خانم زبانمون و اینکه مامانم اورا ویزیت کرده و آمپولش بزند و ...را تو راه دیدیم و قول دادیم که اینجا از همه بگوییم و در ضمن شعار همه ما جمله معروفی است که مرگ الفبا به مرگ یک معلم تنها بستگی ندارد و باید ساختارها را تغییر داد معلم را دوست داشت و برای درس ارزش قایل بود و مابقی حرفها هم که طبق معمول هول کردیم و فراموش شد هنوز دختر و پسر که از شدت خجالت و حدت دل هره سرخ شده بودند ننشسته بودند که آرزویی میانسال با لباسهایی پینه بسته وعرق کرده، و پاچه شلواری که تا زانو بالا زده شده بود ........... ادامه دارد

+ شبی با آرزوها و ادامه قصه ی غصه ی ما ۳

آرزوی آموزگار نشست و از گوشه ی  مجلس پیرزنی با چادر مشکی گل گلی به روی سن می آید چادرش را به گوشه ای پرت کرده و گفت: خدایا شکرت اینجا دیگر چشم نا محرمی مرا سیر نمیکند یا شاید بهتره بگم نامحرمی نیست. صدایش را بلند کرده و با زیبایی تمام در حالی که به کلامش آهنگ می داد و آرام خودش را با حالتی موزون تکان میداد سخن گفتن آغاز کرد: من ازآرزوهای پیرزنی برای شما خواهم گفت که همین امروز عمر ابدی یافت و یقین دارم با توجه به مرگ خالق من دیگر بر تعداد خواهر برادرهای تنی من افزوده نخواهد شد، از همان ایام کودکی چون دختر بچه زرنگ و زیبایی بودم در تیررس حسادت دوستان و فامیل بودم حتی خواهر بزرگترم هر وقت چشمان ناظر پدر یا مادر را غافل می دید از آزار و اذیت من ابایی نداشت، دخترک زیبا و با هوش بزرگ و بزرگتر میشد با همه مشکلات می ساخت و گلگونه هایش سرخ همچو سیب وباطراوت همچو به بودند تا اینکه بازی سرنوشت کیشش داد و ماتش کرد مادر مهربانش مرد و در همان ایام سوگواری مادر بود که پدرش با یکی از مردان هم سن و سال خودش وارد معامله ای شوم شد که هر کدام دختر دیگری را به همسری که نه برای نشاندن آتش شهوتش بگیرد و این بار هم قرعه بد یمنی به نام دختر زیبای قصه ما افتاد با هزاران آرزو که برای آینده در سر داشت شبانگاهان وی را به حجله پیر مردی بردند، پیر بی ایمان به وی خوشامد گفت و گریه و شیون وی را به حساب خوشحالی و ناز! گذاشت و لابد باران اشکها را هم اشک شوق!

چندی نگذشته بود که کودکی بی گناه را در دامن خود یافت، کودک بیچاره ی زن تازه راه رفتن آموخته بود و هنوز زبان به شیرینی کلمات نگشوده بود که پدرش، مرد نامرد خانه مرد و یک زن جوان را با یک پسر یتیم تنها گذاشت، زن بی نوا که در کودکی عروس شده بود در جوانی بیوه شد و جوانیش را هم به پای پسرک شر و بد اخلاقش گذاشت تا اینکه پسر توانا گشت و مادر را از خود و خانه اش راند و در خانه ارباب کلفتی میکرد تا اینکه امروز مرد و تمامی آرزوهایش را با خودش به گور برد، آری من تنها نیستم یک شهر شاید هم بیشتر خواهر و برادر دارم خودتان باید بدانید این پیرزن که چرخ تقدیر شومترین سرنوشت را برایش رقم زده بود در تمامی شبها و روزهای حیات خویش خوشی ندید و تمام زندگیش آرزو بود و بس، پیر زن می گفت : گلوله فریاد تفنگ است و سینه قفس تنگ فریاد و فریاد شیون عاشقانه بر سر نعش آرزوهای عاشق است.

مجلس و مهمانان هنوز در فکر و فهم سخنان آرزوی زن پیرقصه ی ما بودند که آرزویی خوش سیما با لباسی گرانقیمت به نرخ جهانیها از جای برخاست و همانجا سخن آغاز کرد، صاحب یا خالق من دختری ماه رو بود ساکن شمال شهر و در ناز و نعمت فراوان می زیست تنها دختر خانواده ای ثروتمند بود، به تنها چیزی که فکر نمی کرد آداب دست و پا گیری بود که اطرافیان برای خود ساخته بودند، قوانین نانوشته ای که تعدی و تخطی از آنان گناه کبیره می نمود، اهل مد و ریخت و پاش و کلاس و افه و غیره نبود برای او همه آدمها یکسان بودند و رنگ و نژاد و ثروت و مدرک تنها در بروز آدمیت آدمها نقشی داشتند و آنچه میماند همان انسانیت بود و عشق و مهربانی، بر خلاف خانواده و اطرافیان ازدواج دختر شاه و پسر گدا را اگر با عشق همراه بود می ستود و برای پایداری چنین زندگی پاک و سالمی دعا میکرد.

یک روز زرد پاییزی مشغول بازدید از نمایشگاه بود و عاشق نقاشیها گرمی رنگها و لطافت مناظر و پاکی و سادگی نقاش میانسالی شد، چندین روز و ماه سپری شد وقتی که فهمید به هیچ وجه پدر و مادرش موافقت نمی کنند که او برای خویش آنطور که دل خواه دل اوست و شایسته احساس پاکش تصمیم بگیرد و زندگی کند آرزو کرد به شکل یک تابلوی نقاشی درآید و در اتاق کار نقاش خوش ذوق و مهربان قصه ی ما آویزان گردد، فردای آنروز بهترین لباسهایش را پوشید عطر فراوان به خودش زد و موهایش را به بهترین فرم آرایش کرد و شب را تا به سحر به دعا و نیایش مشغول بود و از آن روز تا به حال شاد وخندان در اتاق کار نقاش که اینک پیری استاد گشته به روی نقاش و نقشهایش و تمامی زیباییهایی که در شمال شهر هرگز یافت نمی شد لبخند می زند و من اینک شادمان در خدمت شما هستم شما و صاحبانتان هم سبز باشید و شاد.

به هنگام دست زدن و تشویق مهمانان دخت ماهروی و خوشحال چرخ میزد و می رقصید و تمام مجلس را به شور و حال آورده و آرام آرام می خواند و می رفت و خوشبختی در نگاهش، در کلام و در حرکاتش نمایان بود.

آنشب تا دیر هنگام مهمانان آمدند و به شرح حال خود پرداختند و هر کدام حکایتی نو می گفت از زندگی خود و خالق خود. ادامه دارد

+ شبی با آرزوها ادامه قصه ی غصه ی ما۲

می خندید و می رقصید و آواز می خواند و با شوخیهای کودکانه اش همه را به وجد آورده بود ولی ناگاه شادی از صفحه صورتش محو شد و خنده از لبانش پرکشید و در حالی که اشک می ریخت با صدایی کودکانه که به هق هق گریه اش آمیخته بود شروع کرد به معرفی خود و خالق خویش،:من نه آرزوی یک کودک، من آرزوی هزاران کودکم، از سیاه و سفید، زرد وسرخ، دارا و ندار، از آغاز تا فرجام، خالقان من کودکانی هستند که نا خواسته آنان را به جهان هدایت نموده، حق تفکر، اندیشه و عمل به خواسته و حتی آرزو را از آنان گرفته اند، تعجب میکنید نه! ولی باور کنید که بزرگترها حتی برای آنها تعیین می کنند که چه نوع آرزویی صحیح و کدام یک نادرست است، در این موقع یک آرزوی حدوداً پنجاه ساله که چین و چروک روی صورت و موهای تماماً سفیدش او را مسن تر می نمایاند با کسب اجازه از سخنران و رئیس جلسه گفت: بزرگترها همیشه صلاح فرزند را می خواهند و هرگز قصد آزردن جگر گوشه خویش ندارند. کودک خوش سیمای قصه ما رو به سمت او گرداند و گفت: کدام صلاح؟ کدام آزار آقا؟ شما بزرگترها در مورد ما مثل خودتان فکر می کنید، این لباس رنگش خوشایند نیست، این غذا باب طبع نیست، این میوه یا شیرینی خوشمزه نیست، خونه فلان فامیل را نمی رویم از مرد یا زن خانه خوشم نمی آید، خاک بازی لباسها را کثیف کرده و برای سلامتی مضر است و ...  

غافل از اینکه رنگ لباس من بچه با شمای برگترِ بزگوار باید متفاوت باشه، غذا و شیرینی باب طبع من دلیلی ندارد با شما یکسان باشد، تو مرد یا زن خانه را دوست نداری من چرا بچه های هم سن و سال خودم را که خیلی هم دوستشان دارم نبینم؟ من مثل شما به بوکس و کشتی علاقه ندارم، دلم می خواهد با خاک و گل و چوب بازی کنم، دلم می خواهد کفشهای کتانی پاره بپوشم و شلوار جینی که تماماً رنگ و روش رفته و چندین وصله دارد، دوست دارم نقاش شوم نمی خواهم دکتر باشم و از بوی دوا و درمان و بیمارستان بدم می آید، من ... به اینجا که رسید گریه امانش نمی دهد گوشه ای می نشیند آرام می گرید با هزاران حرف نا گفته و درد دل و خون جگر.  

باز هم سکوتی سنگین و ماتمی عمیق بر محفل ما حاکم می شود و حرفهای کودک زیبا با گریه معصومانه اش دل همه را غمگین کرد .  

آرزویی دیگر که از کت و شلوار کهنه و تمیز و کتابهای زیر بغل و عینک روی دماغش آشکارا می نمایاند آرزوی یک معلم است به جایگاه می آید و شروع می کند به تعریف داستانی که باز ما را  

به یاد  کلاسهای درس آنجهانی می اندازد، آرام عینکهای قهوه ای و کائوچوئیش را روی بینی اش جابجا می کند و میگوید: من آرزوی معلمی هستم که وقتی کودکی دبستانی بود و آقا معلمهایش با کت و شلوار و کفش و کروات مشکی سر کلاس حاضر شده و بوی خوش ادکلن فرانسویشان کلاس به  کلاس می پیچید دوست داشت روزی درس و مشقش تمام شود و او هم به استخدام اداره فرهنگ درآید. وقتی دیپلم گرفت از آرزوی دوران بچگیش گذشته بود چون دیگر معلمها لباسهای نو واتو کشیده نمی پوشیدند، ادکلنهای گرانقیمت را سال به سال نمی زدند و پیکانهای صفر سرقفلی پارکینگ مدارس نبود. پس از کلی این در و آن در زدن و دو سال از دانشگاه رد شدن به سراغ شغل شریف معلمی رفت هر چند از روی ناچاری ولی ظاهراً با علاقه به سوی کلاس درس رهسپار شد. همیشه آرزوی داشتن یک خانه از خودش داشت تا از دست توپ وتشرهای مادرخانم و غر ولندهای صاحب خانه خلاص شود همیشه موضوع انشای شاگردانش راهی بسوی خانه دار شدن بود. همه فکر و ذکرش رسیدن سر برج و گرفتن حقوق بخور و بمیرش بود، آرزو داشت 5 روز اوّل ماه طولانی بوده و 25 روز دیگر به سرعت باد بگذرند و مکافات ماه های بهاری بود که 31 روزه بودند به هرحال در خانه شعله های فقر و نداری او را می گداخت و در مدرسه شیطنت و بازی گوشی و درس نخوانی شاگردان مرفه، یک روز یکی از دانش آموزان در انشای خود نوشته بود میخواهم همه کاره بشوم الا معلم و در جواب معلم داستان ما که دلیلش را پرسید به سوراخ کفش کهنه و رنگ و رو رفته اش خیره شد و گفت در ضمن به ژیان بی در و پیکر آقای ناظم هم نگاهی بنداز که گاه با غرور شما را سوار می کند و تا سر خیابان می بردتان.  

سر راه خانه همه اش در فکر این بود که چگونه خودش را از دست این زندگی خلاص کند، به هر روشی فکر کرد دید پولش نمی رسد، چون آخرهای برج بود و ماه اردی 31 روز تمام چند روز دیگر هم صبر کرد ومثل تمامی ماهها حقوقش را گرفت و بدهی هایش را داد و از بقال سرکوچه یک بسته مرگ موش نقد خرید و فردای آنروز بچه های مدرسه با چشمانی گریان پیکر آقا معلّم را تا گورستان محله همراهی کردند و بر مزارش سنگ قبری سیاه به رنگ آرزوهایش نهادند و به زیرخاک آرام بگرفت   ادامه دارد

+ شبی با آرزوها قصه ی غصه ی ما ۱

دو ستان خوبم سلام

به یک آقایی میگن با نخ سوزن جمله درست کن میگه: بچه هایی تیم ملی زحمت زیادی کشیدند نخ سوزن علی دایی. از همه عزیزان ممنونم مخصوصاْ(نخ سوزن) محسن خان عزیز که با حضور سبزش ما رو شرمنده کرد.

آره ۱۶ تیر ۳۲ سالم تمام شد و یکی دو روز است در عالم ۳۳ قدم میزنیم بد هم نیست اصلاْ فرقی نداره و از خانم ثانی عزیز هم بی نهایت سپاسگزارم قهره! ولی تبریک تولد را فراموش نکرده بود. به هر حال چند روزی را ماموریت بودم و دسترسی به اینترنت نداشتم حال متنی را که مربوط به نوروز ۷۵ است و چند وقت پیش هم آورده بودمش را با قسمتی از ادامه داستان تقدیم میکنم .

سالهاست در این سرزمین بسان مهمان ناخوانده ای کتاب زندگی را بدستم داده اند، اوراق روز و ماه و سال را با بی میلی ورق میزنم، به من نه فرصت این را دادند که حتی نقطه ای به آن بیفزایم ونه توان این که تشدیدی از آن بکاهم.  

در این مدت بارها و بارها در عالم تنهایی سوار بر کایت بی موتور خیال به وادی آرزو گام نهادم امّا هیچ وقت نه رخصت ماندنم دادند و نه توان حرکت و هر بار آرزوهایم را آرام و بی صدا می کشتند اگر هم صدایی بود در گلویش خفه می کردند، سر انجام خودم به تنهایی نعش نحیف آرزویم را برداشته به رسم مسلمانی با آب دیده غسلش میدادم و مثل همه آن را داخل کفن سپید اوراق می پیچیدم و در نهایت در گورستان دفتر خاطرات دفنش می نمودم و هر از چند گاهی همچو بودا جماعت دفتر خاطرات، گورستان آرزوهایم را می سوزاندم تا اینکه یک روز به حال آرزوهایم غبطه خوردم، آرام در گوشه ی دنجی بنام گورستان یا دفتر خاطرانسانها، چه فرقی می کند؟ به خواب خوش نیستی رفتن.  

برای اوّلین بار آرزو کردم که بمیرم و آخرین آرزویم بود چون فردای آن روز در خیابان قدم میزدم دیدم عکسم را بر در و دیوار چسبانده ودر کنارش نوشته اند" با نهایت تاسف و تاثر.." دروغ بود من خودم هم متاثر نبودم حال چه برسه به آنها "درگذشت نا بهنگام .." ودروغی دیگر، کاملاًَََ هم به هنگام بود تازه من میگویم از وقتش هم گذشته بود و چندین و چند دروغ و تعارف دیگر ودر آخر اسم و فامیل عزیزان ونام شرکتهایی که خیلیها را حتی زیارت هم نکرده بودم، به هر حال گوشه ای آرام به نظاره نشستم تا مراسم تشیع وتدفین و مجالس ختم و ترحیم به سر آمد، پشت سر ما چه حرفها که نمی زدند، خیلی وقتها کلی تعریف و تمجید ودر پی آن اسم من را کادو به زر ورق مرحوم جنت.. و ... که میآوردند با خودم میگفتم بابا ما دیگه کی بودیم؟ وقتی از کرامات و نورانی و با خدا بودنم میگفتند خنده ام میگرفت، مرده معمولاً ناسزا نمیگوید و گرنه میرفتم و میگفتم، بی همه چیز همین منوّر با خدای ... خودش که هیچی، خدایش، نور و خواسته ها وآرزوهایش را هیچ گاه قبول کردید؟ به هر حال من که میدانستم باز هم دروغ میگویند

آمدنها و رفتنهای فراوان، سفره هایی رنگین بهر دوستان دور یا نزدیکی که قدم رنجه کرده بودند، دیدارهای پیش بینی نشده مناسب برای وصول طلب، دیدن دخترکان فامیل و آشنا، گلایه ها، غیبت، تعریف وتمجید فراوان و خلاصه آش شله قلم کاری که نگو و نپرس و هر از چند گاهی رحم اللّه لمن قرآالفاتحه مع ...  

شب هفت و چهلم هم به سرعت گذشت و پس از سالها نازایی مادر آرزوهایم حال فرزندی آورده که پیشاپیش مرگ نام گرفته آنهم با وضع حملی کاملاً طبیعی که نیازی به سزارین و حتی ماما هم نبود به رسم زمینیها سوری میدهیم و جشن تولدی میگیریم.  

اوّلین کار تهیه کارت دعوتهایی بود آبرومند، وپس از آن تعیین و تعداد مهمانان، طبیعی است که مهمانان ما همه از جنس آرزو بودند و اطراف ما پر بود از آرزوهایی که هر یک به نوعی خود را محق دعوت و شرکت در مراسم تولد مرگ صوفی میدانستند، هیچ میدانید اگر جمعیت مردمان چند میلیارد نفر باشد به ازای هر آدمی چندین و چند آرزو داریم تازه آرزوی مرده ها را هم باید به حساب آورد چون آرزوها با مرگ شخص جاودان می گردند و مرگ آرزو تنها با تولد خود اوست زیرا به محض تحقق دیگر آرزو نیست  و اینجا بود که من مانده بودم برای تولد آرزویم سور بدهم یا برای مرگش ختم بگیرم، به هر حال دل فارغ از دنیا دریایی است و من دل به دریا زدم و به قطر توانم که هستیم و سراسر هستی است و به مرکزیت خودم کمانی زدم و همان شد دایره دعوت، به نام اجابت کننده وخالق آرزوها، آرزوی عزیز پس از سالها انتظار باغ خواست ما هم به بار نشست و آرزوی کوچک و دوست داشتنیم، مرگ قدم به جهان هستی گذاشت، کادویی بجز گل وجود شما را نمیپذیریم، بر عزت محفل کوچک ما بیفزایید.  

شب موعود فرا رسید، تمامی مهمانان سر موعد از راه رسیدند، جالب است نه؟ نه دایی خانم کسی فوت کرده بود، نه لاستیک ماشین کسی ترکیده و بچه هیچکس چندین بار صبرش نیامده اصلاً یک کلام ختم کلام نه از دروغ خبری بود و نه از بهانه هایی که برای طبیعی جلوه دادن دروغ آورده میشوند، اگر قرار بود نیایند کارت را قبول نمی کردند پس از پخش چند دقیقه ای موزیک به حاضرین خیر مقدم گفتم حضورشان را حرمت نهاده و از همگی تشکر نمودم و آرزو کردم محفل حاضر زمینه ای برای دیدارهای بعدی ما باشد با توجه به اینکه در دعوت ما شرایط سنی مطرح نبود از هر سن وسالی مهمان داشتیم و چون دامنه دعوت دایره بود شمال شهری و جنوب شهری و شرقی و غربی همه و همه جمع بودند و با تبسم و لبخند قدم نو رسیده را شادباش می گفتند و خود نیز مسرور بودند، در سر زمین من، زمین مرسوم است که رئیس سنی تعیین میشود رسم نکویی است ما هم تبعیت میکنیم آن گوشه سمت چپ دورتر از شما دخترکان بازی گوش، آره شما، حاج آقا!  به نظر میرسد از همه مسن تر باشید تشریف بیاورید و ریاست افتخاری و سنی مجلس بی ریای ما را عهده دار شوید، پیر مرد میخندد و با تبسم میگوید حاج آقا؟ شما هیچ کدام مرا نمیشناسید خوب طبیعی است سن شما قد نمیدهد ولی صاحب من روزی به زمین گام نهاد که نه از آدمیزاد خبری بود و نه از آرزوهایش، درست حدس زدید من آرزوی آدم ابوالبشرم زمانی که از خدایش خواست فرزندانش نیز آدم باشند و تا بحال من جاودان سر و مر وگنده سیر آفاق میکنم، برای اینکه من متکلم وحده نباشم دوستان یکی یکی تشریف آورده و به معرفی خود و مالک که نه، صاحب هم نه، همزاد آدمیزادی خویش بپردازند.  

نا گاه سکوتی سنگین جمع را فراگرفت، همگی منتظر بودند، اولین آرزو و آولین سخنران کی خواهد بود؟ بابا آدم دخالت نمی کرد چون اگر اولین انسان روی زمین آدم بود اولین آرزوی دنیای ما نیز بابا آدم آرزوی ابا هابیل بود و به رسم و رسوم این جهان آشنا، اگر سالها از مرگ آدم میگذرد آرزوی او بابا آدم بود و هنوز هم حی و حاضر و با خاطراتی که من از سرزمین آدمها دارم حالا حالاها پاینده حد اقل صد و بیست قرن دیگر، به هر حال خود رئیس گفت همه آزاداند که چه وقت و چه بگویند.  

در این هنگام صدای دست زدن جمعی از میهمانان از گوشه ی سالن مملو از جمعیت و منظم مهمانی ما بلند شد وبه دنبال آن آرزویی میان سال که موهای جو گندمیش سیمای دوست داشتنی و اندام موقرش را جذابتر می نمود چرخی میان مجلس زد و پس از پاسخگویی به ابراز احساسات حضار میکرو فن را به گوشه ای انداخت و گفت من از آنروی اینجایم که صاحب من به دنیایی می زیست که مردم فریادها را نمی شنیدند و اما اینجا دیگر نیازی به تقویت کننده نیست، هم همه ی دهانها می گویند و حتی فریاد می زنند و هم همه گوشها میشنوند حتی نجواها را، جالب بود حضار باهم دست می زدند و با هم قطع می کردند و کسی صوت سوت خویش را به خورد گوشهای ما نمیداد و کسی هم خمیازه نمی کشید.به هر حال سخنران ما سخن گفتن آغاز کرد و گفت به نام هستی بخش به نیستی ها و نیست گردان هستها و ابر قدرت یگانه دنیاها. من زاده افکار یک خبر نگارم که بر خلاف دیگر دوستانش می پنداشت بدون زدن کراوات و عینک آفتابی، بی نیاز از بلند و فر کردن موها، سه تیغه کردن صورت یا اینکه دکمه پیراهن را یکی هم اضافه بر آخری بستن و موهای سر را کوتاه و بدون فرم شانه کردن و یک ته ریش مخصوص و معنی دار گذاشتن هم می توان حرف زد و مهمتر آنکه می توان حقیقت گفت و صادق بود و منصفانه نقد کرد، به همین سبب خالق بیچاره ی من کارش را از دست داد هیچ کجا و هیچ کس و به هیچ وجه نمی خواستند به وی کمک کنند  اصلاً نمی خواستند که او باشد و زمانی که به قول آدمها همه درها به روی خود بسته دید آخرین آرزویش را بدین شیوه در سر پروراند که کاش در پس فرداهای ناآمده روزی برآید که ریا بمیرد و حقیقت هم در این بازار مکاره ی عالم نرخی یابد، به هر حال من هنوز زنده ام  و همچنان برای مردم سرزمین آن ور رویا غریبه و با اضافه کردن این موضوع که خبرنگار بیچاره پس از چندی ناامیدی چندین آرامبخش یکجا خورد و آرامش ابدی یافت و مرد، نوبت را به سایر عزیزان می دهم.  

با خبر آخری چنان ماتمی بر جمع سایه انداخت که همه مات و مبهوت قدوم او راز جایگاه تا صندلیش می شمردند. ولی این سکوت چندان دوام نیاورد چون لحظه ای چند نگذشت که آرزویی بچه سال با شیطنت و بازی گوشی بچه گانه ای به روی سن آمد .    ادامه دارد

+ دوستانه

سلام به همه دوستان گلم امید که باغ آرزوهاتون پر بار باد و بر باغ خواستتون بی آفت

من از آن دست آدمهایی هستم کله شق و تا حدی خود خواه که اگر تمام عالم و آدم بخواهند مرا به کاری مخالف خواستم وادارند نمی توانند و عکسش هم صادق است اگر تمامی آدمها بخواهند مرا ز کار یا گفته ای که بدان ایمان دارم بازدارند باز هم نمی توانند.

و امّا غرض از نوشتن و بیان این موضوع

دوستان زیادی به وب ما سر میزنند و نوشته ها را نا خوانده پیام می گذارند و می روند ودر سایر وب ها نیز طرف از غمها و غصّه هایش گفته و برایش از سفینه و بادبادک می نویسند. متن تمامی پیامها تقریباً مشابه است( سلام ممنونم که به من سر زدی وب لاگ زیبایی داری باز هم به من سر بزن)

روزانه به بیش از صد تا وب سر میزنم ولی پیامهایی که می نویسم به ندرت از تعداد انگشتان یک دست فراتر میرود، تا نوشته ای را نخوانم نظر نمی دهم تا از نوشته کسی خوشم نیاید نمی نویسم و به مردانگی نامردان قسم آنچه که می نویسم چکیده ای از حسم نسبت به نوشته و تفکر و احساس پنهان پشت سر کلمات آن متن است.

هر روز به وبم سر می زنم و پیامها را تک تک می خوانم به جان خودم، نه به تعداد پیامها فکر میکنم ونه به میزان بازدیدهای روزانه نگاه، اگر متنی را عرضه می کنم بخاطر این است که خودم دوستش دارم و می خواهم دوستانم هم بخوانند پس شما بیننده عزیز اگر مینویسی که من هم سر بزنم، با دومین نوشته ای که از تو بخونم و خوشم نیاد دیگر سر نمیزنم، شاید هم چون من به سراغ وب تو عزیز آمده ام ادای دین میکنی . نه، نه تو و نه هیچکس مدیون من نیست اگر من به سراغ وب شما آمده ام دفعه اول اتفاقی و بعد از آن کاملاً انتخابی است پس تو هم اگر به سراغ شب نامه های صوفی آمدی اول بخوان بعد اگر دوست نداشتی منت بگذار و راهنمایی و نقدم کن و اگر دوست داشتی لطفاً بگو کدامین جمله بر دل دریاییت نشسته و چرا؟ یا حداقل بخند به طنزی که گاه در قلم من هم نمود پیدا کرده، به خودم، به افکارم یا به احساساتم به هر حال دست خالی نرو.

من هم خطاطی بلدم و هم نقاشی و اگر میخواستم کار قشنگ ارایه کنم خودم را به دریای رنگ و بوم می سپردم و یا با سحر دنیای حروف به ثبت لالایی می پرداختم پس وب من اصلاً هم زیبا نیست و به شما هم سر نزدم که به من سر بزنید آمده ام تا عصر خستگی مو با تو باشم ویا شب تنهایی مو به مهمانی افکار و احساس تو آمده باشم پس اگر احساس دین میکنی و می آیی چون من سر زده ام لطف کن ونیا، من همه عمر از تکرار در گریزم و نمیخواهم با تکرار ایده هایم ترا برنجانم یا با خواندن پیا مهای تکراریت آزرده شوم

این جا سخن از دل است و درد دل اینجا حکایت تار است و زخمه و اینجا حدیث عشق است و تنفر که همه و همه بر زندگی انسانها باریده و انعکاسش را در شب تنهایی و خلوت آدمی می یابی اینجا شهر سراب است و تشنگی، اینجا مدفن عشق است و دیوانگی و اینجا میدان تیر است و جوخه تقدیر که به سوی آمال آدمی نشانه رفت است. شاید هم حق با افسر میدان باشد.

به هر حال سبز باشید

عمو صوفی

واما عمو صوفی من 5 برادر زاده دارم و از تمام عالم بیشتر دوستشان دارم و اگر به کسی میگویم عمو یعنی خیلی دوستش دارم همین 10/4/85 تهران

+ عروسی

امروز دوستی زنگ زد وگفت: او رفت، عروسی کرد.

خبر کو تاه بود و گویا

و پس از چندی همان دوست که بسیار برام عزیز است SMS داد و معذرت خواهی کرد که مرا اذیت کرده

و بازپرسیده بود داری گریه میکنی؟

 برای اون نوشتم که:

 معلومه منو هنوز نشناخته و برای اینکه هم او و هم بقیه دوستان مرا بهتر بشناسند در میخواهم از خودم بیشتر براتون بگم

بارها گفتم و نوشتم که لیاقت نداشت که دوستش بدارم ولی بارها و بارها به او گفته بودم که دوستت دارم.

معادله مجهولی نداره، خودش نخواست که دیگه دوستش بدارم من هم قبلاً از قدسیه قاضی نور براش نوشته بودم که:

 یکی زود می رنجد، زود می رود و زود هم برمی گردد، دیگری دیر می رنجد، دیر می رود و دیگر برنمی گردد و آن منم.

 به خدا خوشحالم که شادمان پای سفره عقد نشسته، به کسی که دوست داره پیوسته، به همونی که میخواد رسیده و دل بسته، می خوام بگم که خوشبخت باشه، دوستش داشته باشند و دوست داشته باشه، اگه امروز او از خونه مامانش می ره، مدتها پیش از خونه دل من رفته بود و جاشو یکی دیگه گرفته بود و جایی برا بازگشت نگذاشته بود و ...

به هر حال مگه من چند بار دنیا میام؟ و چند با ر زندگی میکنم؟ که بخواهم به فکر رفته ها باشم و در حال اندیشیدن به حتی ساعتی گذشته باشم و گریان برای عشقی سوخته باشم

نه یقیناْ نه میگریم و نه غصه به دلم راه میدم

حتماً شنیدید داستان ماهیگیری که صبح زود میرفت به دریا و چند ماهی می گرفت و بر می گشت.

روزی دوستی از وی پرسید: توچرا نمی خواهی زندگی کنی؟ ودر جواب چرای ماهیگیر من که اونجا نبودم ولی حتماً قیافه حق به جانبی به خودش گرفته و گفت: بیشتر بمان، بیشتر صید کن.

ماهیگیر گفت ولی من بیش از این نیاز ندارم.

دوست ماهیگیر پیشنهاد داد، اگر بیشتر صید کنی اضافه ماهیهاتو میفروشی بعد قایق بزرگتری میخری و صیدت بیشتر میشود بعد چند تا کارگر استخدام میکنی و باز هم صید بیشتر تا یک کشتی میخری وماهی های زیادی را از دریا گرفته پولدار میشی وخوشبخت و از زندگیت لذت می بری .

ماهیگیر خندید و گفت: من همین الان خوشبختم و از زندگیم لذت می برم

و قصه من هم همان است، من همین الان بدون او خوشبختم و از زندگی لذت می برم.

 اما او آیا بدون من خوشبخت است؟ از زندگیش راضیست و لذت میبرد؟ امیدورارم!7/4/85 تهران

+ بخت و نیش

 با سلام

سالها قبل از انقلاب که بازار بلیتهای بخت آزمایی سکّه بود از قضای حادثه یک حمّال(کارگرهایی که دم در گاراجها بار بری می کردند) 57 ساله برنده خوش شانس 300 هزار تومان شد پول کلانی که شاید در فکر خیلیها نگنجد، وقتی گزارشگران رسانه ها او را احاطه کرده و از ایده ها و آرزوهایش پرسیدند، بسیار خونسرد پاسخ گفت:یک خونه دو طبقه می گیرم و خودم طبقه همکف ساکن میشوم. در پاسخ خبر نگاری که پرسید و لابد طبقه اول را میدی بچه هات توش بشینند میدونید چه گفت؟

باز هم راحت و خونسرد گفت: نه میدم توالت عمومی بشه! تمام عمر هشتم گرو نهم بوده و جلو گاراج حمّالی کرده ام حالا که دیگه جوانی و عمر و آرزوهایم رو به افول است خوشبختی به سراغم آمده؟ به چنین بختی باید ری؟

و امّا من تمام هفت سال گذشته را آرزوها، عمر،  زندگی ،  سرما یه و عشق خود را به پای کسی ریختم که بخدا لیاقت نداشت که دوستش بدارم، که عاشقش باشم و حتی نام من روش باشه و حالا که جوانیم رفت، آرزوم رفت، عشقم سوخت قمار زندگی رو باختم تازه فهمیدم و به چنین عشق و فهم وا حساسی هم لابد باید ؟ید!

به هر حال زیاد حرف زدم یکی از نوشته هایی را که سال 71 نوشتم و هنوز هم دوستش دارم را اینجا میآ ورم

اساس زندگی بر دوش، قبای سرد عزا پوش، همیشه زهر هجران نوش، دلم چون یم در خروش، حلقه ی جفای در گوش، نه عقلم مانده نه هوش، ندایم او دهد می کوش.

بد و گویم که می پویم، بله حیران به هر سویم، دمی اینجا شبی مهمان آن کویم، فلک شرمنده ی رویم، زده زنجیر به هر مویم، دست از عنایتش شویم، صدایم می زند جویم!

من همی نالم از دل، که یکباره نشست بر گل، نموده اسب خود را ول، در این کویر بی ظل، زجان بگرفت لباس حل، بخوردم داد شراب هل، نهم وی را به زیر پل، به زیر پایم شود ذل، گوید که تو هیچی بی دل.

بال پروازم شکسته، خوشی از دام من جسته، بر رخم ماتم نشسته، سعادت از پیش من رسته، به رویم در همه بسته، چرخ تقدیر هم مسته، نه این دنیا همه پسته، دهد پیغام که ای مرغ پر بسته به پرواز آی مشو خسته.

نظر افکندم به هر جایی، نجستم راه رهایی، از این زندان تنهایی، منم بیمار شیدایی، در این دنیای سودایی نمانده در دهر نوایی از آن دم مسیحایی، رسد آوای نهایی، نده تصویر را بهایی.

به درمان دل ریشم، که زخمی از دشنه ی خویشم، زنم بر پشت خود نیشم، که از هر سوی من کیشم، به چنگ گرگ است میشم، در سنگ افتاده خیشم، دهد دلداری آن خویشم، به تن یکی به دل بیشم.

اگر عقده ی دل باز کنم، خود و با خویش و تنهایی دمساز کنم، سار دل و باز کنم، از همه پنهان من راز کنم،خار به گل ناز کنم، در گلو باز کنم، نعره من آغاز کنم، باز کند امر مرا با همه چون ساز کنم.

سکوت ای به لب تو مهمانم،در این صحرا که عمریست سرگردانم، تو را از پیش خود رانم، فریاد رهاییست میدانم، پس خود را میخوانم، گویم که طوفانم، آتشم آتش فشانم، نه جای یاءس است جانم، گوید آی ذورقت میرانم، در این دریای ناآرام تو را کشتیبانم.

سبکبال به سویش می شتابم، به وی دهم من رکابم، به زیر پا نهم رسم و آدابم، پر دهم از دل درد و از جگر خونابم، بیابم راه نابم، گمگشته ی خویش یابم، بدو گویم که ای بیدار گر خوابم، من خاکم و تویی آبم تویی آبم.

بیرجند 3/12/71 به مریم خانم معلم مهربانی که فراموش شدنی نیست.

+ جان

اگر بگم اینو کی و برای کی نوشتم تعجب میکنید ولی مال ۱۵ سال پیشه و برای دوستی که سالهاست با هم قهریم و .... 

نقطه کور چشم من انیس جان من شده

نظیر قیصر و خسرو رییس خان من شده

خدایا من نمیدانم!گره از کار بگشا تو

سوهان روح و جان من محرم به جان من شده

غریبم افسرده حالم، ز دست دور مینالم

من از بی مهریش سوزم، شرر هم جان من شده

به چشم نرگست ای دوست خار قلم نمی مالم

که چشمت در کویر دل چشمه جان من شده

همان یاری که پر میداد من بی پر از سفره

کنون به بازی تقدیر محرم به خوان من شده

اگر چه خار من هستم بر بحر نگاه او

به دشت بی نوای دل گل و ریحان من شده

یکی ابن خوبیها دارد، یکی آن مهربانیها

کنون این یار شیرینم هم ابن هم آن من شده

کجا برگ گلی ریزد به تیر اشک گلبرگی؟

به چشم یار اشکی بود،خزان جان من شده

به سوی چین بشتابند ز بهر مشک آهویی

ز حسن بودن با گل چو نافه خان من شده

من از ایزد همی خواهم که توفیقی دهد من را

به دست آرم دل راهب که دیرش جان من شده

از نی دور از نیستان دانی چه ناله ها خیزد؟

شنو ناله از آن سنگی که دور از کان من شده

شبی چون بوم به ویرانه، کنون همای بهر من

دمی تیر جگر سوزم، الان او دان من شده

نه شهر دل پذیرایش، نه در فکرم جایی داشت

همه افکار من گشته، به دل مهمان من شده

چه خام و ساده بودم من که با وی عهد بر بستم

چه فخری بر فلک وروزم که او افسان من شده

چه رندانه بریدم من از آن موج ساحل کوب

چه آرام سوی وی رفتم چو کشتیبان من شده

بر قوچ حیاتم گرگ، دلم از تیر او زخمی

دوای زخم دل داند، چون او شبان من شده

به غم، غربت، به تنهایی ز دست او قضا بردم

نگاه مهربان او قضا گردان من شده

سخن کوتاه کن صوفی قلم بر خاطراتت کش

به خاطر من مهر خواهم و او همان من شده

حقیقت را بده بازی تعارف مرد میدان نیست

نه او جان در خفا بود و کنون جانان من شده

+ شهر پرآشوب

 میروم ازشهرپرآشوب تو،میروم ازشهرپست عشق تو،میروم ازدنیای کوچکی که تووفقط توساکن وصاحبش بود.

خیانت سبیلهایش را تا بنا گوش تاب داده، کلاه قرمزی ازشرم برسردارد وبه جوخه بی حیایی وبی آبرویی فرمان آتش میدهد، هدف ناصراست باتمامی مهربانیهایش، باهمه وجود مملوازعشق، فداکاری ووفاداریش وباخشم وخنده هایش، وترا میبینم گوشه ای ایستاده مرموز، باوجدانی شاید هم راحت! لباسی سیاه برتن داری ونگاه سنگینی برزمین میدان دوخته ای، دندانهایت رابه هم بفشار و نفس عمیق بکش و با صدای بلند بازهم تکرارکن"خدایا من فقط یک باراشتباه کردم و هیچ کس اشتباهم را نبخشید".تو به من از شرع و اسلام و مسلمانی میگفتی، هیچ میدانی که خداوند باتمامی مهربانیهایش تنها در صورتی توبه بندگانش را میپذیرد که دگرباره این گناه را تکرارنکنند؟...وتو ازمن میخواستی که گناهت را ببخشایم، از تو پرسیدم  یقین داری که بعد از این دگر کاخ آرزوهایم را فرونریزانی، وفا پیشه کنی و غرورم را به آسانی نسوزانی، و تومیگفتی جبران میکنم. بارک الله جبران کردی و چه جورش هم...

حال که باچشمان خودم ترا دیدم پذیرفتنش برایم راحت تراست.اگرهمچنان به تو اطمینان داشتم و رهایت میکردم خیانت به کسی که به تو اطمینان و اعتماد داشت برمن یکی سخت می نمود و ترا نمیدانم! روزی که به من ثابت شد مسیرخانه ومدرسه ات را خوش میگذرانی و به چه قیمتی؟ مهم نیست! روزی که به من ثابت شد که چرا درمسیرخانه و مدرسه یا هنگامی که تنها به بازار رفته ای موبایلت خاموش است؟ چرا تلفنهایم را جواب نمیدهی؟ چراموقعی که جواب میدهی بدون اینکه اسمم را بر زبان آوری با این بهانه که، بانک هستم، داخل تاکسی نشسته ام، نزدیک خانه خود یا عمه ام رسیده ام بدون خداحافظی گوشی را قطع میکردی و میرفتی که بازهم خوش بگذرانی و باز هم به چه قیمتی؟ مهم نیست، از تکاب و جاده و بوکان و تبریزمتنفرم کرده بودی، از مهابادم چرا بیزار کردی؟ مهاباد، شهر قاضی، شهرهه ژار و جمال مفتی، شهر هیمن و ج عصمتی و ...

خیلی وقتها ازخودم بدم می آید، عصبانی میشوم، به دیگران بی جهت خوبی میکنم، امّا به خودم می بالم، شهامت دارم، هر آنچه بر من گذشته و به ذهنم خطور کرده را برای تو یکی گفتم، همه چیز را گفته ام، زمانی که ازشدت دوست داشتنت میخواستم قورتت دهم، هنگامی که از فرط عصبانیت سیاه می دیدمت ومیخواستم به تو بفهمانم که رنجیده ام وبه تو میگفتم ازت متنفرم، ولی در هر حالتی دوستت داشتم و نمی خواستم گریانت ببینم، با رفتن خاری کوچک به پایت، دلم به درد می آمد، همیشه آرزوی بهترین بودن را برایت داشتم امّا تو بدترینم شدی، بی انصاف تمام روزهایی که با تو قرار داشتم صبحانه ونهارهم نخورده بودم تا گرسنگی تن هم مزید شود که از بودنت سیر نگردم.

سرمایه یک تاجرمالش است واگربسوزد؟ سرمایه یک دخترحیا و آبرویش، واگر بریزد؟ سرمایه یک عاشق چیست؟ سرمایه من توبودی، گندیدی و بوی تعفنت یک آن احساس مرا رها نمی کند.

میخواهی احساسم رابدانی؟ میخواهم دیگر نبینمت وهیچ وقت نبینمت، میخواهم نباشی، گریان باشی، پریشان باشی وبعد نباشی، سعی میکنم فراموشت کنم، گرفتارشده ام زمانی آنقدردوستت داشتم که نمی توانستم فراموشت کنم و حال نمی توانم فراموشت کنم چون نفرت از تو تمامی رگها و استخوانهایم را فرا گرفته است.

اینک 48 ساعت است که نخوابیده ام و54 ساعت هیچ چیز نخورده ام غیرازآب وچایی بدون قند.

ضعف شدیدی دربدنم احساس میکنم ویک کوه درد و عالمی غم درسینه ام.

یک لحظه وبرای یک لحظه خودت راجای من بگذار، نه مگرمیشود توهمه پست به جای من بنشینی ومثل من فکرکنی، خداراشاهد میگیرم دردناکترین درد عالم را توبه من کادودادی، نالوطی وقتی که آن شلواررنگارنگ راجلوویترین مغازه دیدم، زمانی که به دنبال گیوه ای خوشرنگ میگشتم، هنگامی که بسته های کوچک و بزرگ آدامس را بالا پایین میکردم، فقط وفقط به تو می اندیشیدم، هرروزپارچه گران قیمت تن مانکن فروشگاه نفت را ورانداز میکردم و برای لحظه ای لحظه شماری میکردم که بتوانم بر تن تو سیر نگاهش کنم، تمام هم وغمم یافتن کاری بود که باداشتن آن بتوانم نهار و شامم را با توبپزم و بخورم، بی انصاف اگراین آخرها به آب وآتش میزدم و دو سه جا کار میکردم برای این بود  که زمان وصلی که تو وعده اش را داده بودی و نزدیک مینمود با کمترین کارآنقدر پس اندازداشته باشم که تو راحت زندگی کنی، میخواستم بکشمت امّا نه تو خودت باید بمیری، باید بمیری و تو می میری من مطمئنم تو می میری چون من هم خدایی دارم، حقیقت و عشق و وفا هم خدایی دارد و بر شیطان دروغ و اهریمن پلید خیانت پیروزمیگردد من سنبل خوبیهانیستم ولی یقین دارم که تو نمود تمامی بدیهای عالم هستی، توبدی، تودروغگویی و قسم دروغ گفتی آنهم فراوان و فراوان، توخیانتکاری و الحق والانصاف پست نیستی!!.

خدا را سوز سینه ای که بر دلم نشسته دیده ای حقم رابستان، فراموشیم ده، خدایا دنیا وآخرت مال خودت، هرچه میخواهی به آخرتت عذابم بده ودردنیا نیز، آخراین چه حکایتی است که دارم خفه میشوم ولی نمیمیرم، احساس میکنم هوایی که به سینه میکشم تماماً عاری ازاکسی‍ژن است شاید هم خالص اکسیژن است که بدینسان سینه ام رامیسوزاند خدایا یک دم فقط آنقدرکه خاطراتم رامرورکنم به من آرامش بده، میخواهم قسمتهایی از نگاتیو خاطراتم را کات کنم وبسوزانمش، خدایا آرامش میخواهم، تشویش واضطراب مثل یک مارزخمی به خود می پیچاندم، دلم میخواهد بنویسم تمامی این صفحه و صفحات دیگررانیزهم، نه! نه میتوانم و نه دیگربرایم ارزشی دارد.

اگرناصـــــــــــــربودکابوسی بود وتمام شد و من میروم و خدا .......................5/11/84

+ ای چشمهای من از این پس به جای اشک خون گریه کنید

 زمستان زرد و سرد رو به پایان است، چراغ سقف فلک فروغی نوین آغاز کرده و فرش زمین اندک اندک به مخملهای فیروزه ای آراسته می شود، برف زمستانی که بسان باری از رنج بر دوش کوههای کردستان نشسته دارد آب میشود و به صورت جویها و جویبارها از لابلای صخره ها جریان می یابد و چهره دشتها را زیباتر کرده است، گویی که رگه های اشک است و از چشمان غبار گرفته ماه رویان کردستان بیرون زده و بر گو نه های سرخ چون لاله آنان روان گشته، کودکانی از آبادیها و شهرهای اطراف نیز بدینجا آمده تا در تدارک مراسم نوروز و چهارشنبه سوری این دیار شرکت کنند، مردم این شهرازهیمه پشته ها ساخته اند تا در بهارآزادی امسال یاد اهورایی را گرامی بدارند، مردم زخم خورده از جورظالم، مردم خسته به زیر بار فقر و تبعیض، تشنه رهایی از یوغ دژخیم، وداع گفته با آسایش و شادمانی، به استثمارکشیده شده و غوطه ور در دنیای نامردمیها، ساکنان حلبچه را میگویم، کردهای آهنین اراده، فرزندان کاوه ی آهنگر، مردم سرزمین خون و حماسه را میگویم همانهایی که تصویر و چهره ی آنان و حتّی تصویر سانسور شده ی آنان آلبوم مظلومیت و محرومیت و کلکسیون فاجعه جهان قرن بیستم  رامیسازد، مردمی که پس از سالها انتظار در جدالی نابرابر به یاری اراده و ایمان برای چند روزی خاک توتیای کردستان را مهمان آزادی کردند، شاید هم آزادی را به مهمانی کوههای پر صلابت کردستان، به میهمانی دشتهای سرسبز و رودهای خروشان این خطه دعوت کردند، آزادی را به مهمانی سرزمینی بردند که مردمانش شربت آزادی را با می سرخ شهادت به کام جان پذیرفتند، آهای آدمیزاد جنایت تاچند؟ ننگ بر تو باد این کودکان معصوم به چه گناهی قربانی وحشی گری تو شدند، در سیمای چروکیده پیران، صورت به استخوان نشسته و نگران کودکان و چهره ی منتظر و رنج دیده جوانان شادی موج میزند، برق نگاهشان از امید به آزاد زیستن حکایتها دارد، همگی شادی کنید  چند روزی بیش به اولین نوروز آزادی نمانده است، هیمه های خویش آتش زنید، از روی آتش بپرید، رقص  و شادمانی کنید و خستگی خویش به گرمی آتش  ز تن بدر کنید.

امّا این شادیها و جشنها تا به کی برقراراست؟ تا چند ماندگار است؟ به نوروزهای دیگر هم میرسد؟ همین نوروزامسال؟ و یا قبل از آن بسان رویایی به پایانی شوم می انجامد؟ این تراژدی که اوّلش با خون شروع شد سرانجامی غم انگیزخواهد داشت، آری این شادیها، این زیباییها و این قلبهای پر از امید و این امید در قلبها چندان دوام نمی یابد، دشمن زخم خورده سفاک چشم دیدن شادی معصومانه کودک حلبچه را ندارد و دست به وحشیانه ترین، پست ترین و دردناکترین جنایت قرن می زند، در حالی که مردم شادمانی میکنند و دهها عروس با لباسهایی به رنگ لاله ها بر تن برای تربیت فرزندان فردای این سرزمین با ناز راهی خانه بختند و قلبها مالامال سرورند و لبریز از آرزو و پر ازامید ناگهان خفّاشهایی آهنین در آسمان شهرظاهر میشوند و بدنبال آن انفجارهایی مهیب و دودی سیاه چون چادری شهر را فرامیگیرد، آری هدیه سال نو ازطرف همنوعان مرکزنشین برای مردمی که سالها در زیر کوه تبعیضها، ظلمها، جورها، دردها، سختیها و نامردمیها بسربرده اند و اینک چند صباحی از طلوع خورشید آرزوهایشان نمیگذشت و هنوز مات از زخم گذشته و متحیر در التیام زخمها به خرابه های یادگار بجای مانده از سالها استثمار و استعمار مینگرند  گازهای خردل و سیانور بود که در کاغذ کادوهای آهنین پیچیده شده بودند.

هزاران زن و مرد و کودک داغدیده، گرسنه و رنج کشیده به یکباره چون برگهای خزان دیده بر زمین می افتند و جان می سپارند، مادری درمانده نمیداند غم مرگ شوی خورد یا داغ ناله های فرزندی که نمیتواند  نفس بکشد و اندکی بعد جسد سرد و بیجانش بر بستر خاک آرام میگیرد، گل تازه شکفته آزادی را به وحشیانه ترین شیوه پرپر نمودند، بالهای رنگین پروانه آرزوی این مردم را سوزاندند، چشم مادران دریای خون شد ودل بازماندگان گورستان غم، لالایی مادربزرگها اینبار به خواب مرگ معصومانه کودکان حلبچه انجامید و غریوشادی مردان در سینه حبس گشت، زمین با نعش سرخ و سبز و سیاه جامگان آراسته شد و تمامی این وقایع تحت سیطره ی شدید سانسور خبری واقع شد به طوری که کمترکسانی از این فاجعه، از عمق و هولناکی این فاجعه و از بیرحمی و ددمنشی مسببان آن آگاهی یافتند، پس وظیفه ماست تا برای مردم این نسل و نسلهای آینده آدمیت واقعه حلبچه را شرح دهیم تا همه بدانند به روزگار واژه های زیبایی چون حقوق بشر، آدمیزاد چه با مردم وآدمیت میکند.

 پس تا قلم نای نوشتن دارد مینویسم، تا گلویم پاره شود فریاد میزنم و تاپاهایم توان دارند  میروم و تا  زمانی که قلبم از تپش بازایستد در آن نفرت از بانیان این حادثه دلخراش و غم و غصّه قربانیانش را  می پرورانم و در آخر خطاب به چشمانم بانگ برمیآورم که ای چشمهای من از این پس به جای اشک خون گریه کنید باشد که آیندگان با دیدن قطرات خون بر دفتر خاطراتم دریابند که در این گوشه ی گیتی دلی محزون بخاطر مردمی بیچاره افسرده شد، پژمرده گشت و از ماتم مرد.         بوکان 24/2/71

+ معلم

قدیمیها میگفتند هیچ کاری بی حکمت نیست. واقعاً درست است، او رفت ولی از آنجایی که معلم شد- هم زمانی که زنجان دانشجو بود و نیز ترم آخرش در تبریز مقاله هایش را من می نوشتم و الان دو موضوع در رابطه با تدریس دارم که دو تاشونو دوست دارم با اینکه دیگه اونو دوست ندارم چون باز هم میگویم لیاقت نداشت که دوستش بدارم پس متن زیر را بدون عنوان به شما معلمان عزیز تقدیم میکنم.

از آنجایی که من همزمان دانشجو هستم و معلم ، انتظارات و تجاربی دارم در زمینه یادگیری و یاد دادن. سالهاست که در محضر اساتید مختلف می آموزم و هر بار تحلیلی داشته­ام از نحوه تدریس استاد و سه سال است که در شهرهای مختلف با فرهنگهای متفاوت تدریس می کنم و تجربه دیدن موفقیت و شکست دانش آموزان را داشته ام، پس از هر ترم، تحصیل یا هر سال، تدریس به مرور پارامترهای دخیل در یادگیری یا آموزش پرداخته ام و به بایدها و نبایدهایی رسیده ام که اگر رعایت شوند نتیجه کار مطلوب تر خواهد شد. به گمان من پرنده­ی دانش دو بال دارد، معلم و محصل، هردو باید انرژی پتانسیل خود را به محرک تبدیل کنند و جالب تر اینکه، هارمونیک و هماهنگ بزنند تاطیران این پرنده زیبا به سوی موفقیت باشد، پرنده دانش اوج بگیرد، آشیان بسازد و هستی و هست را بنمایاند.

 موفقیت و پیشرفت نسبی است، گاه جرقه ها و شررهایی هست که چون رعد و برق با کمترین پیش زمینه بیشترین اثر را دارند اما، همیشه تحلیلها روی نرم جامعه انجام می گیرد، جامعه مورد بحث ما یک کلاس درس است با چندین و چند دانش آموز و یک معلم، شرایط جغرافیایی – فرهنگی – اقتصادی و حتی ژنتیکی در این جامعه دخیل است ولی معیارهای مورد نظر، میانگین، سطح زندگی و دانش در کشوری مثل ایران است. وسایل کار عبارتند از : زمان و کتابهایی که جهت تدریس در آن مقطع خاص تدوین شده اند و تجارب و دانسته های یک معلم، معلمی که آموزش دیده و یک سری آزمونها را گذرانده و با امید و آرزو راهی کلاس درس شده است.امید به اینکه بار مسئولیتی که بر دوش دارد را به سر منزل مقصود برساند و آرزوی اینکه نتایج زحمات و تلاشهایش در فهم و درک محصلانش تبلور یا بد. آموزش دادن از یاد گرفتن شیرینتر است و یادگیری از تمام قندهای عالم، هنگامی که پس از ساعتی سعی و تلاش، با صدای بلند درس دادن و تمثیل آوردن، برق نگاه شاگردانم نشان می دهد که مطلب را آموخته اند، چنان شور و شعفی سراسر وجودم را فرا می گیرد که دوست دارم با صدای بلند بخندم، اشک بریزم، دستانم را به نشانه موفقیت بالا برده و تک تک دانش آموزان را نوازش کنم، زمانی که به سبب فراگیری آنان در زمان مناسب و به میزان خوب شادی می کنم و واکنش بچه ها را می بینم خوشحال می شوم و آنگه که به سبب نفهمیدن مطلب توسط آنها یا اشتباهات غیر منتظره ای که از آنان سر می رند، ناراحت می شوم و تاثیر ناراحتی و نگرانیم را درآنان می بینم باز هم مسرور می شوم که توانسته ام حالت خود را به آنان منتقل کنم .

یکی از شاعران گفته اند:

می توان با دود سیگاری کهکشان راه شیری ساخت ................. می توان هرچیز اما آیا می توان یک صمیمی یافت؟

صمیمت همان چیزی است که در طول زمان تدریس به آن رسیده ام، صمیمت بین مربی و هنر جو یکی از پارامترهای مهم است که امر یاد گیری و یاد دادن را تسهیل می کند و نتیجه­ی مطلوب می دهد، خیلی وقتها دانش آموزی که احساس صمیمت می کند، بخاطر اینکه اعتمادش را نزد من از دست ندهد و این رابطه همچنان باقی بماند تلاشش را مضاعف کرده است، زمانی که فهمیده پس از یک سال زحمت من و او، دانش آموز موفق به کسب دانش نو و پیروزی در آزمون گشته و من از پیروزی او خوشحال شده ام، با چنان هوش و حواس و نیرویی به یادگیری پرداخته که وصف ناپذیر است.

عرضه الگوی مناسب، پارامتر مهم دیگر است که چنانچه با معیارها و توصیفهای درست ارائه شود بیشتر مثمر ثمر خواهد بود، تاکید من روی مناسب بودن الگو ودرست بودن معیارها و توصیفها دلیل عینی دارد، ارائه الگوی مناسب به این معنی است که، اولاً یک نفر موفق معمولی که رسیدن به سطح او در توان و اندیشه دانش آموز بگنجد را به عنوان الگو معرفی کنیم، دانش آموزی که الگوی اخلاقی اش محمد (ص) الگوی نبوغش انیشتین  الگوی اقتصادی اش بیل گیتس باشد، احتمال به یقیین از همان داشته های اندک خویش هم باز می ماند و زمانی که دامنه خو است ما از وسعت درک و تصور و نیروی کودکانه او فراتر رفت این دانش آموز سرخورده و مأیوس گشته و قادر به بروز تواناییهای خود نمی­باشد، پس بسیار خوب است که الگوی معرفی شده یکی از دانش­آموزان معمولی ترم یا سال پیش و یا همکلاسی­اش باشد، میزان تلاش او را توصیف کنیم و موفقیت او را شیرین و در امتداد با تلاشها و کوشش او بنمایانم، به رخ کشیدن و مقایسه کردن غلط دانش آموز با سایرین نتایج مخربی خواهد داشت. بهتر است همیشه بگوئیم تویقیناً پیروز خواهی شد.

روز اول مهرماه فقط برای کلاس  اولیها جذبه، هیجان و دلهره ندارد، امسال که چهارمین سال تدریس من آغاز می­شود، به همان اندازه شور و شعف ، هیجان و دلهره دارم که سال اول دبستان دست در دست مادرم راهی مدرسه شدم این درسها را بارها تدریس کرده­ام ، اگر هزار بار دیگر هم تدریس کنم برایم تازگی دارد. اگر سیستم آموزش را یک کامپیوتر در نظر بگیریم معلم، پردازنده مرکزی است درس دیتا و دانش­آموز تجهیزاتی هستند که با پردازنده در ارتباط  است. از طریق حالات دانش آموز، نمرات او و تجارب معلم می توان سیستم فیدبک را نیز شبیه سازی کرد، اگر درس همان باشد که سال پیش گفتم، دانش آموزان همانها نیستند، نحوۀ ارسال و دریافت دیتا ها فرق می کنند و من معلم ، پردازشگری هستم که به سبب یک سال شمسی تجربه مطالعه و زندگی یک ورژن بالاتر هستم. پس باید سعی کنم کنترل سیستم را طوری در اختیار بگیرم که نتیجه فرایند مطمئن ، سالم و موفق باشد.

 از آنجایی که من هم قبل از اینکه یک معلم باشم، انسانم با تمامی خواسته ها و نیازهایی که زندگی در سر راهم گذاشته، گاهی به ساعت مچی ام نگریسته و انتظار نواختن زنگ پایان کلاس را کشیده ام ، از پنجرۀ کلاس به بیرون به ، دور دستها خیره شده و به سهم خود از سرنوشت اندیشیده ام. اما هر بار که برق نگاه دانش آموزان به من اعلام کرده که آموخته­ایم – بلدیم و امروزمان از دیروز بهتر است چنان نیرویی در خود احساس کرده و شادمانی و سروری به سراغم آمده که فقط شما می دانید. زیرا شکسته استخوان داند بهای مومیایی را.

در تمامی سالهای تحصیلی ام به ندرت پیش می آمد که یک کتاب یا درس را با تمام جزئیاتی که من همیشه در هنگام مطالعه یک موضوع به ان می پردازم را برای امتحان پایان ترم یا آخر سال کامل دوره کنم، امسال برای اولین بار ، پس از عید دانش آموزانی که متوسط و متوسط به پایین بودند را هر روز یک ساعت در مدرسه نگاه داشتم و به مرور درسهای سال تحصیلی پرداختیم، برایم جالب بود موضوعاتی را که پس از چندین مورد تکرار در اول سال دانش آموزی نگرفته بود ، در همان ساعت اضافه به سرعت و به راحتی می­آموختند به این نتیجه رسیدم که تکرار یکی از ابزار مربی برای آموزش درست به هنر جو می­باشد، تکرار برای بعضی از دانش­آموزان که هوش و استعداد بالایی دارند خسته کننده است ولی در کلاسهای جبرانی با توجه به همسطح بودن تقریبی دانش­آموزانم من بسیار خوب از آن نتیجه گرفتم.

با توجه به اینکه من هیچ وقت با این دید اساتیدم را نگاه نکرده­ام که او یک نفر است برای آموزش درسی خاص و همیشه حتی در سنین بزرگ سالی استاد از نظر من انسان شریفی است، بدور از بدیها و کاستیهای رایج، با سطح درک و شعور بالاتر از سطح جامعه ، همیشه سعی کرده­ام سرکلاسهایم فقط به تدریس زبان انگلیسی نپردازم، به عنوان نمونه در طول سال گذشته حتی یک جلسه هم غیبت نداشتم ، همیشه به موقع سرکلاس حاضر بودم، در نحوه پوشش و راه رفتن و گفتار و کردار خویش با توجه به اینکه می­دیدم سریعاً حتی مد کفش و مانتوی من فراگیر می­شود، بیشتر دقت     می­کردم و همچنانکه هیچوقت دوست نداشتم که اساتیدم به من پاسخ غلط بدهند، هر چند درسهای دوران راهنمایی مورد خاصی ندارد که یک معلم مسئولیت پذیر از پاسخگویی آن درمانده شود ولی همیشه خواسته­ام درست به سئوال دانش آموزانم پاسخ دهم و اگر زمانی مطلبی را بلد نبودم شهامت این را دارم که از آنها فرصت بخواهم تا دانسته­های خود را تکمیل یا مطلب فراموش شده­ای را دوباره به یادآورم.

شاید تا چند سال پیش تصور اینکه روزی معلم خواهم شد به ندرت به سراغ من نمی­آمد به تمامی مشاغل تقریباً فکر می­کردم، الا معلمی. ولی اینک پس از سه سال کاری به یقین می­گویم معلمی تدریس یک کتاب نیست، معلمی خود زندگی است هنگامی که با سوالهای گوناگون  میزان هوش واستعداد یا یادگیری دانش آموزانم را می­آزمایم و نگاههای مهربان، کنجکاو، پریشان و رنجورشان را می­بینم، شیطنت­های خاص، آرامش و ناآرامیهای مکرری که هیچ کدام شبیه هم نیستند، لحظات بسیار جدی در کلاس که بعضی از دانش­آموزان وقتی هیچ بهانه­ای نیافتند به رعد و برق هم می­خندند، سرماخوردگی یکی ، فرداوفرداهایی که از پی می­آیند و همگی گرفتار ویروس و زکام گشته­اند، توپهایی که به عمد به نرده­ها و پنجره کلاس کوبیده       می­شوند و رشته کلام مرا هم پاره می­کنند، کافی است به اندازه سر یک سوزن خارج از موضوع کتاب مطلبی گفته شود و به دنبال آن رگبار تفسیرها و تحلیل­هایی که ماهرانه و درست از سوی نوجوانان ارایه می­شود. بهرحال همه چیزهایی که گفتم و خیلی چیزهای دیگر باعث شده­اند معلمی را که به آن فکر هم نمی­کردم، دوست داشته باشم، به کارم عشق بورزم و نهایت سعی و تلاش خود را در جهت ارایه بهترین مطالب  به بهترین شیوه می­کنم.

درس و کلاس و دانش­آموز و کتاب و تدریس و همه وهمه را دوستدارم از روزی که معلم  شده­ام ،هدفمندتر زندگی را دنبال می­کنم، احساس می­کنم، جامعه و دنیا را باید ساخت، صاحبان اصلی آینده همین کودکان امروزندو اینک من هم در سازندگی فردایم بیشتر سهیم هستم، آرزو دارم اگر بهترین هم نباشم، تمام توانم را بکارگیرم تا بهترین راه را بپویم و تلاشها و زحمتهایم به لطف خداوند هم جهت درست داشته باشد و هم مقبول درگاه او.

+ یک معلم خوب

زمان به تندی میگذرد وزمین پوست انداختن آغاز کرده است و با جامه نو به استقبال نوروز آمده است. به شکرانه قانون مدرسه و دانشگاه حداقل به مدت بیست شبانه روز و هر کدام بیست و چهار ساعت از کلاس و درس و تکلیف راحتیم، میتوان حسابی خوش بود، یک عالمه آجیل و لواشک و تمر هندی هر روز و همه روزه خوردن، تا ساعت ده صبح میخوابم و پس از ساعت ده به ساعت شماته دار روی طاقچه که گرد خاموشی گرفته خواهم خندید.

تک تک افراد فامیل و خانواده را میبینم هر روز آنهم چندین ساعت، یک قلک عیدی گرفته ام با یک چمدان پر کادو، چی میشد! هر سال چند تا نوروز داشتیم! و هر نوروز هم یک عالمه کادو کلی عیدی و خیلی روز تعطیلی!!..

خدای من تعطیلات رو به پایان است، فردا پس فرداست که دوباره برویم سر کلاس، شبهای خوابگاه مگر تمرکز خواهم داشت که چیزی بنویسم، تازه موضوع تحقیق استاد خویی، آخه یکی نیست بگه مگه تعطیلات موقع مقاله نوشتن است؟ شوفر تاکسی وقتی اتومبیل خود را از پارکینگ به در نیاورد تعطیل است، کارمند بانک وقتی سر کار نرود، سپور شهرداری روزی که خیابان جارو نکند و لابد دانشجو زمانی که درس نخواند، تکلیف ننویسد و تحقیق نکند.یادش بخیر بابابزرگ میگفت آدم وقتی کاری را شروع میکنه باید پیه همه چیشو به تن بماله، من که میخواهم معلم بشم اون هم معلم خوب، باید تحقیق کنم، باید چالشهای تربیتی آموزشی را بشناسم، دردها را بشناشم آنگاه به فکر درمان باشم.

من میخواهم معلم خوبی باشم، اولّین معلّم خدا بود، خودش آدم را آفریده بود، بر همه چیزش واقف بود، پس درست راهنماییش کرد و من میخواهم یک معلم خوب باشم پس باید تحقیق کنم، باید چالشهای تربیتی آموزشی را بشناسم، دردها را بشناشم آنگاه به فکر درمان باشم.

راستی اگر استاد خویی نبود و موضوع تحقیق این ترم ایشان باز هم به این چیزها فکر میکردم؟

بابابزرگم میگفت اگر آدمی روزی را بدون افزودن بر معلوماتش شب کند یا در جهت شناخت نقاط قوت و ضعف خود ودر نهایت اصلاح خویش قدمی بر ندارد، جنایت کرده است. پس تعطیلات بدون تحقیق و مطالعه یعنی جنایت!

کاسه ای پر آجیل، یک استکان کمر باریک چای تازه دم، حیاط خانه، زیر درخت بی بال و پر توت قدیمی با جوانه های تازه در آمده روی کرسی چوبی روبروی بابا بزرگ خوبم مینشینم، بابا جان تعطیلات رو به پایان است و من هنوز چیزی ننوشته ام، بابا بزرگ با چوب سر قلیانش آرام به پشت دستم زد و گفت: ای شاگرد تنبل، مشق عیدتو آوردی که من برایت بنویسم، تا خواستم حرفی بزنم دو سه پک محکم به قلیانش زد و بعدش هم استکان چای را سرکشید و گفت: پسرم خدا را شکر همانطور که آقای خویی یک زمان دانشجو بوده و حالا استاد توست و دوره ی الآن ترا طی کرده، تو نیز زمانی شاگرد مدرسه ای بودی در همین دبستانها و دبیرستانهای این شهر، پس میتوانی بکوشی تا تمامی چیزهایی که به عنوان یک محصّل، تو را آزرده، به عنوان یک معلم شاگردان ترا نیازارد. گفتم: همین، در جوابم عینکهای ته استکانیش را از چشم برداشت و با پشت دست شروع به مالیدن چشمانش کرد و گفت: نه تو که میدونی هم قند خونم بالاست و هم چربی پس کاسه آجیل را ببر اتاقت و شروع کن به نوشتن.

 ساعت را نمیتوان به عقب کشید و پنداشت زمان برگشته و تقویم پارسال را نیز هیچ عاقلی امسال روی میزش نمی گذارد با اینکه هفت روز بیشتر از تحویل سال نو نگذشته است ولی دفتر یاد و خاطر آدمی!! چه به سرعت ساعات، روزها، ماهها و سالها را پشت سر گذاشتم و رفتم سال سوم راهنمایی مدرسه ابن سینا، کلاس سوم پنج، ساعت پنج بعد از ظهر و درس آقای ظرف فروش، وقتی درسش تمام شد شروع کرد به صحبت کردن و در آخر با توجه به اینکه غیر بومی بود گفت: خوب حالا هر کدام بگویید باباتون چیکاره است تا تو این شهر غریب چند تایی آشنا برای خود داشته باشیم.

خدا را شکر آخر کلاس نشسته بودم به ابن زودیها نوبت به من نمی رسد، ولی خوب مگر گفتن شغل پدر برای هفده نفر چقدر طول میکشد؟ تازه دو نفر دیگر هم مثل خودم بودند.

عبدالکریم را دیدم که زبانش بند آمده بود، عرق بر پیشانیش نشسته و گفت: آقا من پدر ندارم و آرام سر سنگین و بد قواره اش را روی بازوان نحیفش که به موازات میز جلو رویش در هم پیچید شده بود میگّذارد و بعد هق هق گریه اش خنده ی بچه ها را که به خاطر اینکه فرزاد باباش مغازه فروش لباس دست دوم داشت و یکی یکی می گفتند و می خندیدند را قطع کرد، کمال میگفت: آقا باباش تاناکورا ست، حسین میگّفت: بوتیک بینوایان دارد و ناصر میگفت همان بوتیک معلمان خودمون و بعد هم رگبار خنده، پس از گریه عبدالکریم بود که سکوتی سنگین اما بی دوام کلاس را فرا گرفت.

ناصر گفت آقا اجازه آقامون با داییم شزیک است و با خنده گفت داییم هم بیکار است و بعد هم قطار خنده ی بچه ها.

نوبت به علی رسید، بغل دست من نشسته بود، بچه شری بود، یک بار به داد من رسید، در کلاس سوم پنج و در ساعت پنج بعد از ظهر، بر شدت و تعداد ضربان قلبم  هر آن افزوده می شد، عرق بر پیشانیم نشسته و صورتم قرمز شده بود، هزار ویک فکر با هم به مخم هجوم آورده، کلمات جلو چشمم رژه میرفتند و مغزم فرمانده ی بی عرضه ای که نمی توانست آنها را سامان دهد و کنار هم بچپند تا اینکه علی بلند شد و گفت: آقا بابام سکته کرده و الآن تو بیمارستان بستری است، چیزی نمونده بابام بره پیش بابای ناصر و من هم مثل او بی پدری را تجربه کنم، با آرنج محکم به پهلوی چپش زدم طوری که صدای آخش را آقا معلم هم شنید، وقتی دیدم آقای ظرف فروش از من گذر کرد و از بغل دستیم پرسید شما تو دلم هزار بار از علی تشکر کردم.

راستی مگر مرگ و زندگی دست خدا نیست؟ مگر تمامی آدمهایی که به دنیا می آیند یک روزی نمی میرند؟ مگر تمامی پدران و مادران پیری که می بینیم یک زمان پدر و مادر نداشته اند؟ چرا من از گفتن اینکه پدرم فوت کرده وحشت داشتم؟ شاید به خاطر اینکه یک نوجوان چهارده ساله بودم، شاید هم چون به یک بچه یتیم هیچکس بدون غرض نمی نگریست، بعضیها به دیده ی ترحّم و بعضی دیگر به این زعم که بدون حامی هستم قصد آزار و اذیت مرا داشتند.

خدا را شکر اولیها را با تلاش و کوشش مضاعف چنان جا گذاشتم که محال است دگر از این دست افکار به سراغ مغز معیوبشان رود و دومیها را چنین میزدم که بابای زنده اشان که هیچ بابا بزرگ و هفت جد مرده اشان را هم جلو دیده گان خود می دیدند.

نمیخواهم راه حل خاصی پیشنهاد بدهم، داستان خود گویا است  ولی آقای ظرف فروش می توانست:

به شغل پدر ما کاری نداشته باشد.

در یک برگه کاغذ مینوشتیم و به او تحویل میدادیم.

یک سال فرصت کمی نیست که بتوان با هر کدام از شاگردان کلاسش            پنج دقیقه خلوت کرد و از امور خانوادگی و خصوصیشان کسب اطلاع کرد.

کلاس چهارم دبستان بودم، داداشم از تهران یک پالتو خز برایم فرستاده بود بسیار زیبا، خانم مرادی اصرار داشت همگی بچه ها اورکت، پالتو، بارانی و... را به میخهایی که در سالن، ردیفی به دیوار زده شده بود بیاویزید و کسی با اونا حق رفتن به سر کلاس درس را ندارد، پالتو را درآوردم و آویزان کردم ، خدیجه به آن دست کشید و بوییدش، گفت: چند خریدی؟ گفتم: خیلی و دستش را از روی پالتو پس زدم .

زنگ تفریح اول تنبیه شدم و نگذاشتند بروم حیاط مدرسه و باید کلاس میماندم، گلوله برفی ریخته بودم توی بخاری و سر وصدایی راه افتاده بود، وقتی خانم مرادی از من پرسید، بلد نبودم دروغ بگم و تنبیه شدم.

ساعت دوازده و ربع وقتی بابای مدرسه با چکش بر صفحه ی فلزی آویزان جلو درب ورودی سالن کوبید، قبل از همه ی بچه ها چون تیر جسته از کمان بیرون دویدم اما با دیدن پالتو خزم شروع کردم به گریه  و آرام انگشتان کوچکم را از لای شکافهای عمودی و افقی که با تیغ روی تمامی پشت و آستینهای پالتوم انداخته بودند رد میکردم، بچه ها همه دور و برم را گرفته بودند و ابراز تاسف میکردند، خدیجه هم آمده بود و بلند بلند میگفت: به قرآن من دست نزدم و خانم مرادی گفت:( البته با قیافه حق به جانبی که همیشه موقعی که طرحهای مدیریتیش قوز بالا میاورد به خود میگرفت)" خوب میخواستی پالتو به این گرونی را نیاری مدرسه، تازه هر روز با صد نفر دعوا میکنی خوب من هم باشم پاره میکنم” هیچ کدام از این حرفها برای من پالتو خز زیبایم نشد و من گریستم و زمستان آن سال نحس را پالتوی رنگ و رو رفته پارسا لم را پوشیدم.

برادرم میتوانست پالتویی برای من بخرد که لنگه اش را بیشتر بچه ها داشته باشند.

من کودک ده ساله میتوانستم آنقدر دل بزرگی داشته باشم که دست خدیجه را پس نزنم تازه پالتوم را بدم یک هفته هم او بپوشد.

و امّا خانم مرادی! اگر برای هر کلاس یک چوب رختی میخرید یا همان میخهای زنگ زده را به دیوار کلاسها میزد تا پالتو خز من همیشه جلو چشمم باشد.

اصلاً راه حل که دیگر برای من پالتو خز نمی شود.

در بین میوه جاتی که به صورت فصلی به بازار می آیند و مامانهای خیلی مامان بچه ها تو کیف مدرسه اشان میگذراند، میوه هایی داریم مثل پرتقال و خیار که خودشان را میخوریم بویشان تا کلاس بغلی هم میرود، نه همه ی خانه ها خیار و پرتقال دارند، نه همه مادران ساعت شش صبح بیدار میشوند که کیف مدرسه بچه اش را آماده کند و نه همگی یادشان می ماند پس چه خوب است مادران عزیز ی که صبح زود قید خواب ناز را به خاطر بچه نازنین خود زده بجای خیار و پرتقال، سیب و بجای همبرگر، نان و پنیر و خرما و گردو تو کیف کوچک کودک خود بگذارند که هم امکان تهیه ی آن برای همه هست و هم چنان بویی ندارند که جز کسی گرسنه را متوجه خویش کند تازه صدای قرچ قرچ هم ندارند.

ساعت همچنان ناشکیب در حرکت است و تعطیلات رو به پایان است و من یاد ایامی افتاده ام که با احمد و سالار و سعید  تو یک کلاس درس میخواندیم، بابای سالار رییس انجمن اولیاء و مربیان بود، بابای احمد چوبدار بود و ساکن یکی از روستاهای اطراف، بابای سعید را یادم نیست ولی سه تا از عموها ش در آموزش پرورش مسئول امتحانات و ... بودند و بابای من هم که مرحوم شده بود.

درس احمد از همه ی ما بهتر بود خودش هم آرامتر و خوش اخلاق تر، سالار در س که نمی خواند، شر و بد اخلاق هم بود و اما من و سعید، درسهای ریاضی و فیزیک من بهتر،زیست شناسی او، عمومیها هم جز عربی مال من بهتر بود و رو هم رفته سه نمره ای در معدل از او ببیشتر بودم، او آرام و نق نقو بود و من مغرور و سرکش، امّا آقای مالکی دبیر جبر و هندسه ما بود، هر کجا هست خدایش سلامت بدارد.

هر روز مثل بچه دبستانی دفترچه تمرینات ما را خط میزد، شب قبل را تا صبح نشستم و تمامی تمرینات را حل کردم، ساعت اول با آقای آزادیخواه ادبیات داشتیم، اسعد کلاس (آ) بود و ما (ب)، دفتر را از من گرفت، به معلم نشان داده بود و ایشان هم خط زده بود، سعید بلد نبود و زنگ تفریح به تقلا افتاده بود یاد بگیرد، احمد  بنده خدا همه را حل کرده بود بجز پنج تای آخری که خداوکیلی سخت بودند و سالار، حتم دارم دفتر تمرین که هیچ، کتاب جبر هم نداشت.

یکی، یکی بچه ها تمریناتشان را نشان دادند و به تناسب نمره میداد تا رسید به سالار، او را رد کرد و گفت: نه حریف خودت میشوم و نه بابات، به احمد نمره ده داد و جالب اینکه با نمره ی نوبت دوم هم جمع شد، به سعید گفت: عموها ت خیلی از تو تعریف کرده اند میخواهی یک نمره تک بنویسم برایت؟ او هم چیزی گفت که نه من که بغل دستش نشسته بودم و نه آقای مالکی نفهمیدیم چی گفت.به من که رسید گفتم: آقا من نوشته ام، همین الآن هر کدام را بخواهید حل میکنم، دفترم را یکی از بچه های کلاس (آ) از من گرفته، گفت: کدام یکیشان؟ گفتم اسم نمی برم آقا، گفت به واللّه قسم حقّته تا آخر سال رنگ کلاس منو نبینی.

یک صفر که با هیجده، نیم ترم و بیست ثلث دوم جمع شد، نمره من به هر حال از سعید کمتر شد، آقای مالکی با خنده گفت: ناراحتی نمره ات کمتر از سعید شد؟ گفتم: نه ناراحتم که بهای وجدان یک معــــلّم خیلی کم است، از کلاس اخراج شدم.

سالار که رفت اروپا موفق باشد، احمد راننده آژانس است، دو تا پسر دارد زندگی به کامش باد، سعید دکتری میخواند خدا را شکر و من همچنان آرزو دارم بهای وجدان یک معــــلّم افزون باد.

تبعیض چه در مدرسه، چه در منزل و چه در جامعه سمی است مهلک که خون جاری در جسم و جان انسانیت را مسموم کرده مغز پیشرفت را فلج میکند.

کودکی که مورد تبعیض والدین قرار میگیرد و شاگردی که با تبعیض معلمش برخورد میکند اگر تبعیض مثبت باشد یعنی بدون دلیل امتیاز ویژه ای دریافت کند، اعتماد به نفس و اراده ی او را خواهد ستاند، انگلی بار می آید و اگر تبعیض منفی باشد و حقی ولو آنکه کوچک را از کسی ضایع کند، آتش خشم، کینه و انتقام تار و پود، جسم و روح او را فرا گرفته، قدرت خلاقیت و تفکر از وی صلب میشود به دنیا و ساکنینش بد بین میشود و موفقیت و پیروزی را در نابودی و نیستی کسی خواهد دید که بی جهت بر وی رجحان یافته است و نه تنها از هیچ کوششی در جهت آصیب رساندن به دیگران دریغ نمی کند، جسم و روح او را افکاری فرا میگیرد که چون ترمزی سد راه تفکر و خلق و پیشرفت او خواهد شد  

به یاد داشته باشیم به هنگام محبت کردن از خود مایه بگّذاریم نه از همکلاسیهای شاگرد مان و تبعیض هر چند ناچیز و به ندرت امّا ویرانگر است و باعث می شود که من نتوانم بهترین معلم باشم، منی که میدانم اوّلین معلم خدا بود.

آخرین موضوعی که به نظر من در آموزش کودکان مهم است و اینجا به آن میپردازم ( البته بدون ذکر مثال) مقایسه است، بارها و بارها دیده ایم و شنیده ایم که کودکی را با برادر یا خواهر کوچکتر یا بزرگتر ش، با یکی از بچه های فامیل، با دوست یا همکلاسی مقایسه میکنند غافل از اینکه زیبایی دنیا به تعدد و تفاوت آدمها ست، اگر قرار بود دو تا برادر عین هم باشند( فتوکپی برابر اصل) چه نیاز بود که دو تا باشند حتی اگر خوب خوب پس یک مادر و یک معلم خوب باید بداند هیچ دو آدمی را خداوند نه از نظر هوش و سلیقه و استعداد و نه از نظر ظاهر و رفتار دقیقاً مثل هم نیافریده است، بچه ها را به زور به سمت خواندن پزشکی سوق ندهیم وا... با...، نقاش خوب، آهنگ ساز خوب، خلبان خوب و آشپز خوب هم لازم است، بقال و نانوا و شاطر و کفّاش خوب هم باید باشد، پس به بچه ها کمک کنیم در زمنیه ای که ذاتاً نبوغ دارند شکوفا گشته و انسانهایی وارسته در حرفه و شغل مورد علاقه خود باشند.

بابا بزرگ خوب من همیشه کمک حال من است حتی حالا که چندین سال از مرگش میگذرد راستش را بخواهید من اصلاً بابا بزرگم را ندیده ام ولی به هر حال هر وقت دلم میگیرد باهاش حرف میزنم، درد دل میکنم و ... شکر خدا تا حال که خیر بوده و تا بعد کسی چه میداند!؟

18/1/81

+ این ثانیه های بی بازگشت

 نمیدانم ساعت چند است ولی خیلی وقته که شب از نیمه گذشته، اوّلش فکر میکردم تیک تاک ساعت است نمیگذارد خواب به چشمان من بیاید ولی ساعت را که از کار انداختم و باتری قلمی کوچکش یا به قول قدیمیها قوّه اش را که در آوردم تازه فهمیدم این هجوم افکار ناخواسته است که خواب را از من رانده است، باید ساخت شبی هم بدون خواب و خوابهای خوش یا کابوسهای وحشتناک سرکرد، بیرون صدای زوزه ی باد می آید و نم نم باران که صدایش در غوغای باد گم گشته است چنانکه خواب در سیل افکار من.

صدای موتور دیزل کامیونها هم گاه گاهی سمفونی شب بی خوابی مرا کامل میکند، خانه کنار جاده کمربندی همین است انتظار بوق ماشین عروس که ندارم، به گذشته نمی خواهم برگردم چون نه میتوانم بر شادی هایش بیفزایم ونه از غمهایش بکاهم، آینده هم هنوز نیامده و ناسلامتی ما مهندسی خوانده ایم دریغ از یک حساب کتاب درست برای آینده، حسرتش بر دلم ماند این همه آمار واحتمالات خواندم برای نمونه یک بار هم احتمالاتم درست از آب در نیامد و امّا حال، چه حالی؟ کدام احوال؟ روز را تا عصر اداره ماندن، سه ساعت در ترافیک و سالن انتظار سرکردن، یک پرواز خسته کننده با فوکر 100 که صندلیهاش به درشکه گفته اند زکی! و در آخر هم بی خوابی شبانه و از همه سخت تر و دردناکتر هجوم افکار ناخواسته که چون خوره به جان مخ ما افتاده، هر چه باهاش کلنجار میروم نه می رود و نه از رو می رود با دفن یکی چندین دیگر را روانه میکند البته افکار ما فقیر بی چاره ها همه از جنس حسرت است و بایدها و نبایدها، از بس سیگار کشیده ام بوی جا سیگاری می دهم، یک شام خورده ام و شامی دیگر نیز و لیوانهای بی حساب دوغ که سر کشیده ام، همه و همه حکایت از دل مشغولی من دارد نمی دانم میدانم یا نه! که چه میخواهم؟ اگر میدانم که باید بخوابم و فردا از نو شروع کنم اگر هم نمی دانم چرا بی خیالش نمی شوم؟ مشکل خاصی ندارم ، نه گرسنه هستم و نه تشنه جاییم هم درد نمیکند چرا خوابم نمی گیرد؟ نمـــــیدانم.....فروردین ۸۵

+ میروم امّا

 میروم اما دلم را همینجا جا میگذارم، آسمان زندگیم را ابری تیره و تار فرا گرفته است، رعد وبرق هم کار ساز نیست.توده های مه فشرده میشوند امّا باردار نمی شوند، مگر میشود در تیر ومرداد تهران باران دید؟

چمدان تنهاییهایم را بسته ام، اینبار دیگر کوله پرازغم را میگذارم، و خاطرات را اگر رهایم کنند، خانمی که یک گربه خانگی پرورش میدهد تنها دلخوشیش این است که نزد دوست ودشمن،گربه اش را به آغوش بکشد، جالب اینه که گربه فقط در آغوش اووفقط آغوش او جا میگیرد، باغبانی درختی را میکارد و آبش میدهد وبه گرما وسرما نوازشش میکند، انتظار زیادی است اگر بخواهد میوه اش را خودش و فقط خودش بچشد. اگر درختش میوه ندهد غمگین میشود و فقط غمگین میشود وبرتلاشش می افزاید وبه سراغ خود وسرنوشت میرود تا دلیل ناکامیش رابیابد،اگر خاری دستش را بخراشد،حتی اگر زخمش تا هفت سال هم خوب نشود امید رسیدن میوه و چشیدن شیرینی وشهد وصال تسکینش میدهد، امّا اگر دیگری میوه اش را بچیند، اگر گربه ملوسش در آغوش غریبه نیز آرام گیرد، دل باغبان از درون آتش می گیرد و مرهم و مسکن اینبار! خدا می داند که نیست.خدایا شکرت، به من هستی بخشیدی، وعمر طولانی، در پی کشف تو بودم که اشارت از غیب آمد و گفت صوفی که عشق مجازی نچشیده باشد، عشق خدارا درک نمی کند،عشق اگر این بود نفرین به من و عشق من و بخت سیاهم.

خلاصی از عشق دشوار است ولی نا شدنی نیست، رهایی جان شیرین است،سفر از دیاری که دوستش میداری سخت است ولی بسیار رفته اند این راه را ، شدنی است ، امّا فراموش کردن یاد و خاطرات تلخ و شیرین چندین و چند ساله! خدایا کار تو کن فیکن، من هم بنده ی تو،رهایم کن از این کابوس، از این زندان از آن شهر مرده همه مردان، از این شبهای تیره و تاریک، از اختاپوس تفکر که نه با هشت پا ،با هزاران پا تمامی اندام و افکار و روح مرا در بر گرفته، فشارم میدهد از درون و برون، صدای خرد شدن استخوان مردانگی، غرور واحساسم به گوش جان طنین دارد، هنوز هم بی حیا مردی از سرزمین گذشت و فراموشی باشم، نه نمی توانم، نتوانستم، سینه ام بار سنگینی دارد به وزن عالم، بخدا تنگی نفس دارم، ضربان قلبم به ندرت از عدد صد دردقیقه پایینتر می آید، من هیچ وقت قماربازی نکرده ام ولی اصول و قواعد بازی را میدانم، باخت باخت، برد باخت و من برد برد میخواستم، افسوس باخت باخت نصیبم کردی، وقتی قطعات پازل آن روابط ننگین برای من شاید هم رنگین و شیرین برای تو و دیگران را کنار هم میچینم همه چیز درست در میآید حتّی یک جای خالی هم ندارم، فقط میماند آن قسمها، قرآنها و جان عزیزانی که گاه و بیگاه از دهان دیگر از این پس کثیف تو(خودت میدانی چرا؟) میشنیدم آنهم که تازگی ندارد من داستان ربکا را خواندهام و داستان ملکه کاترینا و راستپوتین را و کلیو پاترا را و ....

خدایا کمکم کن قلبم باز نایستد و تا آخرش بتوانم بنویسم، میخواستم از چیدمان قطعات پازلی که گفتم برایت بنویسم امّا تو خودت میدانی، خدا هم میداند و من، من هم میدانم ، خوب میدانم که در چیدن فرضیات نه! در چیدن بدیهیات اشتباه نکرده ام، فقط منتظر بودم شهامت داشته باشی و بگوییYou are win و همینجا رهایش کن و تمام و تو این جمله نفرین شده را هرگز نگفتی یا شاید هم واضح نگفتی.و من با دلی شکسته روحی رنجور و لبریز از تنفر غروری پایمال شده میروم و در آخر،

به تمامی مقدسات پاک دنیا آمدم، پاک زیستم و پاک از دنیا میروم.

هیچ وقت دروغ نگفته ام، هیچ وقت دروغ نمیگویم و هیچ وقت دروغ نخواهم گفت.

به کسی که- به خدا لیاقت نداشت که دوستش بدارم

+ شهر بدون طلوع وغروب

 روح عریان  من، روح چموش و گریزان من چه سنخیت دارد با این شهر رام به زیر اتومبیلهای تک سرنشین، گیر ترافیک اتومبیل هایی که دود میکنند و بوق میزنند؟ با این شهری که هر گوشه اش را بنگری ساختمان ویا برجی را خواهید دید که بسان قارچ سر برآورده و بر اطرافش به شعاع خیلی سایه خفقان گسترده است. امروز چهار روز است نه طلوع را دیده ام و نه غروب آفتاب را، صبح بخاطر ساختمانهای بلند اطراف خانه ما خورشید را هنگامی میبینم که دگر خواب آلوده نیست و حداقل 30 درجه از شرق فاصله گرفته است، و عصر هنگام، هنوز از روز ساعتی باقی است و فاصله خورشید به مغرب بیش از 30 درجه که پشت ساختمان پترو پارس و بناهای بلند دیگر محو میگردد.

آنچه میگفتند در مورد این شهر همگی صحت دارد. تازه خیلی چیزهای دیگر هم.

صبح هنگامی که از خانه در آمدیم خانمی را دیدم که تماما ذهن مرا تا یک ساعت مشغول کرد.هنگ کردم، من که مهندس هستم و محاسب، هر چه حساب کتاب کردم به نتیجه نرسیدم که ایشون ساعت چند از خواب بیدار شده و توانسته پروژه سنگین ساخت ظاهر عجیب و غریبش را کامل کند،به ساعت سه نصف شب هم رسیدم ولی بعید میدانم چهار ساعته بتوان آن حجم کار را با این کیفیت، دقت و ظرافت به انجام رساند. به هر حال همینجا ادامه میدهم تا کجا و کی ؟ نمیدانم.   

+ نی لبک

نی لبک

 بدان هنگام که ابرهای تیره در پهنه آسمان به پرواز در میآیند و باد شاخ درختان را بسان گیسوان ژولیده دخترکی عاشق که برای دیدن ساحل و زورقهای سرگردان، ماهیان طلایی که از لابلای امواج چشمک میزنند، برای دیدن شنهای ساحل و رد پاهای نقش بسته بر آن، غروب خورشید و تصویر آسمان در آب به کنار دریا آمده و موهایش را به دست باد سپرده، این سو و آن سو میبرد.  

پرندگان مهاجر، قوها، چکاوکها و مرغان دریا نغمه هجران سر داده اند و نیلوفران آبی، جلبکها و حتی خزه ها حدیث غم میخوانند، پسرکی سیاه چرده با پاهای برهنه روی شنهای سوزان ساحل دم کرده ی ماتم گرفته، اندام باریک و بلندش را این طرف و آن طرف می کشد، چشمان غمگین به گود نشسته بر صورت سوخته اش، داغ شقایق را مینمایاند.  

آرام به ساحل چشم می دوزد، به آنسوی امواج خیره میشود و در دوردستها به نا گاه نگاهش را به آسمان پیوند زده و متوقف میکند، پلکهایش را لحظه ای بر هم مینهد، اشک در چشمانش حلقه زده، شاید میخواهد آنقدر بگرید و اشک بریزد تا از اشک دریایی بسازد عظیم و دریای مقابلش را در آن غرق کند، او آرام میگرید و میگرید و باز هم میگرید تا سوزش درونش را مرهم نهد، تا آتش غمی را که در جانش افتاده و زبانه میکشد را فروکش نماید، تا امواج توفنده ای که در اول راه زندگی به ناحق ناخدایش رااز وی گرفته را آرام کند.  

بیچاره هنوز هم در انتظار قایق باباش است، غافل از اینکه جوخه امواج سرکش به فرمان تقدیر سالها پیش قایق و پدر را به قعر دریا کشانیده و او را بی لالایی به خواب ابدیت برده است، بی رحم موجی که بر پیکر درخت امید و تکیه گاهش تاختی، نمیدانی که هر شب را پسرک با لالایی پدر به خواب می رفت اینبار را پسر میخواست برای پدر لالا بخواند، چرا نگذاشتی؟  

زمانی که پسرک در می یابد که امروز را نیز باید بی پدر به خانه برگردد و شب را بدون لالایی تنها در کلبه ی غم زده ی حیات سرکند، چشمان منتظرش را از امواج بر داشته نی لبک خویش را که تنها یادگار پدرش است از لای کمر بند در آورد و با تمامی وجود در آن می دمد.  

چندی بعد آهنگی محزون سراسر پهنه ی دریا و کناره را فرا میگیرد، خورشید به خواب می رود دریا آرام میگیرد، مرغان دریا خاموش میشوند، هیچ میدانی که نوای نالان نی لبک، ناله دل سوخته من و اشک آتش نشان چشمان مادر و فریاد در گلو خفه شده سرگردان به دنبال آرزوهای عشق است.8/2/71  

به پدرم مرحومم که سالها پیش به ابدیت پیوست. 

+  

آشنای عزیزم پرسیده بودی که صوفی مجرد تابانش کجا بود؟ معلوم است که شب نامه های مرا نخوانده ای چون به عنوان اولین یادداشت نوشتم این نامه ها برای کسانی است که وجود دارند ویا فقط در یاد و رویاهای من زندگی میکنند و تابان دخترم هم یکی از دومیها-پیروز شاد وسبز باشی

+ قدیسه من

  سبک بالم و بار گران بر گرده دارم، امیدوارم و خاطری پریشان دارم، نهاد خودم را خالی از خواست آدمها میبینم و خواستنم نهادی لبریز از آدمیت است، بینایم و بیناییم به چشم نیست، به جان نیست، به بینهایتی چشم دوخته ام که از ازل تا به ابد بوده و هست. گاه خدایش نام نهاده اند، زمانی روح و گاه حقیقت. بی نیاز از هست، بی نسیب از نیستی، شادمان از دیدن یک گل سرخ وبه یک جام تهی از شراب هم خشنودم. 

طپش قلب من از بهر رسیدن به حیات شصت و سه نیست، سنه عمر من به گردش شمس و زحل وابسته نیست، قلب من فواره جاوید محبت، عمر من حاصل برق نگه مهربانیست، ویاد من جاودان در دلهایی که مرا فهمیدند. 

هر شب تا به سحر گوش خود به موسیقی سمفونی سکوتم مینوازم و نگاه بر صفحه زیبای سیه تاریکی دوخته با دانه های درشت تسبیح یاد او ذکر ایزد میکنم، به زمین میگویم زمان به کام و گویچه های شناور در سیال سرخ روان در رگهایم را میگویم شتاب کنید اندیشه من نیازمند اکسیژن بار شماست. 

این همه واهمه و هول و هراس، ترس از هجرت یک شخص نیست، وحشت از فرو ریختن پل یاد وخاطره رویایی شیرین است، وحشت ز نرسیدن به سیب گس خوشبختی است، ترسم از خاموشی خورشید است و جهانی تیره،     وحشتم از رفتن به سربازی پروانه هاست وپوشیدن قبای یک رنگ، ترسم از تعظیم عقاب است به مقام زغن! 

گاه سحر است یک دو مشتی آب بر صورت خواب آلوده زدن صفایی دارد، نغمه بانگ اذان میآید ، بانو بیداری! سجاده من کو؟ 

آسمان یکرنگ است و نور ز منشور حقیقت اگر بگذرد هفت رنگ میشود و تو به رنگ نور باش و به صداقت آسمان وبه عظمت خورشید آسمانی. 

باد شلاق به دست توده های مه را در دشت آسمان به تک می راند، دخترک کولی صحرای ترک خورده از عطش هم میداند گاه دوشیدن آسمان است ومردم شهر خوشحال موهای ژل زده ی خویش به نم قطره ی باران میشویند وترا میبینم، سبکبال با جامه ای سپید گام بر ابر نهاده و زمین را مینگری با ناز، دریاب دلی را که طپش را ز امید وصال تو گرفته  قدیسه من.

تو چشمه ای و من چشم، تو چشمی و من نگاه، تو نگاهی و من سراسر تماشا 

با تو میتوان به فردا اندیشید، با تو میتوان امروز هم خوش بود

+ رنگین کمان

  هنوز به خاطر دارم، آری خوب به خاطر دارم غروبی را که طلوع عشق ما بود، اتفاق جالبی بود، اوّلین دیدار، اوّلین نگاه و اوّلین کلام ما زمانی به هم پیوست که خورشید با حجب و حیا خود را پشت چادر سیاه شب پنهان میکرد و انوار کم فروغش را فراسوی دیدگان سپهر گسترده بود، نسیم ملایمی میوزید و گیسوان نیمه باز ترا به بازی گرفته بود، طلوع دیدار تو غروب خورشید را با تمامی خاطراتش از خاطرم محو کرد، چشمان فریبنده ات را آرام به من دوختی و پس از چند لحظه غرق در رویاهای شومت آنان را روی هم نهادی، آری در اولین دیدار هم دیدنت را از من دریغ میکردی، من در نگاه تو پاکی و سادگی و عشق - پاکی و سادگی عشق را جستجو میکردم، و چشمهای تو امّا آخر ای وای، افسونگر بودند و افسونم کردند و بسان جادوگری پیر و فرتوت طلسمم کردند، هر آنچه در دل داشتم در همان اوّل لحظه به پیش پای تو و در ازای نگاه تو رو کردم، تن رعنایی داشتی و صدایی صمیمی و کلامی به شیرینی تمامی عسلهای عالم، بر دل و جانم اثر کردی،از شدت هیجان خیس عرق شده بودم، من از یاد نبرده ام، زبانم بند آمده بود و فقط لبخند می زدم، هزار با ر خواستم چو هر بار دگر دل سنگیم را ز صیقل برهانم و از گرداب عشق، باور همیشگیم که اینبار در نظرم زیبا و بسیار زیبا مینمود خلاصش کنم، امّا اینبار دیر شده بود و دل دیوانه ام اسیر، به هر حال گفتم دو.. دوست...دوستت دارم.  

سرت را بلند کردی، چشمانت را به من دوختی و تنها با لبخندی نهال عشق را در بهار انتظارم به باغچه کوچک و مصفای دلم کاشتی و قلم بر ننگین ترین صفحه دفتر عمرم به حرکت در آوردی و شومترین خاطره ی دفتر خاطراتم را ثبت کردی. ستارگان آرام، آرام به دامن سیاه شب آسمان شکفتند، احساس میکردم که سالهاست ترا میشناسم، من برای تو و تو برای من هستی، دگر آن شتاب را در کلامم نمی یافتی، صورتم رنگ عوض نمی کرد و بر پیشانیم عرق نمی نشست.  

آنشب زیر انوار مهربان ماه سرت را بر شانه ام گذاشتی و با کلام سحر آمیزت شروع کردی به بافتن زنجیری که نه تنها دست و پا بلکه دلم،اندیشه و افکارم و تمامی وجودم را فرا گرفت،آری بیاد دارم آن زمزمه های عاشقانه ای که در گوشم می خواندی، خود را در چند قدمی خوشبختی می دیدم، آخر من خوشبختی را فقط شنیده بودم،هر دم آرزویی در سر داشتم و تمامی سعادت و خوشبختی را در ماورای آن آرزو میدیدم اما هر بار با رسیدن به آرزویم میدیدم نه!خوشبختی و سعادت همچنان فرسنگها با من فاصله دارد در حقیقت مانند کودکی کنجکاو بودم که بدنبال رنگهای زیبا و دوست داشتنی رنگین کمانی که از دور پیداست کوه به کوه میرود وبه هر کوهی که میرسد می بیند رنگین کمان در کوه دیگری خیمه رده ،آن کودک در آن هنگامه کودکی و کنجکاوی نمی دانست که هرگز به آن رنگهای زیبا نمی رسد، من هم آنشب و حتی روزها و شبهای بعدی هم نمی دانستم که آرزوهای من برای رسیدن به خوشبختی از دروازه عشق زمینی در حقیقت تکاپویی بود به دنبال رنگین کمان، آنزمان سخنانت را چه دلنشین یافتم ، اما مگر میشود به داستان نانوشته به دنبال کلمه پایان بود،به طلوعی که در غروب رخ میدهد اعتماد کرد،به امید کودکی که در رحم روحش را پر داده اجاق خانه را افروخت. به زن بابا از ته دل مامان گفت،با نسیمی که در زمستان میوزذ یار شد وبه گلی که در پاییز شکفته مهر ورزید. نه!  این چنین عشقی سرابی بیش نیست تصویری بی روح از زندگی است، قبای زشت و کریه آرزو است زیرا همان عاشقانه هایی را که روزی در گوش من و برای من زمزمه میکردی و من بخاطر آنها به خود میبالیدم را اینک در گوش دیگری و شاید هم عاشقانه تر زمزمه میکنی، دوستی تو بسان جرقه ی رعد وبرق بود که حتی تا شنیدن صدای آن هم دوام نمی آورد.در واقع تو احساسات پاک بی ریای مرا بازیچه قرار دادی، تو ارابه هوس خویش را از روی جسد آرزوهای من به سوی خواستهای شوم و ننگین دل همیشه پستت به تک تازاندی وآنگاه بی شرمانه به من خندیدی، تو بارها و بارها رنگین کمان سعادت راجلو دیدگان من گستراندی وافکار مرا پریشان کردی ودر آخر زمانی که فهمیدم- بساط عشق برچیدی و روی پلیدت را رو کردی، بگذار بگویم که این محبت و عشق و دوست داشتن نبود که تو به من داشتی تو درواقع سیلابی بودی از نامهربانی ومرا که پاک بودم و صادق و تو را دوست میداشتم نابودم کردی،نفرین بر تو باد، نفرین بر عشقهای دروغین ونفرین بر هر آنچه دروغ و نیرنگ است.  

و از این پس به هر آنچه فانی است دیگر دل نخواهم بست و هر گز به دنبال زیبایی واهی رنگ رنگین کمان نخواهم بود ودر آخر چه شبها وروزهایی را که در پی رنگ زشت توی رنگین کمان سپری شد و شد.7/6/67

+ سیاه کفن

 مردم دنیا شما را به هر آنچه پایدار و ابدی و قابل دل بستن است و یا همان چیزهایی که شما بدانها دل بسته اید اگر چه یقین دارم فانی اند و گذرا قسمتان میدهم که از آن تخته سنگ بزرگ قله سیاه کوه، از ریگزار و ماسه های کنار سیمینه رود، از سیمینه رود و مرغان و ماهیهای زنده به وجودش، از درختان کهن بید، از مزارع و گندمزارهای روستایمان، از شب و از ستاره هایی که خیلی از شبها را تا به صبح با من به درددل نشسته اند بشنوید حدیث تنهایی و غمهای مرا، از جویبارها و جویها و رودهای این سرزمین که با اشک من درآمیخته اند شهادت بگیرید که من نه فرهاد بوده ام تا تیشه عشق شیرین بر سر زنم و نه مجنونم در فراق لیلی واله و حیران صحراها و کوهها و دشتها را درنوردم.  

از این تنها همدمان من در صبحگاهان مه گرفته ی بهار، در نیمه شبهای سرد و تاریک زمستان، در غروب زرد و غم انگیز پاییزی و د در آن شبهای پر ستاره تابستان که عطر گل میخک زمین و زمان را مست میکرد بپرسید، آیا حتی دل سنگی شما اندکی از آه درون، قطره ای از اشک خونین، ذره ای از احساس غمگینم و تنها گوشه ای از ناله های دل سوخته ام را تاب میآورد؟  

چه شبهایی را در تنهایی و غربت هر چند نه! آسمان وتاریکی وشب و تنهایی همراهم بودند پس شاید غریب نبوده ام، چه شبهایی را در تاریکی وتنهایی هق هق گریه ام را در گلو خوردم و اشکهایم را در کاسه دل ریختم مبادا خواب آن کشاورز پیر صورت سوخته به تیغ آفتاب را بر هم زنم همان که با دستها و پاهای پینه بسته از فقرش از تمامی سیمایش محرومیت، مظلومیت و معصومیت می چکد و رو به آسمان به انتظار فردایی بهتر به خواب رفته است.  

چه روزهایی را با دیدن کارگر بی چاره ای که عرق چهره چروکیده اش را با شال گلیش پاک میکند و به آینده ی تاریک و مبهم خویش میاندیشد، به روزی که مهر پیری را روزگار بر پیشانیش زده و او را که قصد طی جاده تجدد و مد گرایی و رفاه را ندارد وفقط به دنبال لقمه نانی است که شب بر سفره فرزندان نحیفش بگذارد را برای همیشه از چرخش این چرخ فرسوده زندگی باز می ماند، حتی منتظر وعده گاه همیشگیم، شب هم نشده به کنار رودخانه رفته و همنوا با جوجه اردکهایی که مادرشان ساعتی پیش قربانی نفس شکارچی بی رحمی شده و هم آواز با درخت کهن بیدی که تنه اش پوسیده، آب خاک اطراف ریشه اش را شسته و شاخ وبرگش را جمع کرده با نا امیدی پشت به باد به آن سو مینگرد گریسته ام، کهن درخت بید میداند، خوب میداندگرد باد مرگ در راه است و چراغ عمر رو به خاموشی پشت به باد ایستاده تا ترس چشمانش را باد نبیند.  

زمانی برای دانش آموزی که سراسر شب امتحان و بیشتر چندین شب قبل را به امید، خودت میدانی، وصبح انتظار خواب می ماند، روزی دگر با دیدن استادی که آخر سال حاصل از تمامی رنجها و تلاشهایش خرمنی سوخته میبیند یا باغبانی که بیرحم جماعت نادان بر باغش را نارس تاراج کرده اند، گریسته ام.  

همیشه روز را تحمل کرده ام تا در پی آن یار سیه پوش ماتم زده ام را به آغوش کشم. ودر این ایام انتظار چه ساعتهایی با دیدن یتیم بچه ای که آرام به دوستش که به آغوش پدرش درآمده با حسرت مینگرد خون گریه کرده ام.  

دیدن کودکی که هنوز هم پس از ساعتها مرگ مادرش را باور نکرده وسر بر سینه سردش می ساید، دیدن باران اشک مادری که در سوگ فرزندش چین و چروک گونه های به استخوان نشسته اش را در مینوردد مرا آزرده و رنجورم کرده است.  

دلم میخواهد دلم را به عشق خودم و خانواده ای که همه میتوانند داشته باشند محدود نکنم.میخواهم دل من مامن و ماوای مهر تمام محرومان و آزادگان و کودکان و دردمندان و حتی کوه وسنگ و آب وآسمان سرزمین و زمین من باشد.  

بعضی وقتها از اینکه انسانم احساس سر شکستگی میکنم، انسانی که نه به طبیعت رحم میکند نه به انسانیت ونه حتی به خویشتن خویش، عنان اختیار به دست هوس و حس لذت خواهی خویش سپرده و به تک می تازد به کجا؟ کسی چه میداند.  

یاد باد مبارزی که به نزد خود من وصیت کرد، بعد مرگم مرا در کفنی سیاه به خاکم سپارید تا مردم مردمانی که مردمی فراموش کرده اند به قیامت یار در صحرای محشرش ببینند و نیک بدانند منی که از دنیا و نعمتهایش جز سیاهی و رنج سهمی نداشته ام چگونه همطراز آنانم و در خیلی موارد پیشتر و سبکبالتر.14/2/70

+ چرخ فرسوده تقدیر

 به تو ای چرخ فرسوده تقدیراین آخرین نامه من، این شیون شیدایی دل شرحه شرحه ی من و این ناله نالان در سینه ام، نه هرگز نتوانی مرا از پای درآری و هرگز نخواهی دید سقوط و زوال مرا..  

کبوتران خونین پر خیال را آموخته ام تا بر رخ شفق گلگونه کشند و پروانه های رنگین بال خاظرات بر سیمای سپهر نقش مرا نقّاشی میکنند.  

مردان طلایی قصه مادر بزرگ با اسبهای سفید بالدارشان راهی شده اند برای بستن دستهای تو، برای کشتن تو ای پیر فرتوت افسونگر سربازان اهورامزدا در راهند، برای کشتن تو که هلهله شادمانی بر مزار سرخ یاران من سر داده ای.  

در آرزوی دیدن رقص گلبرگهای پرپر شده ی غنچه ی آمال من، پایمال شده به زیر چرخ شوم خواست خویش به سر میبری؟  

یقین دان از تیر خشم من این بار درامان نخواهی بود، آه من گریبانت گرفته، پایبند زیبندگیهای فریبنده ات نیستم و ترا به دویل یا جنگ تن به تن می خوانم، جنگی که برای من برد،برد دارد و برای تو آری اینبار، حتماً باخت، باخت

واپسین نفسهایم در راه آرمان هزاران زندانی تو، رهایی از تو و آخرین ضربان قلبم در حالی که لبریز از نفرت وانتقام از توست نواخته خواهد شد  

بنگر که چون زمین به زیر پایم فرش تن خویش انداخته، آسمان به پیشواز روح بلندم آغوش گشوده و زمان به کام من در حجله خواستنم آراسته، به انتظار نشسته  

وتو ای شاهد افلاکی جدال تمام ناشدنی من، این بار نیز شاهد باش خزان مرا، امّا این کوچ وخزان پاییز من است به سوی بهار جاودانگی حیات.

+ خدا حافظی بدون گفتن خداحافظ

  من با سیاهی جنگیده ام و با سپیدی، با گرما و سرما و کولاک، من با گرسنگی جنگیده ام، با تنهایی و تنها جنگیده ام، با غم با شادی با ریا ودروغ، حتی با راستی هم جنگیده ام. من با مرگ و زندگی هم جنگیده ام به امید رسیدن به عشق اما....  

عشق مرا از پای در آورد.بر گردنم طناب سرنوشتی شوم وبه دستانم زنجیر ناکامی و بر دهانم قفل سکوت زد، خوارم کرد قلبم به شعله نامردمی گداخت در هم شکست و به پای هر نامردی بریخت، زارم کرد، دود و نابودم کرد.  

آیا قانونی هست؟ دادرسی هست؟ محکمه ای وجود دارد که به من خسته ی عاشق زین پس دیوانه و تنها گوش فرا دهد؟خدایا بر صفحه هستی دو گونه طرح سرشتی، یکی روز، سفید و روشن و دیگری شب، سیاه و تاریک، و اما دفتر آتیه من، صفحه ای سفید و بدون او کاملاً تاریک و با او خط خطی.  

هنگامی که پشت گوشی صدای خندیدنش را شنیدم ساعتها و ساعتها از خود بیخود شدم، حرکت سیالی خوشایند سراسر وجود به عدم گراییده ام را در نوردید، تا آنسوی نهایتم برد، و بعد از سالها پژواکش در گذر از سیاه چاله های روحم شنیدن دارد.  

برق نگاهش به هنگام رسیدن و خریدن کرم مورد علاقه اش چنان زنگارهای تنهایی و دوری از دلم میزدود که سوار بر کایت تخیل از منظومه شخصی و شمسی تو نیز گذر میکردم خدایا!  

خدایا تو فقط خدای عرب! یا عجمی؟ به یاد داری مرا نیز خودت خلق کرده ای؟ خدایا سهمم را می خواهم از زندگی، از عشق از شادمانی،  از خوشیهای این دنیای تو، بهشت و جهنم مال خودت، به این دنیا، با همین آدمهای مخلوق تو سهم خودم را میخواهم، اگر ندهی به زور میگیرم، زبانم لال طغیان میکنم، آتش به عالم و آدمت میزنم.  

زمانی که به شهر زنگیان تو مرا تحقیر کرد و حلقه اطاعتش را که با ارادت بر انگشت من نهاده بود را با قساوت از من گرفت، تحقیرم کرد گفتم جوان است بگذار بگذرد، آنروز که در خیابانهای شهر خراب تو آن همنام ضحاک کش فاتحانه از آدامس و آدرس و کیوسک تلفن میگفت وتحقیرم میکرد گفتم، گذشته است.  

آندم که دو روز هفته را نیز یکی غیبت میکرد تا نگاهش در نگاه کسی درافتد که با چشمانی ویژه و نگاهی آسمانیش عاشقش کرده بود، گفتم بگذر تجربه ای بود و گذشت، زمانی که تلفنهای گاه و بیگاه آن فاتح شکست خورده روز و شبم خراب کرده بود، میخندیدم به زور و دردی را که به هنگام مطالعه سالنامه اش مرا احاطه کرد و شبی که تا سحر نخوابیدم و به تلفنهای من جواب نداد و زمانی که نفرین نامه اش را در کمدش دیدم و .....  

اما دروغ را نه! خدایا من توان دوستی با دروغ ندارم، نه! نمی توانم دروغگو دوست بدارم، من عاشق کسی باشم که دروغ میگوید؟ نه نه! به دوران کودکی و پاکیم شنیدم دروغگو دشمن خداست.  

خدایا تو خودت کمکش میکنی که به من دروغ بگوید؟ میگفتند سزای دروغ رو سیاهی است.مگر نه اینکه دوستی با دروغ بنای قصری بر حباب است؟ مگر عمر حبابی چند است؟ خدایا خودت به هر دو عالمت رو سیاهش کن! خدایا اگر دادم نستانی خودم میستانم! به سبک وسیاق خودم، خوشایند تو نیست، آه خدایا خسته ام، درد کشیده ام، غصه خورده ام و بارها و بارها آرزوی مرگ...نفرین به عشق، نفرین بر دروغ، نفرین به نامردی و نامردمیها و نفرین به او.  

این بار نمی بخشمش چون با این کار به عشق خندیده ام، برای خاطرات عاشقان طفلی حرام آورده ام، بر اندام روسپی گری بوسه تکریم و تعظیم بنهاده ام نه نه! میروم، واقعاً میروم، به سراغ زندگی دیگری، به دنبال هوس دیگری ولی قسم به عظمت و قسم به مجد وکرامت تو اگر روسیاهش نکنی، اگر به اندازه دردی که به من داد درد دارش نکنی، اگر انتقام من و آه من و اشک مرا نگیری، خودم انتقام میگیرم، خودت خلقم نموده ای و خلق مرا خوب میدانی ومیدانی انتقام من چون است، کم، کم یک دو جین از آدمهایت را به خواری میکشم و آنگاه میکشم!خدایا آدرسم همان است، میدانی، پشت گورستان عشق خانه ام ویرانه ایس... اگراشتباه میکنم به من بنویس، زودتر، منتظرم

+ خدا حافظ

  بنام ...، به نام عشق، به نام اولین و آخرینم، به نام دنیا و آخرتم ،  به نام زندگی و مرگ، به نام حیات دوست داشتنی و به نام ممات زیبا، به نام صداقت و به نام خیانت، خیانت برای من عاشق عین صداقت است و صداقت خود خداست، به نام وفا و به نام بی وفایی، بی وفایی برای من که دعوی عاشقی دارم وفاست و بسی بالاتر و والاتر، تقدیر کدامین مصرع متعفن و منفور زندگی است؟ مگر نه این است که خواستن توانستن است؟ کدامین خواست و چگونه توانستنی، باز هم مهم نیست من که با تمامی غمهای عالم ساختم.  

سوختنم از ترکیب کربن با اکسی‍ژن نیست از نوعی دیگر است، دود و آتشش کابوسهای شبان است و گرمایی که فقط سرم را دربرگرفته است و سرمایی استخوان سوزی که تمامی بدنم جز سرم را به حد نهایت آزار میدهد، و خاکستر این آتش تنی نحیف است و روحی رنجور پژمرده و افسرده که حتی توان تقلای نفس کشیدن و زنده ماندن را هم ندارد.  

از تو خواستم بگذار اوّلین عشقم آخرینم باشد، تصحیح میکنم اولین عشقم آخرین عشقم ، اکسیژن این مایه حیات سلولهای مغزم ،ضربان قلبم و همه چیز من حتی هستی و نیستی من هست، مگر تو یا کس دیگری میتواند عشق مرا از من بگیرد؟  

اندکی بیش نمانده بود که خدا را ببینم، هاله نورانیش را درک کرده ام و دیگر به عشق دیگری نیاز ندارم، مگر من چند بار به دنیا می آیم؟ و چند بار می میرم؟ برای یک زندگی به من یک تن و یک روح داده اند و یک نام نیز بر من نهاده اند یقیناً یک عشق هم بیشتر نه میخواهم و نه سهم من است ، تمامی غمهای عالم را میخواهم، همه دردهای این دنیا و آن دنیا را به جان میخرم، من مجرمم و طاقت تاوان پس دادن دارم اعدام برای من حکم عفو است حال خودت آخر قصه را بخوان و بدان بارها و بارها به قرآن پناه بردم، استخاره کردم خوب آمده، دفعه قبل به نیّت وفاداری استخاره زدم خدا را شاهد میگیرم سوره یوسف در آمد، تا آخر خواندم با معنی و تفسیر، پر بود از جنگ خوب و بد ، پر بود از وفاداری و خیانت ولی آخر سر راستی و خدا و مهربانی و بخشش و مهر و فرمان خدایی پیروز است، سعی کرده ام راست باشم، بیشتر هم سعی میکنم باز هم سعی میکنم ، خدا پیروز است راه خدا راه رستگاری است، اشک ریختم اشک ریختم، گریستم ، ناله کردن ،شیون سردادن و اشک ریختن و در آخر با خوردن قرص به خواب رفتن و نیمه های شب با کابوس از خواب بر خواستن و این بار فقط در دل گریستن، اشکهای خودم را دیگر ندیدم و ناله ام را نشنیدم و گریه ام را حس نکردم، امّا گریه کردم و در دل گریستم.  

خداوندا به خاطر دارم در تمامی سالهای بندگی و سرسپردگیم دعای بعد از نمازم را، خدا یا به راه راست هدایتم کن، در زندگی و بندگی موفقم بگردان، خدا یا داشته هایم را نگاه دار و نا داشته هایی که مصلحت میدانی به من عطا کن، خدایا مرا به وصال عشقم برسان و ما را خوشبخت کن،  

الان هم میگویم خدایا باز هم خوشبختی من مصلحت توست، راضیم به رضای تو،  

راستی هیچ میدانید انرژی زلزله و آتشفشان و رعد و برق و طوفان از چیست؟ خدایا نیرویی که این مدت بر من و فکر من و قلب من وارد شد به خدا ویرانگرتر بود از زلزله، سوزنده تر از آتشفشان، مهیب تر از رعد و برق و نا  آرامتر بود و متلاطم تر از طوفان، خدایا تا حال که توان تحملم داده ای، خدایا من هم بنده ی توام حال خطاکار، جفا کار ، نا آرام یا آرام، ساعی ، بخشنده ، خوب یا بد، اگر بدم راهنماییم کن و از بدیهایم دور، اگر خوبم هدایتم کن به سمت کمال بندگی تو، خدایا این بحران روحی را یا از سرم بگردان یا یارای تاب و تحملم ده، خدایا برای زمانی که مهربانی در دلم موج میزد دلم تنگ شده، برای زمانی که من هم یاری داشتم و دست در دست او خود را خوشبخت تر ین مخلوق تو می انگاشتم، خدایا نمیتوانم دیگر نمیتوانم بنویسم، خطم را نگاه کن، این خط من نیست! این نوشته و کلمات مال من نیست! قلم رام انگشتان من نیست و کلمات مگر میتوانند از درد دل من بگویند و بکاهند.  

 خدایا باز هم به تو امید دارم و همیشه امید خواهم داشت.

خداحافظ، موفق و خوشبخت باشی!

+ بیاد آرزویم پرواز

  لحظه ها تنگ نشسته اند، به سرعت باد میروند وبهار که نمایانگر رستاخیز است سپری میشود، به دنبال آن تابستان با گرما و صفای آسمانش، با میوه ها و گلهای رنگ رنگش کوله بار سفر بربسته وغزل خداحافظی سرداده است و پاییز فصل غمگین طبیعت در راه است، باد سرکش برگ درختان را طعمه ی آمال خویش کرده، بازیشان میدهد و آماج زوزه ی خویش قرارشان داده است و رقصان از دامن درخت جدایشان می سازد.

در گوشه ی باغ بی برگ طبیعت پاییزی تک برگی دامن درختی راچسبیده و عزم خویش را جزم کرده مقاومت کند، خلاف قانون طبیعت، هرچه بیشتر توانش را جمع میکند و درخت را محکمتر می گیرد بر سرعت و شدت باد افزوده می گردد، شانه هایش دیگر تاب ندارند و نمی توانند فشار باد را که هر آن افزون میشود تحمل کنند، اما قصه امروز نوع دیگریست، نه از جنس تسلیم و نه تن دردادن، مگر یک برگ چند بار میمیرد؟ مگر مردن برای زندگی نیست؟ بهر حال برگ کوچک با صورتی سوخته که بسان چهره پسرکان ساحل نشینی که در پی صید صدف تمام تیر و مرداد وحتی شهریور را مهمان دریا بوده اند و مقابل آفتاب، چندین رنگ مینمایاند میخواهد این عادت دیرین را به زیر پانهاده، تسلیم سرنوشت نگردد، برای یکبار، فقط برای یک بار و حتی فقط برای یک بار هم که شده.  

در این عرصه پیکار و به آن بزم رزم سایه ای سیاه جنگل را فرا میگیرد و صدای بال قوهای مهاجر در باغ میپیچد، این قوهای سفید، زیبا، عاشق و همیشه غمگین امسال هم چو همه سالهای گذشته با آمدن سرما قصد کوچ کرده اند، برگ تنهاو قهرمان و با اراده محو در زیبایی قوهاست، غافل از دشمن دیرینه خویش، به ناگه تیری از کمان صیادی بی رحم جسته و به دنبالش قویی خونین، چرخ زنان به زمین افتاده و پرهای سپید و خونینش رقصان در دست باد تا به زمین میرسند و می چرخند و به اشاره باد این سوی و آن سو میروند.  

اشک از چشمان برگ بی نوا سرازیر شده، بغض گلویش را می فشارد وغم جدا ماندن پرنده از دسته و عشق دل کوچک برگ را فرا میگیرد. برگ زخم خورده از تیغ سرما، کبود شده از سیلی باد و برگ قربانی خواست طبیعت و برگ ریزان خزان چو میبیند که قوی آرام، زیبا، مغرور و متین با پر وبالی خونین به زیر چتر دیدگان او بر زمین افتاده، هق هق گریه و ناله دل را همچو لالایی مادربزرگ در گوش باغ میخواند، اندکی بعد می بیند، از درخت جدا شده ودر چنگ باد اسیر، این طرف و آنطرف می غلطد.  

آری این آخرین شیون برگ، نه از بهر خودش، به پاس عشق و زیبایی و برای قوی شکسته بال و نالان سر داده بود و اندکی بعد آرام و با وقار سر بر بالین خاک نهاده و به خواب خوش مرگ میرود و دنیا را با همه ی شادیها و غمهایش وداع میگوید، قوی خونین پر و زخمی جا مانده از کوچ در حالی که با آمدن سرما وشکستن بالش مرگ را به دیده می بیند به کمین نشسته برای ارج نهادن به همدردی برگ، با زحمت روی پاهای سرد و بی حسش ایستاده ، چشمان زیبا و خمارش را می بندد و به یاد تنها آرزویش، پرواز ترانه غمگین هجران را میسراید، دل باغ به درد آمده، گویی تحمل آسمان هم سر آمده، ساعتی بعد آواز پرنده عاشق خاموش و قلب کوچکش برای همیشه از طپش باز می ایستد و سراسر باغ را سکوت و ماتمی سرد و زرد فرا میگیرد.28/5/71

+ پای شکسته

خیلی وقته که دیگه نمینویسم دل ودماغ نوشتن ندارم، نوشتن دل میخواهد ودلبستگی، اگر آنچه من به سینه دارم دل است و تلاش و تقلا و زندگی من دلبستگی پس نانوشتن بهتر است، سنگینتر است. امروز سه روزاست که پای چپم را گچ گرفته اند البته گچ کلاس بالا، PVC است وخوشرنگ به رنگ آسمان و دریا، نه ازآسمان بدی دیدم و نه ازدریا، به تمام عمرم نفرینها وگلایه ها و دعاهایم را نثارآسمان کرده ام، گاه برایم گریسته گه سایه سارم بوده وگاه به رویم درخشیده وحتی لبخند هم زده است. ودریا، تاجایی که یادم هست شمال که بودم خستگی و عرق رژه و نظام جمعم را به او میدادم و خلیج فارس در گرمای وحشتناک تیرماه شبها هنگامی که برق میرفت وکولر گازی از کار میافتاد، همیشه آغوش گشوده بود وبه ملایمت نوازشم میکرد. بعدازسه روزحمام رفتم، دوش گرفتن که نبود، آب بازی. با کلی نوار چسب و کج نشستن و پابلند کردن زیر لایه پلاستیکی آب رفته وپنبه هاهم که همه هیدروفیل اند یعنی آب دوست، تا حالا پا تو کفش خیس گذاشته اید در نظر بگیرید که ازمچ پا تا کشاله رانتان داخل کفش خیس شده باشد.

حتی از ریختن یک چایی هم عاجزم، فردا شاید تنها جمعه ای باشد که اتاقم را تمیزنکنم. نمیتوانم، پایم در دمیکند. توان راه رفتن وسرپاایستادن ندارم. 

تیرماه است وسی ودوسالم تمام شد سی وسه ساله شده ام،کادویی قبل از روز تولد گرفتم از آدمها وکادویی بعد ازتولدازسرنوشت ، کادوی اولم رابچه های میاندواب به ام دادند، تمامی مدارک شناسایی و دفترچه و کارتهای عابر بانک وکل پول پس اندازم را از من گرفتند وبه دنبالش حوادسی دیگر.پاسگاه شماره 11 تا ساعت دو و نیم شب 9/4/84 مرا نگه داشتند وآخر کار از من یک امضا روی برگه ای سفید گرفتند تاصورتجلسه ای را که هیچ وقت نوشته نشد را درآن بنویسند. فردای آنروز تمامی دوستان وعزیرانی که در این سرقت دست داشتند را یکی یکی زیارت کردم، همگی برایم متأثربودند، غصه خوردند وهمدردی کردند و دلداریم دادند وفردایش شیرینتر بود خداوکیلی پای درد دل امیرواصغرواحمد و جلیل دزد مواد فروش نشستن هم لذتش بیشتراست هم عزتش ازشکایت بردن به پیش قاضی بقالی، دست تقدیر است وچه دست پختی به خورد ما که نمیدهد، آشپزرژیمی، معلم گنگ یا قاضی بی ادب چه فرقی میکند؟ کاش نه تنها پس اندازومدارکم بلکه نیم زندگیم را میدادم ولی بردستان داداشم دستبند نمیزدند. چه میشود کرد؟ یک کودک گریه میکند، یک معلم صفر میدهد، یک سرباز شلیک میکند ویک قاضی هم لابددسستبند میزند. این یعنی باتمام توان به پیش، نه!یک قدم به جلو نیست.  باتمام توان به پیش. آهای های ای ی مگر ندیدید تایتانیک هم غرق شد. پس این کشتی جامعه ما با این آدمیزاد مغرورش کی...؟ 

وکادوی بعد از تولدم را! 

24/4/84 میخواستم فراموش کنم که مدارک وپولهایم به سرقت رفته است یابه قول بچه ها بی هویت شده ام،به خاطر آنکه به آقای ارومچیان ثابت کنم که من منم گواهی امضا ازدفتر خانه اسناد رسمی بردم بگذریم رفتیم سالن گل کوچک بازی کنیم،نقش زمین شدم وزمین وزمان برسرم خراب شد،ازدرد پدر وپدر بزرگ وهفت جد نادیده ام هم جلو چشمم آمدند شاید بابا آدم هم بود. 

من که شکایت به قاضی بقالی برده بودم،دردم رابه بیمارستان میلاد تخصصی وفوق تخصصی ودکترپورآزادی امسال که به لطف وبا سبزیجات ارزونند یالااقل گرون نشده اند قیمت تربچه رامیدانید قسم بقراط کیلویی چند؟ 

+ پیکر تراش

 مرا پیکر تراش هستی از سنگ خستگیها آفرید وآنگاه از فرسودگی سرنوشت در آن دمید.  

خسته ام، خسته ام و باز هم خسته ام گویی انگار من و خستگی ما شده ایم.  

شکسته ام، شکسته ام و باز هم شکسته ام گریزی نیست از شکستن شکسته ترم می نماید غــــم.  

آنچه همه بدان دل خوشند زندگی را گویم، زندان من است،  

سیاه وسرد، با دیوارهایی به بلندای تنهایی و نرده هایی به استحکام سکوت.  

شادمانی را دیدم، بسان برگ زرد خزان دیده ای آویزان به درخت و باد با تمسخر بدان می نگریست، بر قایق شکسته ای نشسته بود و اسیر گرداب ریا،  

من هم به او خندیدم.  

هر کسی غم نخورد، فقط غمگین نیست؟  

آنکه نان نمیخورد، روزه است یا فقط گرسنه؟  

و کسی که نمیخندد چه دارد؟  

آیا زندانی فقط آزاد نیست!؟  

بارها گفته ام، قناری در قفس هم میخواند، قناری در باغ میخواند، قناری، قناریست ولی آیا قفس باغ است؟  

چه باید کرد؟ امید و امید و باز هم امید، آنچه زندان زندگی بدان بر دوام است، به فردا میروم ناخدا به فردای امید.

+ به کوه گویم از آنچه پر شود دلم زیرا جواب گفته من نیست جز صدا

 بند غریبی بر دست، زنجیر تنهایی در پای، طناب سرنوشت بر گردن، هزاران آرزو در سر، صدها زخم بر دل و تلی خاکستر و اندکی آه  و آتش در سینه دارم من. چشمانی منتظر، پشتی خمیده به زیر بار زندگی، دستانی خسته تنی رنجور و روحی افسرده دارم من، گلویی خشکیده، زبانی ماجراجو، لبانی دوخته، دهانی افشرده وخاطراتی سراسر درد و ماتم دارم  من.  

در این زندان زندگی به زیر شلاق تقدیر، پیکری بی نای و زخمی، شرحه شرحه است دل  و جانم، تماماً رنج وناکامی در دفتر حیات خاطره دارم من، نه از دشمن، نه از یار و نه از یاور حتی از خویش و خود هرگز ندیدم من مهری و نه اندراین ماتم سرای ظلمت برای یک بار تنها کلامی خوش دلی بی کینه و تابان صفایی داد بر قلبم که از دشنه ی دشمنها و ازشمشیر دوستان هزاران زخم وحشتناک بر دل  پرخون دارم من، ازاین خانه به آن خانه اساس زندگی بردوش، همیشه زهرهجران نوش، قبای سردعزاپوش، نه از بهر یارویاور، نه برای دوست ودلبر، همه از مرگ آرزو همیشه دردوحسرت سرود غمگین شب برلب دارم من.  

بسان شمع افروخته همچو ابری تیره وغمگین، مثل برگ خاربوته، همیشه اشک خون حلقه درچشمان دارم من.سایه مرگ  راحتی اگربردشت زندگی به یکبارگذری افتد سراغ وی راگیرم درپی اودوان روم جامه دران تنرنجورو زخمی رابه دست باد بسپارم.

نه شاعرهستم ونه همچون کرکسی پلید پرمیکشد، این سوی وآن سوی می پرد ولی ازخوردن یک لقمه به زورپنجه ودندان درمانده است، فرصت طلب کی من باشم؟ که جامی همچوآیینه نه این جام نیست دلیست صاف وبی کینه برکف دست نهاده به سوی توشتابان آیم وازدورمیبینم شفق گلگونه بررخساربلورین پرده ی پهن هستی کشیده امّاشب به بیرحمی سایه برآن اندازد.  

تومیبینی ومیدانی که من تنهاتراز آنم که ازشعاروازاحساس پنهان دل خویش حتی یکدم ناله ای بر لب رانم، ولی اسب خواست خویش را به تک به سوی گورستان آرمانهای من میرانی، تراآنروزمن رهایت کردم که دیدم، نه تو تویی، نه آندم درساعت زمان پیداست، من ازآنروزکه چشم بر پهنه هستی بگشادم تورادیدم تو نه یک تو هزاران بودید درتن ولی یک بودیددراصل، همه بهرآزارمن شمشیرنامهربانی دردست سواربرارابه ی آهنین چرخ تقدیر، شلاق خشم رابرپشت اسب زمان زدید ومرابی آنکه خودخواهم به دنبال گردباد برخاسته از فریاد جسد نیمه جان ایده هایم کشیدید.  

ولی یک روزی می آید که بادی وحشی وغرّاازپشت کوه حقیقت فریادی ازخشم برآرد،پرده های غروررادریده وبه گوش تورساندفریادهای مدفون به زیر فریاد توام، آری آنروزمرادروغگو نخواهیدپنداشت، مرادیوانه وعاشق نخواهید خواند ومرالاف زن نخواهی یافت، ولی نه، ازشلاق افکارتووازدست تقدیر، ازتازیانه ی زندگی وازگردبادوحشتناک صحرای نامهربان آدمهاگله ای ندارم من، حتی یکدم به دلم نخواهم افکند یاد آزارمهربانی و نامهربانیهای شمارا، چشم منتظر میبندم وبه روی صخره ی تنهای تنهایی درآرزوی فلق رودرروی کوه سنگی وسیاه سکوت خواهم نشست وتمامی فریادهایم، ناله هایم، شیون وآه ونفرینم رادرگوش وی خواهم خواند، همه رویاها و آرزوهایم رابهر وی خواهم گفت ودرصندوقچه دل راجزبروی او برای هیچکس نخواهم گشودو افکارو ایده هایم رادرپشت او پنهان خواهم کردتاروزی که تو بدانی من نه آنم که حدیث لاف می رانم، نه خودرابانی حقیقت ومهربانی ویکرنگی وصفا میدانم بلکه من دریازده ای افسرده ام که خود رابه جزیره ای کوچک به نام دوستی به این دریای بیکران وناآرام هستی رسانیده ام ونه آنکه خود باشم بلکه حقیقت، عدالت، مهربانی،صفا، یکرنگی  و عشق راخواهانم، آری فقط  خواهانم، میخواهم باشم  و مهم این است که میخواهم باشم حتّی اگر نتوانم.

+ به دخترم تابان

   دخترم تابان اینک  که تو بر سنه ای از فهم گام نهاده ای که بفهمی درد دل بابا را  شکرگزارم اهورامزدا را و به تو میگویم آن قاب وارونه بر دیوار اتاق بابا به خود عکس کسی را دارد که بال و پر بابا  را بریخت و جان و دلش را سوخت ، گلویش را دوخت و به وی بی وفایی آموخت.  

آری آری آنزمانها مست بودم خویشتن پخته و خلق را همه خام می پنداشتم، خام بودم، خالی از صدق وصفا بود آنچه عشقش می انگاشتم. نه مپندار هیچ مپندار که بابای مست و خام خطا کار تو ره نامردی را رفت هر چند راه نا مرادی می پیمود. قصه زندگی من نگهی بود از پنجره عشق و به بحر تخیل، سالها در پی یک گل بودم که نه یک بار دیده بودم ونه از کس شنیده بودم خبرش را و یقین میدانستم که هست و نه کس آن گل را دیده ونه کس بوییده، صفحات دفتر زندگی خویش ورق میزدم و مست و مغرور از بودن خویش و از باغ دل وپنجره دیده ی خویش.  

یک روز سرد وغمزده ی پاییزی ناقوس زنگ تلفن به صدا در آمد و کسی بانگ بر آورد لحظه دیدار نزدیک است بنگر به بهار که در این زرد خزان گل باغ خاطر تو خواهد رویید وثمر خواهد داد، قلب بابات ز شوق طپیدن گرفت، میل رسیدن چشید، مست شد و پست شد وخالی ز هر هست شد، دید گل و نیست شد واما سوخت وساخت تا به ابد با داغ پریشانی احوال دل پس از این دیوانه خویش

+ نامه ای از گلپایگون

 DEC.30.03

 شیرین عزیزم سلام  

کاش در این ایامی که آتش به جانم افتاده ودرد درونم جانکاه است و به مرض ناخشنود بودن گرفتارم از من نمی خواستی که برایت نامه بنویسم، همیشه بهترینم، شادترین ایام من زمانی بوده که با توبوده ام و بهترین  دقایق عمر من زمانی بوده که به تو و با تو بودن اندیشیده ام و اینک از درد دل با دل بگویم، از غم با غم بران واز غصه و نا خوشنودی با کسی بگویم  که امید میدهدم و خوشنود میسازدم و به غم که سر کوچه به تیر چراغ برق تکیه داده متلک میگوید و باز میخندد.  

شیرینم بانفس عاری از اکسیژن میتوان زنده ماند؟ با گلبولهای سفیدی که دست در گردن ویروسها و میکروبها آزارم میدهند چی؟ چرا بوی خوش دوران کودکی دیگر در مشام دل نمی پیچد؟ بوی پیاز داغ، بوی قورمه سبزی، بوی ریحان توی باغچه یا یاسهای سفید حیاط همسایه.  

به دورانی که تمامی خوشیهای حیات رافراموش کرده ام، حتی محبت را، دوستانم را،...وتمام نامردیها ونامرادیها در تمام طول شبانه روز دوره ام کرده و به سرعت از جلو پرده سفید ذهنم میگذرند، خوابیدن برایم رویایی شده است دست نایافتنی و ناله و شیون جان رابه گوشم هر دم میشنوم، میدانم آری هر چیزی هزینه ای دارد لابد عشق هم، دوست داشتن وزندگی! زندگی هم هزینه ای دارد، طوطی را مفتی نمیتوان سخن آموخت  وجگر خون میشود تا بچه راه رفتن بیاموزد وصحبت کردن و کار کردن وخوب صحبت کردن و درست راه رفتن را ونیک زیستن را، آه باز هم زندگی به چه قیمتی؟ رنج دیدن، رنج بردن ورنج بردن و رنج دیدن از دیدن. یکی از دوستانم می گفت:مدتی راننده سرویس یکی از مدارس غیرانتفاعی بودم. پسر مهندس ...هر روز نیم کیلو کالباس خشک میخرید، مقداری را خام میخورد وما بقی را ازشیشه مینی بوس پرت میکرد. تازه تو کوله پشتی مدرسه اش بیش از کتابها و دفترچه هایش پسته وکاکائوداشت.زمانی که ما دبیرستان میرفتیم مهندس...هر روز مسیر طولانی دبیرستان ومنزلشان را پیاده طی میکرد ودر حالی که از سرما می لرزید می گفت: میخواهم پیاده روی کنم هر چند راستش را به من گفته بود که هزینه چهار بار تاکسی سوار شدن را نداشت آره آنزمان ما روزی دو بار مدرسه می رفتیم، قبل و بعد از نهاریا به اصطلاح دو شیفته بودیم.  

سربازها رو در و دیوار دستشویی های بین راهی یا رو صندلیهای خط واحد مینویسند وگاه حک میکنند" به هر جا تو روی آسمان همین رنگ است" شیرین باور میکنی رنگ آسمان را هم دوست  

ندارم.خیلی چیزها را تو این دنیا تجربه کرده ام الان که به گذشته می اندیشم میبینم که هیچ کدام لذت بخش نبوده اند البته اسکی روی آب، سقوط آزاد با چتر نجات و مرگ را هنوز تجربه نکرده ام شاید هر یک از اینها لذت بخش باشند. ولی اولی ودومی را از خیرشان میگذرم چون حقیقتش دیگر تحمل تجربه نوی ندارم و اما مرگ را با آغوش باز می پذیرم،خدایا خودت شاهد باش ،تنم بی عیب است و دستم کوتاه از گناه وقلبم لبریز از اندوه .چند روز پیش رفتم چکاپ جواب تمامی آزمایشاتم منفی بود حتی چشمهای خسته ام هم نیازی به عینک نداشتند. در تمامی دوران کودکیم آرزوی عینک داشتم هر چند الان حتی آفتابیشو هم نمیزنم قاب آن را چون دیوار زندان میانگارم وشیشه اش حایل من و جهان ازش نفرت دارم. روحم افسرده است ،پژمرده است، پرپر شده ودر گوشه دخمه تن کز کرده است زندانبان جان نمی گذارد بر آن آفتاب بتابد و باران ببارد، رهایش می کنم همین امشب یا فردا شب ،نهایت شبی دیگر و بدرود میگویم با لبخند، البته اگر لبخند را به مانند خندیدن فراموش نکرده باشم.و..

+ به جان جان جانانه ام

  یک دامن شکوفه، یک سبد سلام و یک بغل دوست داشتن، آنهم از نوع For Export

برای تو بهترینم، عزیزترینم و تک درخت شعر حیاتم. 

هر شب دروازه خانه را میبندم، چفتی در را می اندازم واتاقم را قفل میکنم وتو نمیدانم از کدامین روزن به کوی رویاهای من در آمده وشاهزاده قصه شهر پریون شبهای تنهایی من میشوی؟  

آنزمان که به قول شاملوی بزرگ چون سنگ در دریا و چون بودا در نیروانا در بزرگی تو حل میشوم فقط میتوانم بگویم که تو بهترینی...   

به یاد آور اولین روزهای مدرسه، خانم معلمی مهربان هر روز سطر اول صفحات دفتر مشقت را مینوشت، به آن سطر اوّل سرمشق میگفتند. در بدو حیاتم به من دفترچه ای دادند با جلدی سفید که با جوهر قرمز بر آن نوشته بودند زندگی وصفحات داخل آن حاشیه بندی شده بود به رنگهای سبزوآبی و یاسمنی، گل بهی و سفید وسرمشق تمامی صفحاتش فقط  تو بودی و بس، هر شب صفحه ای از آن را مشق می کنم تا تو بیایی مشقهای مرا ببینی و تازه نمره هم بدی، راستی خانم معلم کلاس یک نفره شاگردش همیشه اوّل است و نمره شاگرد اولّ هم لابد...

+ مقدمه

شبهای تنهایی من به نوشتن نامه های متعدد برای کسانی که میشناسم یا نمی شناسمشان و تنها در خیال من زندگی میکنند سر می شود از این پس قصد دارم هر از چند گاهی، به امید خداوند یکی از نامه های شبانه ام را تحت عنوان شب نامه های صوفی در این ستون جای دهم امید که موجبات تفکر و شادمانی خوانندگان عزیز فراهم آید.